


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.



Ο αιπόλος της Πάρνηθας προβληματίζεται…..
Ο κοντός λέει στον ψηλό: «Αν ήμουν εσύ, θα ήμουν ψηλός».
Ο ψηλός απαντά: «Όχι αν ήσουν εγώ, εγώ θα είμαι κοντός»
Η πληροφορία δεν είναι πάντα δύναμη. Ρωτήστε όποιον βιβλιοθηκάριο θέλετε…
David brake
Πνιγόμαστε στην πληροφορία και διψάμε για γνώση! Ανώνυμος

Η ανάπλαση του κάτω τμήματος της πλατείας Συντάγματος θα είναι το πρώτο από τα έργα του Μεγάλου Περιπάτου που θα υλοποιηθούν. Ο Δήμος Αθηναίων ανέθεσε στους νικητές του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού που είχε πραγματοποιηθεί πριν από 20 χρόνια, στο πλαίσιο της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων, να επικαιροποιήσουν τη μελέτη τους. Και σκοπεύει να ξεκινήσει τα έργα μέσα στο έτος, χρησιμοποιώντας υφιστάμενες εργολαβίες. Με την παρέμβαση, οι δύο από τις έξι λωρίδες κυκλοφορίας θα αντικατασταθούν με πεζοδρόμια από την πλευρά της οδού Ερμού, ενώ το σημείο θα αλλάξει πρόσωπο, αποκτώντας αισθητική εικόνα ανάλογη με αυτή της κεντρικής πλατείας.

Όταν άρχισα να βαριέμαι τα αυγά, άρχισα να λατρεύω τα αυγά καγιανά.

Η συνταγή “τα σπάει” και πάω στοίχημα ότι θα γίνει η αγαπημένη σου καλοκαιρινή εμμονή.

TwoMinutes Angie 8.6.2021
ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ να βαριέμαι τα αυγά, άρχισα να λατρεύω τα αυγά καγιανά. Φέτος τα απολαμβάνω ακόμα περισσότερο με μυκονιάτικο ξινοτύρι αντί για φέτα, όπως και με ντοματίνια βελανίδια αντί για ντομάτα.
Η συνταγή «τα σπάει» και πάω στοίχημα ότι θα γίνει η αγαπημένη σου καλοκαιρινή εμμονή, ένα γρήγορο και εύκολο φαγητό που με τα ξινά, γλυκά και αλμυρά γευστικά στοιχεία του, και το αγαπημένο σου ψωμί δίπλα, θα σε ικανοποιήσει απόλυτα όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας. (Με ξέρεις, δεν περιαυτολογώ, αλλά εδώ θα ρίξεις άγκυρα, εγγυημένα και χορταστικά.)
Καλό καλοκαίρι σε όλους! Οι μικρές απολαύσεις είναι αυτές που δίνουν κουράγιο, αισιοδοξία και χαρά και τα δικά μου αυγά καγιανά κάνουν αυτό ακριβώς!
Το μυκονιάτικο ξινότυρο είναι ένα παράγωγο της τυροβολιάς, του κατεξοχήν μυκονιάτικου τυριού με το οποίο φτιάχνουν τις περίφημες κρεμμυδόπιτες και μελόπιτές τους και προσθέτουν σε σαλάτες, π.χ. σε αυτήν με ρόκα και ντομάτα στο «Ο,τι απέμεινε», ένα σούπερ συμπαθητικό ταβερνάκι στην Άνω Μερά. Απλώς, η τυροβολιά στραγγίζει πιο πολύ, ωριμάζει και –πριν γίνει κοπανιστή, δηλαδή ο γευστικός δράκος των μυκονιάτικων τυριών, αλμυρή και υπέροχη πάνω στη μυκονιάτικη μόστρα– μεταλλάσσεται σε ξινότυρο. Δοκιμάστε το μυκονιάτικο ξινότυρο, έχει μια απίθανη φυσική ξινίλα που εξισορροπεί τα γλυκά ντοματίνια, τα οποία γίνονται ακόμα πιο γλυκά με την προσθήκη μόνο μιας πρέζας ζάχαρης (μην την παραλείψετε).Η νόστιμη σαλάτα με ρόκα, ντοματίνια και μυκονιάτικο ξινότυρο όπως τη σερβίρουν στο «Ότι απέμεινε» στην Άνω Μερά Μυκόνου.
Υλικά (για ένα μεσαίο τηγάνι και 3 άτομα)
Μια μεγάλη χούφτα ώριμα ντοματίνια (ψιλοκομμένα ή περασμένα 2-3 δευτερόλεπτα στο μούλτι, ίσα να σπάσουν, χωρίς να γίνουν πολτός ή, ακόμα χειρότερα, χυμός)
4 αυγά (ένας θα είναι ο πιο τυχερός, θα φάει δύο!)
1 μικρό κρεμμύδι πολύ ψιλοκομμένο
αλάτι, πιπέρι, πάπρικα, ρίγανη ή θυμάρι
1 μικρή καυτερή πιπεριά (προαιρετικά)
το μισό από ένα κεφαλάκι ξινότυρο μυκονιάτικο
λίγο ελαιόλαδο
Εκτέλεση
Ζεσταίνουμε καλά το τηγάνι, βάζουμε το ελαιόλαδο και μετά τα κρεμμύδια. Σε λίγα λεπτά προσθέτουμε τα ντοματίνια και τα σοτάρουμε και τα δύο σε δυνατή φωτιά μέχρι να στεγνώσει ο πάτος του τηγανιού. Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι και τη ζάχαρη, χωρίς να ανακατεύουμε.
Μικροί κρατήρες ατμού θα δημιουργούνται σταδιακά στο τηγάνι, αυτό σημαίνει ότι το μείγμα στεγνώνει. Τότε είναι ώρα να ανοίξεις φωλίτσες ανάμεσα στα ντοματίνια και τα κρεμμύδια και προσεκτικά να σπάσεις σε καθεμιά ένα αυγό. (Μπορείς να χρησιμοποιήσεις ένα κουτάλι ή το πίσω μέρος μιας ξύλινης κουτάλας για να δημιουργήσεις τις φωλιές.)
Σπάσε λίγο τα ασπράδια στο τηγάνι, δεν πειράζει αν απλώσουν, αντίθετα το θες κάτι τέτοιο.
Δύο λεπτά μετά σπάσε με τα δάχτυλά σου το ξινότυρο και πρόσθεσε μπόλικο πάνω σε όλη την επιφάνεια του τηγανιού. Άσε τα αυγά να μαγειρευτούν για ένα λεπτό ακόμα και με τον κρόκο ακόμα κατά τι νερουλό φέρε το τηγάνι στο τραπέζι και πασπάλισε όλο το μείγμα με πάπρικα και ελάχιστη ρίγανη. Μια-δυο κουταλιές από το καλύτερό σου ελαιόλαδο, όταν σερβίρεις με σπάτουλα στο κάθε πιάτο, θα κάνουν αυτά τα αυγά καγιανά, εκτός από πεντανόστιμα, και ομορφότερα.
Ένα βαρύ ψωμί σίκαλης και, φυσικά, ένα προζυμένιο τούς ταιριάζει τέλεια. Μαζί με έναν παγωμένο καφέ σε ανασταίνουν. Σου δίνουν αισιοδοξία – ναι, το φαγητό το κάνει αυτό.





Η επιτυχία είναι περισσότερο η διαρκής λειτουργία της κοινής λογικής παρά της ιδιοφυΐας…
Τον τελευταίο καιρό επικρατεί μια γενικευμένη κατήφεια στην ελληνική κοινωνία. Για να το διαπιστώσει κανείς δεν έχει παρά ν’ανοίξει την τηλεόραση και ν’ακούσει τα δελτία ειδήσεων ή να παρακολουθήσει τις δημόσιες συζητήσεις που ακατάστατα προβάλλονται από όλα τα κανάλια. Το ίδιο θα διαπιστώσει διαβάζοντας οποιαδήποτε εφημερίδα. Ακόμα και στις ιδιωτικές – φιλικές συγκεντρώσεις, η χαρά της συνάντησης με αγαπημένα πρόσωπα σκιάζεται από επίμονες αναφορές που γίνονται αναπόφευκτα στα όσα θλιβερά συμβαίνουν γύρω μας, στα “χαλεπά” όπως τα αποκαλούσε ο Θουκυδίδης.
Θα έπρεπε εν τούτοις να θυμόμαστε ότι η ζωή είναι μία, μοναδική και ανεπανάληπτη και είναι κρίμα να την δηλητηριάζουμε αναλογιζόμενοι συνεχώς τα άσχημα του δημοσίου βίου.
Αυτά συνέβαιναν πάντοτε, συμβαίνουν τώρα και θα συμβαίνουν όσο υπάρχουν άνθρωποι και όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου. Διότι, ουσιαστικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης είναι η αλόγιστη επιθυμία για την απόκτηση δύναμης, πλούτου, εξουσίας και κυριαρχίας. Κι’όταν η επιθυμία αυτή δεν χαλιναγωγείται από ηθικές αρχές, λαμβάνει διαστάσεις που οδηγούν στην δημιουργία δυσάρεστων καταστάσεων.
Ο Θουκυδίδης έζησε την φρίκη του μεγαλύτερου εμφυλίου πολέμου που βίωσε ο Ελληνισμός στη μακραίωνη ιστορία του, τόσο σε εύρος, όσο και σε διάρκεια. Έφερε σε σύγκρουση τις δύο μεγάλες δυνάμεις της εποχής, Αθήνα και Σπάρτη, καθώς και όλες τις άλλες πόλεις – κράτη, σύμμαχοί τους από την μία και την άλλη πλευρά. Η διάρκειά του ήταν 27 χρόνια, με μικρές διακοπές, από το 431 έως το 404 π.χ.
‘Ήταν ασύλληπτες οι αγριότητες που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου καθώς και οι συνέπειες για τον ελληνισμό.
Ο Θουκυδίδης τις περιγράφει με αντικειμενικότητα και, συντετριμμένος, καταλήγει:
“Πολλά και χαλεπά ταις πόλεσι, γιγνόμενα και αεί εσσόμενα, έως αν η αυτή φύσις ανθρώπου ή”.
Δηλαδή, όσο η ανθρώπινη φύση παραμένει αμετάβλητη, πολλά και δυσάρεστα γίνονται και θα γίνονται πάντοτε.
Ο Θουκυδίδης διατηρεί την ελπίδα ότι ο άνθρωπος κάτι μπορεί να διδαχθεί από την ιστορία. Ο Πλάτων διαπιστώνει πόσο στενά είναι τα περιθώρια που διαθέτει η παιδεία για ν’αλλάξει την ανθρώπινη φύση. Εμείς γνωρίζουμε ότι, 2500 χρόνια από τότε, δεν φαίνεται να έχει αλλάξει τίποτα. Παρόμοια γεγονότα επαναλαμβάνονται σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τόπους.
Γιατί λοιπόν να δηλητηριάζουμε τη σύντομη και πολύτιμη ζωή μας αναλογιζόμενοι μόνο τα όσα δυσάρεστα γίνονται γύρω μας τα οποία, άλλωστε είναι ασήμαντα σε σχέση με εκείνα που συνέβησαν σε άλλες εποχές και να αποσιωπούμε ή να αγνοούμε τα ευχάριστα, έστω και αν αυτά σπανίζουν;
Θα θυμηθώ εδώ κάποια παραίνεση που αναφέρεται στο βιβλίο του Καραγάτση “Σέργιος και Βάκχος” :
“Διώξτε το θάνατο από μέσα σας και αγκαλιάστε σφιχτά τη ζωή και χαρήτε την με αγάπη, καλοσύνη και ειρήνη”.
