Συντάκτης: Kostas Bertsias

Σταμάτα να ασχολείσαι με ανθρώπους που δεν αξίζουν!

Η ζωή είναι πολύ σύντομη για να περνάς τον λίγο χρόνο που έχεις στη διάθεση σου με άτομα που χαλάνε την ηρεμία σου και δεν σου συμπεριφέρονται όπως σου αξίζει! Αν κάποιος θέλει να είναι στη ζωή σου και εσύ στην δική τους θα προσπαθήσουν να την προσαρμόσουν έτσι ώστε να είστε όλοι χαρούμενοι!

Δεν θα νοιάζονται για τον εαυτό τους και δεν θα σε επικρίνουν! Θα σε υπολογίζουν στη ζωή τους όπως προσπαθείς να κάνεις και εσύ! Αν δεν τα κάνουν αυτά…. Θα βρεις άλλους καλύτερους!

Πηγή: filosofieszois.gr

«Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη, ενώ είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξουμε ξανά στον αιώνα τον άπαντα. Εσύ όμως, ενώ δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία γι’ αργότερα. Και η ζωή κυλά με αναβολές και χάνεται, και ο καθένας μας πεθαίνει μες στις έγνοιες».

Αφιέρωσε μέρος του χρόνου σου, για να μελετήσεις σοβαρά τον Επίκουρο, έναν από τους σημαντικότερους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, τον οποίο οι σύγχρονοί του, αλλά και οι μεταγενέστεροι, φρόντισαν να κατασυκοφαντήσουν και να διαστρέψουν τη διδασκαλία του, μια διδασκαλία που δεν αποβλέπει στο να δημιουργεί “οπαδούς”, “ακολούθους” και “πιστούς” (πρακτική άλλων Σχολών και θρησκειών), αλλά θέτει ως σκοπό την απελευθέρωση του ανθρώπου από τους “εσωτερικούς δυνάστες”, που ο ίδιος με την προβληματική νοοτροπία και την πνευματική ραθυμία του, επιμένει να ορθώνει εμπρός του, ενώ είναι στο χέρι του να απαλλαγεί από αυτούς.

Γιώργος Λογοθέτης

Το έντυπο κοκτειλ και το μέγα άλλοθι της πολιτικής ευθύνης

•Το σύστημα μας είναι πρωθυπουργοκεντρικό.Στο απόλυτο έπακρο.Ένα από τα μεγάλα συνταγματικά λάθη της αγαπημένης μου περιόδου της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης. Λίγα και ελεγχόμενα τα θεσμικά αντίβαρα. Σπανίως χαλάει η σούπα με κάποια ανεξάρτητη αρχή που φυτρώνει εκεί που δεν τη σπέρνουν. Από εκείνο το καταθλιπτικό αρχοντικό,την οικία Μαξίμου,εκπορεύονται τα πάντα.Ομολογημενα και ανομολόγητα.

Από εκεί ελέγχονται οι αρμοί της εξουσίας,των παρά εξουσιών και των συγκοινωνούντων δοχείων της εκάστοτε κυβέρνησης με την οικονομική ολιγαρχία η τα εποχιακώς ισχυρότερα τμήματα της.Γιατί «στη πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται και δεν λεγονται».Έτσι το αποτύπωσε η λακωνική πυκνοτητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.Παρά ταύτα όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο η ελληνική δημοκρατία λειτουργεί.Το μεγάλο θαύμα ελευθερίας.Η Αγια Μεταπολιτευση.Κι ας τη βρίζουν.Το πως τα καταφέρνει;Κάποτε στο μέλλον θα γραφτεί ένα βιβλίο με τίτλο «Το ελληνικό παράδοξο».
•Έτσι εφευρεθηκε η μεγάλη σαχλαμάρα το μεγάλο άλλοθι που ακουει στο βαρύγδουπο «πολιτική ευθύνη».Τι θα πει;Θα πει πως πάντα υπαρχουν κάποιοι μαζοχιστές αναλώσιμοι που αναλαμβάνουν το dirty job..Τη βρωμικη δουλειά.Έτσι ώστε όταν όλα αποκαλυφθούν ,γιατί στη χώρα μας τίποτα δεν μένει μυστικό,να πληρώσουν το μάρμαρο για λογαριασμό των άσπιλων και αμολυντων και πάντα ορθοφρονουντων πρωθυπουργών.Αυτό είναι η πολιτική ευθύνη.
Κάθε Κυριακή βυθιζομαι στους ατμούς ενός κατά περίπτωση έντυπου κοκτέιλ.Αραχτός στο καναπέ,ήρεμος,ζεν.Αυτή την Κυριακη Βήμα,Ντοκουμέντο και Εστία.Από όλα είχε ο μπαξές.Καύσιμα και διεφθαρμένη αστυνομία,παρακολουθήσεις,εξοπλιστικα,εκλογικές συνωμοσίες,παραδικαστικό και έλεγχος των καναλιών,Καλογρίτσας,Χουρι,Πετσιτης,Παππάς,κ.Ευθαλία,Μαξίμου Σαράφης.Δεν έχω παράπονο.Σε όλες τις περιπτώσεις απονεμηθηκε η δέουσα πολιτική ευθύνη.Οι αποδιοπομπαίοι τράγοι λογοδοτούν.Κρατούν την ομερτά.Με κάποιο τρόπο νοιωθουν περήφανοι για τη συμμετοχή τους στην πραγματική,την άγραφη,την υπόκωφη ιστορία.

Γιώργος Λογοθέτης

Προς Σκούρτα!

ΑΦΟΡΩ

Μιχάλη Ρουμελιώτη

ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ

Τα τελευταία χρόνια έχει προκύψει μια νεοκαθαρευουσιάνικη κακόγουστη σύνταξη, το «αφορώ σε…», που προωθείται και ως πιο επίσημο ή λόγιο, και που εμφανίζεται πολύ στον λόγο ημιμαθών που θέλουν να φαίνονται γραμματιζούμενοι. Εμφανίζεται, σπανιότερα, και σε λόγο ανθρώπων που ξέρουν γράμματα. Αποφεύγεται την ούτως ή άλλως. Δεν έχει καμία χρησιμότητα, και καταλήγει να μπερδεύει στον λόγο το «αφορώ», με το «αποβλέπω (σε κάτι)» και με το «αποσκοπώ», αλλά και με το «αναφέρομαι (στο τάδε ζήτημα)». Έτσι συντείνει και στα διάφορα εκτρώματα που εμφανίζονται στη θέση τού «όσον αφορά».

«Δεν με αφορά το ζήτημα», «το ζήτημα αφορά τον Γιάννη», «η διάταξη αφορά τούς συνταξιούχους». Έχει δηλαδή να κάνει με εμένα, τον Γιάννη, τούς συνταξιούχους. Απλά και σωστά. Οτιδήποτε άλλο προσπαθήστε να μην σάς παρασύρει. Εννιά φορές στις δέκα, τουλάχιστον, θα είναι ανοησία.

Μόνο ο χρόνος που έχεις στη διάθεσή σου στη διάρκεια του βιολογικού βίου σου, σού ανήκει πραγματικά. Όλων των άλλων πραγμάτων και υποτιθέμενων αποκτημάτων, έχεις απλά τη χρήση για όσο χρόνο είσαι εν ζωή. Φρόντισε λοιπόν να έχεις στην “προσωρινή κατοχή” σου και να κάνεις χρήση των πραγμάτων που πραγματικά χρειάζεσαι και που όντως βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής σου. Ο,τιδήποτε παραπανίσιο, καταντάει στο τέλος, αντί να υπηρετεί την ποιότητα της ζωής σου, να το υπηρετείς εσύ, αφιερώνοντας υπέρμετρο χρόνο και προσπάθεια για την απόκτηση και διατήρησή του, χρόνο που έτσι τον στερείς από άλλα πιο σημαντικά και ωφέλιμα, με τα οποία θα μπορούσες να ασχοληθείς, ξοδεύοντας εποικοδομητικά το μοναδικό “περιουσιακό στοιχείο” που έχεις, δηλ. το χρόνο σου. “Η ελευθερία, είναι ο μέγιστος καρπός της αυτάρκειας”, μας θυμίζει από παλιά ο Επίκουρος.

Γιώργος Λογοθέτης

Οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν φυλακισμένοι σ’όλη τους τη ζωή στα περιθώρια των σκέψεων τους. Ποτέ δεν πηγαίνουν πέρα από μια αίσθηση του εαυτού τους, που χτίστηκε από το μυαλό και εξαρτάται από το παρελθόν.

Όπως σε κάθε ανθρώπινο ον, η συνείδησή σας έχει μια πολύ βαθύτερη διάσταση από τη σκέψη. Είναι η ουσία σας. Μπορούμε να την ονομάσουμε παρουσία, προσοχή, άνευ όρων συνείδηση.

«Ο άνθρωπος μπαίνει σε μια πλάνη ότι μπορεί και καλά να τα καταφέρει τα πάντα μόνος του. Αυτό τον οδηγεί στον όλεθρο και την καταστροφή. Επομένως, όταν τα χάνεις όλα δεν έχεις από κάπου να ακουμπήσεις, έρχεσαι επιτέλους σε επαφή με τον Δημιουργό σου. Και εκεί αισθάνεσαι ότι δεν είσαι μόνος σου και εκεί ξεκινά να χτίζεται η σχέση με τον Θεό.»

Άρης Σερβετάλης

Η μετριοφροσύνη είναι για τους μετρίους!

Χέμινγουαίη

Τό «όπου» είναι τοπικό· δηλώνει τόπο δηλαδή. Όχι πρόσωπο ή πράγμα. Δεν αντικαθιστά τήν αντωνυμία «ο οποίος, η οποία, τό οποίο». Τό «που» αντιθέτως μπαίνει αντί για τήν αναφορική αντωνυμία «ο οποίος, η οποία, τό οποίο». Έτσι θα πούμε «ο Γιάννης που ήξερε γαλλικά», ή «ο οποίος ήξερε γαλλικά». Όχι «όπου ήξερε…». Τό «όπου» θα μπει στό «γεννήθηκε στή Σαλονίκη, όπου και πέθανε», ή στό «είχα μια αποθήκη όπου έβαζα τά εργαλεία».