Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Ναύαρχος του ελληνικού στόλου κατά την Επανάσταση του 1821. Ο τόπος της γέννησής του δεν είναι επακριβώς γνωστός. Ορισμένοι βιογράφοι του υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1769 στα Φύλλα της Εύβοιας, απ’ όπου η οικογένεια του μετοίκησε στην Ύδρα, ενώ άλλοι στο νησί του Αργοσαρωνικού.
Το πραγματικό του επίθετο ήταν Βώκος ή Μπώκος. Για το παρωνύμιο Μιαούλης υπάρχουν δύο εκδοχές: Η μία ότι του τo κόλλησαν οι ναύτες του, όταν τους έδινε τη διαταγή «Μία ούλοι!» για να κωπηλατούν συγχρόνως. Η δεύτερη, από ένα τουρκικό μπρίκι που αγόρασε, με την ονομασία «Μιαούλ». Ο Μιαούλης ήταν σχεδόν αγράμματος, σύμφωνα με τον ιστορικό Καρλ Μέντελσον -Μπαρτόλντι, εν τούτοις υπερείχε σε ευφυΐα και ναυτική τέχνη. Είχε ανεπτυγμένη την αίσθηση του καθήκοντος μέχρι υπερβολής, που πολλές φορές έφθανε στα όρια της σκληρότητας για τους υφισταμένους του.
Από τα εφηβικά του χρόνια, ο Ανδρέας Μιαούλης ασχολήθηκε με τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις. Για την ακρίβεια, ήταν ένας από τους πιο ονομαστούς κουρσάρους της Ανατολικής Μεσογείου. Έκανε σεβαστή περιουσία κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, όταν έσπαγε τον ναυτικό αποκλεισμό των Άγγλων υπό τον ναύαρχο Νέλσον και ανεφοδίαζε τις ισπανικές πόλεις. Το 1816 ο Ανδρέας Μιαούλης παρέδωσε τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις στο γιο του Δημήτριο και ο ίδιος ασχολήθηκε με το εμπόριο.
Κατά την κήρυξη της Επανάστασης στην Ύδρα, στις 28 Απριλίου 1821, ο Μιαούλης υπέγραψε μαζί με άλλους πλοιοκτήτες έγγραφο, με το οποίο διέθεταν τα πλοία τους, αλλά και θα αναλάμβαναν τις δαπάνες για τις ναυτικές επιχειρήσεις του Αγώνα. Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου αναλαμβάνει ναύαρχος του υδραϊκού στόλου και στις 28 Σεπτεμβρίου έρχεται αντιμέτωπος για πρώτη φορά με τουρκική ναυτική μοίρα στην Πύλο. Το Φεβρουάριο του 1822 καταστρέφει μία τουρκική φρεγάτα και προξενεί ζημιές σε άλλα πλοία στο λιμάνι της Πάτρας. Τον Οκτώβριο του 1823 ο Μιαούλης, επικεφαλής του ελληνικού στόλου, νικά τους Τούρκους στο Αρτεμίσιο και του Ωρεούς.
Μετά την καταστροφή των Ψαρών (20 – 22 Ιουνίου 1824), σημαντική υπήρξε η συμβολή του στην εξουδετέρωση της τουρκικής δύναμης, που είχε παραμείνει στο νησί και στην ανακατάληψή του, στις 3 Ιουλίου. Στις 29 Αυγούστου 1824, ο Μιαούλης, επικεφαλής του ενωμένου ελληνικού στόλου, καταναυμαχεί τον τουρκοαιγυπτιακό στον Γέροντα. Οι απώλειες του εχθρού ανέρχονται σε 27 πλοία, ανάμεσά τους και η επιβλητική φρεγάτα «Ασία».null
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης πολιορκίας του Μεσολογγίου το 1826 τα ελληνικά πλοία υπό τις διαταγές του βοηθούν με την παροχή εφοδίων τους πολιορκουμένους. Τις παραμονές της Εξόδου, ο Μιαούλης αποτυγχάνει να διασπάσει επανειλημμένως τον αποκλεισμό της πόλης και διαμηνύει στους κατοίκους ότι δεν είναι δυνατή καμιά βοήθεια από τη θάλασσα.
Το 1827, με απόφαση της Γ’ Εθνοσυνέλευσης, η αρχηγία του στόλου ανατίθεται στον Λόρδο Κόχραν και ο Μιαούλης υποβιβάζεται σε πλοίαρχο. Όταν ο Ιωάννης Καποδίστριας αναλαμβάνει Κυβερνήτης της Ελλάδας, αναθέτει στο Ανδρέα Μιαούλη την αρχηγία του Στόλου του Αιγαίου. Η συνεργασία Μιαούλη – Καποδίστρια κράτησε ως τον Αύγουστο του 1829, όταν οι δύο άνδρες ήλθαν σε σύγκρουση για την πολιτική του Καποδίστρια απέναντι στους υδραίους πλοιοκτήτες, που ζητούσαν προνομιακή μεταχείριση σε αντάλλαγμα της συμβολής τους στον Αγώνα.
Ο Μιαούλης, ηγέτης πλέον της αντικαποδιστριακής παράταξης, οξύνει την κατάσταση και ο Καποδίστριας διατάσσει τον αποκλεισμό της Ύδρας από τα πλοία του εθνικού στόλου που ναυλοχούν στον Πόρο. Ο Μιαούλης μαθαίνει το σχέδιο και καταλαμβάνει τη φρεγάτα «Ελλάς». Την 1η Αυγούστου 1831 ο ρώσος ναύαρχος Ρίκορντ επιχειρεί να καταστείλει την εξέγερση και ο Μιαούλης διατάσσει την πυρπόληση των πλοίων του στόλου. Η ανατίναξη της φρεγάτας «Ελλάς» και της κορβέτας «Ύδρα» προκαλούν την πανελλήνια κατακραυγή.
Μετά την εκλογή του Όθωνα, ο Μιαούλης με τον Κίτσο Τζαβέλα και τον Δημήτριο Πλαπούτα ορίστηκαν μέλη της επιτροπής, που πήγε στο Μόναχο για να προσφέρει το στέμμα στον πρώτο βασιλιά της Ελλάδας. Επί Όθωνος, ο Μιαούλης αναλαμβάνει αρχηγός του Ναυτικού Διευθυντηρίου με τον βαθμό του ναυάρχου, ενώ το 1834 διορίζεται Σύμβουλος Επικρατείας και γενικός επιθεωρητής του Στόλου.
Ο Ανδρέας Μιαούλης πέθανε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 1835. Ετάφη στον Πειραιά, στη δεξιά ακτή του λιμανιού, που ονομάστηκε Ακτή Μιαούλη. Αργότερα, έγινε ανακομιδή των οστών του σε τάφο στην είσοδο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.
Βιβλιογραφία
«Ανδρέας Μιαούλης 1769 – 1835: Από την υπόδουλη ώς την ελεύθερη Ελλάδα» της Αννίτας Πρασσά και της Κωνσταντίνας Αδαμοπούλου – Παύλου. («Εστία»)
«Ανδρέας Μιαούλης: Έπος και τραγωδία» του Δημήτρη Σταμέλου. («Εστία»)
Καταστρέψαμε την ομορφιά των βουνών μας με τις ανεμογεννήτριες, τα τραυματίσαμε χαράζοντας δρόμους όπως όπως για να μεταφέρουμε την ασχήμια… σε λίγο θα κλείσουν και οι κύριοι οδικοί άξονες με τα νερά που έρχονται δίκην χειμάρρων από την τσαπατσουλιά της κατασκευής .., αίσχος
Διαδοχικές μάχες, που έγιναν στα εδάφη της Βόρειας Αφρικής από τις 10 Ιουνίου 1940 έως τις 13 Μαΐου 1943, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ανάμεσα στις στρατιωτικές δυνάμεις της Μεγάλης Βρετανίας και των συμμάχων της (Αμερικανών, Πολωνών, Γάλλων, Ελλήνων Αυστραλών, Νεοζηλανδών κ.ά.) και των στρατευμάτων του Άξονα (Ιταλίας, Γερμανίας και Γάλλων του Βισί).
Στις 10 Ιουνίου 1940, ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο κατά της Μεγάλης Βρετανίας. Οι Ιταλοί διέθεταν στη Λιβύη, η οποία ήταν αποικία τους από το 1911, 300.000 άνδρες υπό τον στρατάρχη Ροντόλφο Γκρατσιάνι, έναντι 36.000 Βρετανών υπό τον στρατηγό Άρτσιμπαλντ Γουέιβελ, που ήταν συγκεντρωμένοι στην Αίγυπτο για την προστασία της διώρυγας του Σουέζ.
Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο Γκρατσιάνι εξαπέλυσε επίθεση και κατέλαβε την πόλη Σίντι Μπαράνι, στην έρημο που χωρίζει την Κυρηναϊκή (Ανατολική Λιβύη) και την Αίγυπτο. Ο Γουέιβελ, αφού έλαβε ενισχύσεις, αντεπιτέθηκε και ως τις 6 Φεβρουαρίου 1941, που εισήλθε στη Βεγγάζη, ολοκλήρωσε την κατάληψη της Κυρηναϊκής.
Οι Ιταλοί έπαθαν πανωλεθρία, όπως και στα βουνά της Πίνδου την ίδια περίοδο από τον ελληνικό στρατό, και ο στρατάρχης Γκρατσιάνι αντικαταστάθηκε, ενώ τα υπολείμματα του στρατού του παραδόθηκαν. Στις 9 Φεβρουαρίου, οι Βρετανοί προωθήθηκαν στην Ελ-Αγκέιλα, κοντά στα σύνορα της Τριπολίτιδας (Δυτικής Λιβύης). Όμως, δεν αποτόλμησαν να προωθηθούν περαιτέρω και να καταλάβουν την Τρίπολη, επειδή οι διαθέσιμες δυνάμεις τους μειώθηκαν σημαντικά, μετά την απόφαση του Τσόρτσιλ να στείλει ένα μέρος τους στην Ελλάδα, ενόψει της αναμενόμενης γερμανικής επίθεσης.Η αποτυχία της συμμάχου του Ιταλίας, ανάγκασε τον Χίτλερ να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και να στείλει στη Βόρειο Αφρική τον νεαρό και φιλόδοξο στρατηγό Έρβιν Ρόμελ, επικεφαλής δύο μηχανοκίνητων μεραρχιών, που έλαβαν την ονομασία «Άφρικα Κορπς». Στα μέσα Φεβρουαρίου, ο Ρόμελ βρισκόταν στην Τριπολίτιδα και τον επόμενο μήνα ανέλαβε δράση.
Στις 24 Μαρτίου ανακατέλαβε την Ελ-Αγκέιλα και συνέχισε την προέλασή του, αναγκάζοντας τους Βρετανούς να υποχωρήσουν άτακτα προς την Αίγυπτο, εγκαταλείποντας όλη την Κυρηναϊκή, με εξαίρεση τη στρατηγικής σημασίας περιοχή του Τομπρούκ με το λιμάνι της (σύνορα Λιβύης – Αιγύπτου), την οποία υπερασπίστηκαν ηρωικά επί 241 ημέρες Αυστραλοί και Ινδοί. Ο Ρόμελ δεν προχώρησε πέρα από τα αιγυπτιακά σύνορα, επειδή βρισκόταν μακριά από τα κέντρα ανεφοδιασμού του.
Το καλοκαίρι του 1941 ο Τσόρτσιλ αντικατέστησε τον Γουέιβελ με τον στρατηγό Κλοντ Όκινλεκ, ως αρχιστράτηγο Μέσης Ανατολής. Ο στρατηγός Όκινλεκ, επικεφαλής της 8ης Στρατιάς, αντεπιτέθηκε στις 18 Νοεμβρίου, έλυσε την πολιορκία του Τομπρούκ και απώθησε τον Ρόμελ ως την Ελ-Αγκέιλα (30 Δεκεμβρίου), ανακτώντας εκ νέου την Κυρηναϊκή.
Στις 21 Ιανουαρίου 1942, ο Ρόμελ πραγματοποίησε νέα έφοδο, κατέλαβε τη γραμμή Γκαζάλα – Μπιρ Χακίμ (27 Μαΐου – 10 Ιουνίου) και κατόπιν το Τομπρούκ (21 Ιουνίου), η πτώση του οποίου θεωρήθηκε εθνική καταστροφή στο Λονδίνο. Στα τέλη Ιουνίου, οι Γερμανοί, αφού ανακατέλαβαν για δεύτερη φορά την Κυρηναϊκή, διείσδυσαν στο αιγυπτιακό έδαφος και καθηλώθηκαν στο Ελ-Αλαμέιν, 90 χιλιόμετρα ανατολικά της Αλεξάνδρειας, όπου οι Βρετανοί αντέταξαν την τελευταία γραμμή άμυνά τους. Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι πίστευαν ότι ήταν θέμα ημερών η κατάληψη ολόκληρης της Αιγύπτου.Η πρώτη μάχη του Ελ-Αλαμέιν, όμως, που ακολούθησε και συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του Ιουλίου (1–27 Ιουλίου) διέψευσε τις ελπίδες τους για γρήγορη νίκη. Τα εξαντλημένα στρατεύματα του Ρόμελ δεν κατόρθωσαν να σπάσουν τη γραμμή άμυνας του Όκινλεκ. Τον Αύγουστο, ο Όκινλεκ αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Χάρολντ Αλεξάντερ, όταν διαφώνησε με τον Τσόρτσιλ σε θέματα διεξαγωγής των επιχειρήσεων.
Ο Αλεξάντερ ανέθεσε τη διοίκηση της 8ης Στρατιάς στον στρατηγό Μπέρναρντ Μοντγκόμερι. Στις 23 Οκτωβρίου προς 24 Οκτωβρίου 1942, ο Μοντγκόμερι εξαπέλυσε την τελική, νικηφόρα επίθεση, η οποία τον έφερε στην Τρίπολη στις 23 Ιανουαρίου 1943.
Στο μεταξύ, οι θέσεις των δυνάμεων του Άξονα δέχονταν πίεση από τα δυτικά από τη συμμαχική επιχείρηση «Πυρσός», που βρισκόταν σε εξέλιξη υπό τη διοίκηση του αμερικανού υποστρατήγου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Έως τις 6 Μαΐου 1943, οπότε καταλήφθηκε η Τύνιδα, οι Σύμμαχοι (Βρετανοί, Αμερικανοί και λοιποί) ήταν κύριοι ολόκληρης της Βόρειας Αφρικής κι άρχιζαν τις προετοιμασίες για την επέμβαση στην Ιταλία. Ο Ρόμελ απογοητευμένος από την εξέλιξη των επιχειρήσεων είχε παραιτηθεί από τη διοίκηση των στρατευμάτων του, ενώ ο στρατάρχης φον Άρνιμ αιχμαλωτίστηκε στις 12 Μαΐου 1943.
Κατά τις τρίχρονες εχθροπραξίες στη Βόρειο Αφρική, οι Σύμμαχοι απώλεσαν 253.000 άνδρες (νεκροί, τραυματίες και αγνοούμενοι), ενώ οι δυνάμεις του Άξονα 47.000 άνδρες. Γύρω στις 400.000 αιχμαλωτίστηκαν. Τεράστιες ήταν και οι απώλειες σε πολεμικό υλικό. Οι Σύμμαχοι έχασαν 1.400 αεροπλάνα και 2.000 τανκς και οι δυνάμεις του Άξονα 8.000 αεροπλάνα και 2.550 τανκς.
Σοβαρά θέματα έχουν ανακύψει με την γέννηση του μικρού μουλαριού ! Τίνος είναι το παιδί οιέ!!! δεν είναι ούτε άλογο ούτε γαϊδούρι …ποιος θα έχει την επιμέλεια; Ισχύει ο καινούργιος νόμος για την συνεπιμέλεια ή ο παλιός; η σύλληψη έγινε πριν 11 μήνες, πολύπλοκα νομικά θέματα πρέπει να βρουν λύση!
ο κ. Σεμπαϊδήν Καραχότζα (φωτογραφία από το αρχείο του)
Έλληνες Πομάκοι. Συνέντευξη από τον Σεμπαϊδήν Καραχότζα
Με τον Πομάκο δημοσιογράφο κ. Σεμπαϊδήν Καραχότζα, γνωριστήκαμε μέσω του facebook. Οι φλογερές ελληνικές του αναρτήσεις μού έκαναν μεγάλη εντύπωση, καθώς είχα μια ασαφή και σε μερικά σημεία λανθασμένη ιδέα για το τι συμβαίνει στα ελληνικά Πομακοχώρια. Αποφάσισα να του ζητήσω συνέντευξη για να συζητήσουμε για όλα αυτά και δέχτηκε με χαρά. Ο Σέμπα, όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του, δίνει τον προσωπικό του αγώνα ενάντια στον τουρκικό επεκτατισμό και στον εκτουρκισμό των Ελλήνων Πομάκων, εκεί στην άκρη της Ελλάδας και προσπαθεί να ακουστεί η φωνή τους ώστε να τους αγκαλιάσει η πατρίδα όπως πρέπει και οφείλει να κάνει για όλα τα παιδιά της.
Κ. Καραχότζα, γεια σας. Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό: «ούτε Τούρκος, ούτε Σλάβος, ούτε Γενίτσαρος κουρσάρος. Γεννήθηκα Πομάκος, Θρακιώτης μονομάχος». Αυτό το ρητό διάβασα σε μία σελίδα πομακική, το είδα γραμμένο σε τοίχο στη Ροδόπη αλλά και σε πανώ των μαθητών πομακικού σχολείου που έκαναν κατάληψη τότε, για την Μακεδονία. Ποιοι είναι οι Ελληνες Πομάκοι;
Καλησπέρα. Οι Έλληνες Πομάκοι είναι μια από τις τρεις πληθυσμιακές ομάδες της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη. Ένα από τα αρχαιότερα Θρακικά φύλα με δική τους γλώσσα, ήθη, έθιμα, παραδόσεις κλπ. Πομάκοι υπάρχουν και σε άλλες χώρες, κυρίως στη Βουλγαρία αλλά και στην Τουρκία. Οι Πομάκοι δεν είναι έθνος, γι’ αυτό μιλάμε σήμερα για Έλληνες Πομάκους, για Βούλγαρους Πομάκους κλπ.
Μία από τις πολλές ερμηνείες λέει πως η λέξη «Πομάκοι» είναι ελληνική, γιατί προέρχεται από το «Ιππομάχοι». Αυτοί ήταν το ισχυρότατο ιππικό, με τη συνδρομή του οποίου κατενίκησαν οι Μακεδόνες τους Πέρσες εισβολείς. Από που προέρχεται το όνομα Πομάκος;
Έχουν γραφτεί και ειπωθεί διάφορες εκδοχές σχετικά με τη λέξη Πομάκος. Μια τέτοια εκδοχή λέει πως η λέξη Πομάκος προέρχεται από τη Βουλγάρικη λέξη ΠΟΜΑΓΑΤΣ, που σημαίνει βοηθός, με την υποτακτική του όρου έννοια. Δηλαδή δούλος, σκλάβος.
Αυτή είναι και η έννοια που εσείς ως Πομάκος υιοθετείτε και παραδέχεστε; Ο Παπαχριστοδούλου στο έργο «Οι Πομάκοι, υπόδουλος λαός των Βουλγάρων επί της Ροδόπης», γράφει: «Οι Τούρκοι τους θεωρούν Τούρκους, ενώ είναι απλώς Μωαμεθανοί εξισλαμισθέντες του 17ον αιώνα. Τούτο το βεβαιώνει και η φυσιογνωμία τους… …τα πανάρχαια ελληνικά ήθη κι έθιμα τους και η ανάμνηση που έχουν για την ελληνική καταγωγή τους, πράγμα που είναι και αιτία να συμπαθούν τους Έλληνας»
ΑΠ. Όχι βέβαια, απλά ανέφερα μια ακόμα εκδοχή σχετικά με την προέλευση της λέξης ΠΟΜΑΚΟΣ. Προσωπικά δεν είμαι σε θέση να ξέρω περισσότερα για τη συγκεκριμένη λέξη. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αισθάνομαι Έλληνας, αγαπώ την πατρίδα μου και δεν αποδέχομαι την οποιαδήποτε αναφορά σε Τούρκους της Θράκης.
Πολλοί διεκδικούν την καταγωγή σας. Οι Τούρκοι σας θεωρούν Τούρκους, οι Βούλγαροι Βούλγαρους, κι οι Έλληνες σας θεωρούν απογόνους της πανάρχαιας Θρακοελληνικής φυλής των Αγριάνων, που πολέμησε στο πλάι του Μεγαλέξανδρου.
Κανένας δεν είναι σε θέση να μιλήσει σήμερα για την πραγματική καταγωγή των Πομάκων. Εκ της επικρατούσας εικόνας φαίνεται πως πρόκειται για ένα ξεχωριστό αρχαίο φύλο σκορπισμένο σε πολλές βαλκανικές χώρες. Λέγεται πως είναι οι αρχαίοι Αγριάνες αλλά δεν είμαι σίγουρος γι’ αυτό.
Καθώς πολύς λόγος γίνεται στην εποχή μας για το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, εσείς οι ίδιοι, πως αυτοπροσδιορίζεστε;
Κατά την άποψη μου έχει τεράστια σημασία το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, ένα δικαίωμα που στην Θράκη πολλές φορές καταπατάται. Πολλοί Έλληνες Πομάκοι δηλώνουν Έλληνες, αγαπάνε την Ελλάδα, την θεωρούν πατρίδα τους. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και αρκετοί Πομάκοι στη Θράκη οι οποίοι για λόγους που ίσως αναλύσουμε σε μια άλλη συνέντευξη, αισθάνονται ή έστω δηλώνουν Τούρκοι.
Πόσοι είναι πραγματικά οι μουσουλμάνοι της Θράκης που θεωρούν τους εαυτούς τους Τούρκους;
Στη Θράκη ζουν γύρω στους 120.000 μουσουλμάνοι. Αντιλαμβάνεστε όμως ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να ξέρουμε πόσοι από αυτούς αισθάνονται Τούρκοι, Κινέζοι ή οτιδήποτε άλλο. Αυτό που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα είναι ότι με βάση των καταγωγή, το μεγαλύτερο ποσοστό των μουσουλμάνων της Θράκης, περίπου το 50% είναι Πομάκοι, το αμέσως επόμενο μεγαλύτερο ποσοστό είναι ο Αθίγγανοι και ένα μικρό ποσοστό των μουσουλμάνων της Θράκης είναι Τουρκογενείς. Από εκεί και πέρα το τι αισθάνεται ο καθένας είναι ένα θέμα για το οποίο δε μπορώ να εκφέρω άποψη όπως και κανένας άλλος.
Υπάρχει τελικά αυτή η περίφημη «τουρκική μειονότητα» την οποία ακούμε από παντού, αλλά πουθενά δεν βλέπουμε;
Στη Θράκη υπάρχει μόνο μια μειονότητα κι αυτή είναι θρησκευτική κι όχι εθνική, δηλαδή μουσουλμανική και όχι Τουρκική. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να αποβάλουμε από το λεξιλόγιο μας τη λέξη μειονότητα μια και επί της ουσίας μιλάμε για Έλληνες πολίτες.Και στη Σύρο ζουν καθολικοί, δηλαδή μη ορθόδοξοι Χριστιανοί αλλά δε μιλάμε για μειονότητα. Γιατί πρέπει στη Θράκη να μιλάμε για μειονότητα κι όχι απλά για Έλληνες;
Τι γλώσσα μιλούν οι Πομάκοι; Διάβασα πως πρόκειται για μια προφορική γλώσσα και κάποιοι αξιόλογοι άνθρωποι της κοινότητάς σας προσπαθούν να την διατηρήσουν και να την αποτυπώσουν γραπτώς. Πως μπορεί να γίνει αυτό;
Το βασικό στοιχείο που διαφοροποιεί τους Πομάκους από τις δύο άλλες ομάδες της μειονότητας (τουρκόφωνους και Ρωμά) είναι η γλώσσα τους. Πιο συγκεκριμένα μιλούν ένα παλαιοσλαβονικό ιδίωμα που έχει αρκετές ομοιότητες με τις άλλες νοτιοσλαβικές γλώσσες. Η γλώσσα αυτή δεν υπήρχε σε γραπτή μορφή μέχρι το 1995 και εξακολουθεί και σήμερα να μεταδίδεται μόνον προφορικά.
Μπορείτε να δώσετε μερικές ακόμη πληροφορίες, για όποιον τυχόν ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα;
Στις πρόσφατες εκδόσεις που αφορούν την πομακική γλώσσα γίνεται συνήθως χρήση του λατινικού αλφαβήτου, με την πρόσθεση ορισμένων συμβόλων για την ορθότερη απόδοση κάποιων φθόγγων.
Αλφάβητο της Πομακικής που βασίζεται στο ηλεκτρονικό Λεξικό της Πομακικής του Ριτβάν Καραχότζα (ηλεκτρονική διεύθυνση www.pomlex.com).
Τα πρώτα βήματα της καταγραφής της πομακικής έγιναν πριν από σαράντα χρόνια. Ήταν τότε που ο Πέτρος Θεοχαρίδης, δάσκαλος τότε στον Εχίνο άρχισε να καταγράφει συστηματικά τον παραδοσιακό πολιτισμό των κατοίκων της οροσειράς της Ροδόπης. Το βιβλίο του «Πομάκοι, οι Μουσουλμάνοι της Ροδόπης» εκδόθηκε το 1995.
Σχεδόν παράλληλα κυκλοφόρησαν το Πομακο-Ελληνικό Λεξικό του Ριτβάν Καραχότζα και λίγο μετά η Γραμματική και το Συντακτικό της πομακικής.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Αναπτυξιακού Κέντρου Θράκης (ΠΑΚΕΘΡΑ) να προχωρήσει το 2003 στη διοργάνωση μαθημάτων πομακικής γλώσσας και στην έκδοση σχετικών εγχειριδίων.
Παρακολούθησα στο διαδίκτυο μια ομιλία σας, για την Πομακική γλώσσα,στην οποία τονίσατε πως ενώ έχει πολλά δάνεια από την ελληνική, βουλγαρική και τουρκική γλώσσα, σαφώς είναι ιδιαίτερη και ακόμη πιο σαφώς δεν είναι τουρκική.
Παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετές καταγραφές της Πομακικής γλώσσας, δεν έχουν γίνει ακόμα συγκριτικές γλωσσολογικές μελέτες και αναλύσεις των τοπικών ιδιωμάτων. Έτσι, ενώ είναι φανερό πως υπάρχουν πολλά δάνεια στο επίπεδο του λεξιλογίου κυρίως από τη Βουλγαρική και λιγότερο από την Τουρκική και την Ελληνική, υπάρχουν και σημαντικές διαφοροποιήσεις και από τις τρεις αυτές γλώσσες.
Βέβαια, πολλές παρόμοιες Ελληνικές λέξεις συναντώνται σε πολλές άλλες σλαβικές γλώσσες και ιδιώματα λόγω της μεγάλης επίδρασης της Ελληνικής γλώσσας στο χώρο των Βαλκανίων. Σε πολλές περιπτώσεις, η Πομακική λειτούργησε σαν γέφυρα από την οποία πέρασαν στοιχεία της Ελληνικής και σε άλλες σλαβικές γλώσσες.
Σχετικά με το ποσοστό των λέξεων που έχει δανειστεί η Πομακική από την Τουρκική γλώσσα, αξίζει να επισημάνουμε ότι δε φαίνεται να ξεπερνά το 15 % του συνολικού λεξιλογίου της.
Ο Π. Θεοχαρίδης επισημαίνει ότι οι τουρκικές λέξεις που έχει ενσωματώσει η Πομακική γλώσσα είναι νεώτερα δάνεια από την τουρκική και αποτελούν κυρίως θρησκευτικούς όρους, βαφτιστικά ονόματα των Πομάκων, λεξιλόγιο της θρησκευτικής διδασκαλίας, λεξιλόγιο της διοίκησης, των δικαστηρίων, του στρατού κ.λ.π.
Εκτός από τα Βουλγαρικά, Τουρκικά και Ελληνικά δάνεια της Πομακικής, πρόσφατα έχουν εισαχθεί στο λεξιλόγιό της και λέξεις από άλλες Ευρωπαϊκές γλώσσες.
Είναι αμιγής η πομακική γλώσσα, ή, παρουσιάζει διαλέκτους, όπως τα ελληνικά; Πχ, αλλιώς μιλάνε στην Μακεδονία, αλλιώς στη Χίο, αλλιώς στην Κρήτη, αλλιώς στην Κύπρο, αλλά όλα είναι ελληνικά.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μελέτη των παραλλαγών της Πομακικής γλώσσας από χωριό σε χωριό. Οι παραλλαγές αυτές (αναμενόμενες λόγω της απόστασης ανάμεσα στους παραδοσιακούς Πομάκικους οικισμούς) είναι συνήθως φωνολογικές μεταβολές, ενώ σε ελάχιστες περιπτώσεις υπάρχουν διαφοροποιήσεις και σε ολόκληρες λέξεις. Αν επιχειρήσουμε να σχηματίσουμε κατά προσέγγιση ένα γλωσσικό χάρτη των διαλέκτων, θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε φωνολογικές και λεξιλογικές διαφορές των γλωσσικών ιδιώματων στα Πομακοχώρια ως εξής: Μύκης-Σμίνθης, Εχίνου, Κενταύρου, Πάχνης, Γλαύκης, Δημαρίου, Κοτύλης, Θερμών, Ωραίου, Πάχνης, Σατρών, Κιμμερίων, Οργάνης.
Πάντως οι Πομάκοι από διαφορετικά χωριά μπορούν εύκολα να συνεννοηθούν μεταξύ τους και συχνά διασκεδάζουν επισημαίνοντας τις φωνολογικές παραλλαγές της γλώσσας τους.
Και πάμε σε ένα καυτό θέμα: Διάβασα ότι παρά τα όσα προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάνης για διδασκαλία της μητρικής γλώσσας των Πομάκων, αυτό δεν συμβαίνει και στα Πομακάκια διδάσκεται η τουρκική γλώσσα! Ποιος σας το επέβαλε αυτό και ποια είναι η θέση σας;
Η Συνθήκη της Λωζάνης κάνει λόγο για διδασκαλία μητρικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία, χωρίς να ξεκαθαρίζει ποια θα είναι αυτή η γλώσσα, αλλά εμμέσως πλην σαφώς αφήνει να εννοηθεί ότι στο μειονοτικό σχολείο της κάθε περιοχής θα διδάσκεται η τοπική μητρική γλώσσα, δηλαδή στα Πομακοχώρια η πομακική.
Αργότερα όμως Ελλάδα και Τουρκία υπέγραψαν μορφωτικά πρωτόκολλα με τα οποία ορίζεται η Τουρκική ως μητρική γλώσσα που θα διδάσκεται στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία της Θράκης. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο τα Πομακόπουλα να διδάσκονται μία γλώσσα η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη μητρική τους.
Αφού καταστήσω σαφές ότι για εμένα το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού είναι ιερό, (συνεπώς θεωρώ Έλληνα κάθε άνθρωπο που είτε εκ φύσεως -καταγωγή- είτε εκ θέσεως -ενστερνισμός της Ελληνικής παιδείας, ιδεωδών και τρόπου ζωής- επιθυμεί να είναι Έλληνας), ερωτώ: Εσείς οι Πομάκοι είστε Έλληνες ως αρχαίοι Θράκες, όπως οι Μακεδόνες, οι Αθηναίοι, οι Ιωνες, οι Σπαρτιάτες, οι Πόντιοι, ή, απλώς αισθάνεστε Έλληνες ως Έλληνες πολίτες;
Δεν νιώθω απλά Έλληνας πολίτης.
Έλληνας πολίτης με την επίσημη του όρου έννοια είναι και ο ΨΕΥΤΟΜΟΥΦΤΗΣ που αποτελεί ουσιαστικά ένα από τα βασικότερα μέσα που η Άγκυρα προσπαθεί να εκτουρκίσει τους Πομάκους και γενικότερα τους μουσουλμάνους της Θράκης.
Είναι λοιπόν διαφορετικό πράγμα να λες ότι «είμαι ΕΛΛΗΝΑΣ» από το να λες «είμαι Έλληνας πολίτης». Εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Είμαι EΛΛΗΝΑΣ σε ψυχή και καρδιά κι όχι μόνο στα χαρτιά.
Σε όλες σας τις αναρτήσεις, αλλά και σε άλλων Πομάκων τους οποίους γνωρίζω, διακρίνω μια έντονη φιλοπατρία για την Ελλάδα, μια αγωνία να τονιστεί η ελληνικότητά των Πομάκων και να διαχωριστεί από κάθετί τουρκικό. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Διότι όσο δεν τονίζεται από κάθε πλευρά η Ελληνικότητα των Πομάκων της Θράκης,φτάνουμε στο σημείο να μας διεκδικούν άλλες γειτονικές χώρες και κυρίως η Τουρκία.Σας είπα και παραπάνω ότι πολλοί Πομάκοι της Θράκης αισθάνονται Έλληνες κι αυτό προσπαθούν να το καταστήσουν κατανοητό προς κάθε κατεύθυνση.Το 1913, αν και ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τη Θράκη, με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η Δυτική Θράκη παραχωρήθηκε στη Βουλγαρία. Οι Πομάκοι ζήτησαν την αυτονόμηση της περιοχής της Ροδόπης και τη μη ένταξή της στη Βουλγαρίας, όμως δεν τα κατάφεραν. Τότε έγινε δημοψήφισμα στον Εχίνο, για το αν οι Πομάκοι προτιμούν να ενταχθούν στην Ελλάδα ή τη Βουλγαρία. Το σύνολο σχεδόν των Πομάκων, ψήφισε την ένταξή τους στο ελληνικό κράτος. Και πάλι όμως το αίτημα τους δεν έγινε δεκτό. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο Συνέδριο της Ειρήνης του Παρισιού (1946), παρουσιάστηκαν εκπρόσωποι των Πομάκων, οι Χαμβδή Χουσείν Φεχμή Μπέης και Χακή Σουλεϊμαν Βέης, που ζήτησαν την “απόσπασή” τους από τη Βουλγαρία και την ένταξή τους στην Ελλάδα. Η άφιξή τους ήταν κάπως καθυστερημένη, και η Ελλάδα δεν μπόρεσε να τους υποστηρίξει όπως έπρεπε. Έτσι δεν πέτυχαν τον σκοπό τους. Το ίδιο έτος, επισκέφτηκαν τις Η.Π.Α. και την έδρα του Ο.Η.Ε., ζητώντας να ενταχθούν στην Ελλάδα και οι Πομάκοι της Βουλγαρίας.
Μιχάλης ΣτούκαςΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
Ποιος ο ρόλος του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή, του οποίου την ίδρυση λέγεται πως αποδέχτηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, το 1930 χωρίς ουσιαστικά κανένα αντάλλαγμα από την τουρκική πλευρά;
Το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής θα έπρεπε να είχε κλείσει εδώ και δεκαετίες. Πρώτον διότι κάθε άλλο παρά ως Προξενείο λειτουργεί και δεύτερον στη Θράκη δεν υπάρχουν Τούρκοι κι άρα δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης Τουρκικού Προξενείου.
Συνεπώς ποιος είναι ο πραγματικός λόγος ύπαρξής του;
Στην ουσία αποτελεί το μακρύ χέρι της Άγκυρας στη Θράκη. Μέσω του Προξενείου η Τουρκία ελέγχει, πιθανότατα επί πληρωμή, έναν μεγάλο αριθμό Ελλήνων μουσουλμάνων στη Θράκη, οι οποίοι έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας μια αποστολή, αυτήν του εκτουρκισμού όλων των μουσουλμάνων της Θράκης.
Κατά καιρούς ακούμε και διαβάζουμε δημοσιεύματα για τις προσπάθειες των Τούρκων να προσεταιρισθούν τους Πομάκους προσφέροντάς τους χρήματα και άλλα προνόμια για να τους ελκύσουν. Τι ισχύει;
Τα χρήματα είναι μια μόνο από τις μεθόδους εκτουρκισμού των Πομάκων. Το βασικότερο όπλο της Άγκυρας είναι η κοινή μας θρησκεία και μέσω των Χοτζάδων και Ιμάμηδων επιτυγχάνεται κυρίως ο εκτουρκισμός. Επίσης να σημειώσουμε πως δεν λείπουν και οι περιπτώσεις όπου χρησιμοποιείται η τρομοκρατία. Εγώ ο ίδιος έχω δεχτεί απειλητικά τηλεφωνήματα, έχω βρει σκισμένα τα λάστιχα του μικρού και φτωχικού αυτοκινήτου μου.
Αυτό με τις απειλές και τις δολιοφθορές το έχω ακούσει και από άλλους Πομάκους. Οπότε, συνοπτικά ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες Πομάκοι σήμερα;
Τα περισσότερα προβλήματα είναι κοινά με αυτά των υπόλοιπων Θρακιωτών κι έχουν να κάνουν με την δύσκολη καθημερινότητα. Ανεργία, πώληση αγροτικών προϊόντων σε εξευτελιστικές τιμές κλπ. Το σοβαρότερο πρόβλημα των Πομάκων που ζουν στα χωριά τους είναι η έλλειψη ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων με αποτέλεσμα να είναι αναγκασμένοι να στέλνουν τα παιδιά τους στο μειονοτικό δημοτικό σχολείο, τέτοια υπάρχουν σε κάθε Πομακοχώρι.
Απαράδεκτο. Λύνεται τόσο εύκολα. Προφανώς δεν υπάρχει πολιτική βούληση επί σειρά ετών. Έχετε κάνει επίσημες διαμαρτυρίες για αυτό;
Έχει κατατεθεί με κάθε επισημότητα από τους ίδιους τους Πομάκους αίτημα για ίδρυση και λειτουργία ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων στα Πομακοχώρια αλλά στου κουφού (ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ) την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.
Να επισημάνω εδώ πως η μειονοτική εκπαίδευση αφορά μόνο δημοτικά σχολεία, όχι γυμνάσια και λύκεια.
Τι συμβαίνει με τους μουφτήδες και τις μουφτείες; Μπορείτε λίγο να μας ξεκαθαρίσετε το τοπίο;
Ο Μουφτής είναι ο αντίστοιχος Μητροπολίτης των μουσουλμάνων. Ο Μουφτής διορίζεται από την ελληνική πολιτεία. Ωστόσο σε ένα από τα αιτήματα της, η Τουρκία κάνει λόγο για εκλογή Μουφτήδων στη Θράκη διότι με τον τρόπο αυτό θα μπορεί να είναι ένα άτομο ελεγχόμενο από τους μηχανισμούς του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής.
Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι πως οι Μουφτήδες δεν εκλέγονται πουθενά στον κόσμο, ούτε καν στην Τουρκία. Αλλά η Άγκυρα επιμένει πως στη Θράκη πρέπει να εκλέγονται.
Επειδή όμως κάτι τέτοιο ευτυχώς δεν έχει γίνει ακόμα στη Θράκη, η Τουρκία φρόντισε να έχει τους δικούς της δήθεν εκλεγμένους Μουφτήδες στην περιοχή, είναι οι γνωστοί σε όλους ως ΨΕΥΤΟΜΟΥΦΤΗΔΕΣ τους οποίους ασφαλώς δεν αναγνωρίζει η ελληνική πολιτεία, αλλά τους αφήνει να δρουν ανενόχλητοι και με όπλο το κοινό θρήσκευμα να εκτουρκίζουν τους μουσουλμάνους της Θράκης. Μιλάμε στην ουσία για αντιποίηση αρχής αλλά το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να σφυρίζει αδιάφορα.
Μια και μιλάμε για μουφτήδες, υπάρχει νόμος της Σαρία που εφαρμόζεται στην Ελλάδα;
Κατά κάποιο τρόπο ναι και λέω κατά κάποιο τρόπο, διότι πλέον ο νόμος αυτός δεν αποτελεί μονόδρομο για τους Έλληνες μουσουλμάνους.
Οι διορισμένοι από την ελληνική πολιτεία Μουφτήδες, οι νόμιμοι δηλαδή, έχουν και ορισμένες δικαστικές αρμοδιότητες πάνω σε θέματα οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου των μουσουλμάνων. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Μουφτήδες όπως αναφέρω παραπάνω, δεν εκλέγονται. Οι δικαστικοί δεν εκλέγονται, διορίζονται.
Η Σαρία όμως μετά από νόμο που πέρασε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν είναι πλέον μονόδρομος για τους μουσουλμάνους της Θράκης, αφού αν ένα από τα εμπλεκόμενα μέρη πάνω σε μια διαμάχη οικογενειακού ή κληρονομικού δικαίου το θελήσει, η υπόθεση πάει στην ελληνική δικαιοσύνη και όχι στην Μουφτεία.
Παρόλα αυτά αυτό αποτελεί ένα αγκάθι για την κοινωνία μας και μία οπισθοδρόμηση. Δεν μπορώ να διανοηθώ να ισχύει νόμος της Σαρία μέσα σε ένα ευρωπαϊκό δημοκρατικό κράτος και δη το ελληνικό. Είναι προσβολή προς τους νόμους του κράτους. Έχετε αντίθετη άποψη;
Θα συμφωνήσω μαζί σας αλλά εδώ υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα. Μια πιθανή ολική κατάργηση του νόμου της Σαρίας, επαναλαμβάνω η Σαρία δεν είναι μονόδρομος για τους μουσουλμάνους της Θράκης, θα ανοίξει διάπλατα τον δρόμο για την εκλογή των Μουφτήδων και δυστυχώς αν πάμε σε εκλογή, η Άγκυρα με τους εδώ μηχανισμούς της θα καταφέρει να εκλέξει δικό της άνθρωπο. Θεωρώ λοιπόν πολύ καλό αυτό που έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση, που έδωσε δηλαδή με νόμο στους Έλληνες μουσουλμάνους το δικαίωμα να παρακάμψουν τη Σαρία.
Κάποιοι που έχουν επισκεφθεί τα Πομακοχώρια ακόμη και ως δάσκαλοι, λένε πως πρόκειται για μια πολύ κλειστή κοινωνία, σχεδόν αποκομμένη από την υπόλοιπη Ελλάδα, που δεν επιθυμεί την ανάμειξη της με τους υπόλοιπους Έλληνες. Κατά πόσο ισχύει αυτό;
Κάποτε πριν από αρκετά χρόνια ίσχυε, αλλά όχι και σήμερα. Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Ναι μεν παραμένει μια κλειστή κοινωνία αλλά αυτό ισχύει σε όλα τα χωριά της Ελλάδας, και ειδικά στα πιο απομακρυσμένα από τα αστικά κέντρα.
Ποιος ο ρόλος της γυναίκας στην κοινωνία των Πομάκων;
Ο ρόλος της γυναίκας, η οποία κάποτε ήταν μόνο για την κουζίνα, το κρεβάτι και το χωράφι, έχει αλλάξει πολύ. Σήμερα η Πομάκα σπουδάζει, εργάζεται οδηγάει, ταξιδεύει, έχει τις παρέες της και τη ζωή της. Καμία σχέση δηλαδή με τον ρόλο της γυναίκας στις Ισλαμικές χώρες.
Ποια είναι τα παράπονά σας από το ελληνικό κράτος; Τι θα μπορούσε να γίνει άμεσα το οποίο θα επέφερε ανακούφιση και ασφάλεια στην πομακική κοινότητα;
Δεν ξέρω τι εννοείτε με τον όρο ασφάλεια.
Με τον όρο ασφάλεια, εννοώ την θωράκισή τους από την τουρκική επιρροή και τους κινδύνους. Ακόμη και τις απειλές που προαναφέρατε.
Οι Πομάκοι έχουν την ασφάλεια που έχουν και οι υπόλοιποι Έλληνες, μιας και είναι Έλληνες πολίτες κι αυτοί. Όταν εγώ προσωπικά δεχόμουν απειλές για τη ζωή των παιδιών μου είχα απόλυτη ασφάλεια. Μη φανταστείτε προσωπική φρουρά κλπ, απλά ήξερα ότι αν χρειαστεί η αστυνομία θα βρίσκεται εκεί που πρέπει την ώρα που πρέπει.
Μερικά παράπονα των Ελλήνων στη συνείδηση Πομάκων είναι η μη ίδρυση ελληνόφωνων σχολείων στα Πομακοχώρια, η μη ανάδειξη και καταγραφή του πομάκικου πολιτισμού και η μη αποτροπή από την ελληνική πολιτεία του εκτουρκισμού των Θρακιωτών μουσουλμάνων.
Σε πολλές ομιλίες και άρθρα σας, αναφέρεστε στην αρμονική συμβίωση μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Πως είναι η συμβίωση αυτή στην περιοχή σας;
Η συμβίωση μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων στην περιοχή της Θράκης είναι εξαιρετική και πραγματικά αποτελεί παγκόσμιο παράδειγμα προς μίμηση.
Ποια είναι τα όνειρά σας για τα Πομακόπουλα, τα τόσο άγνωστα στους πολλούς αυτά Ελληνόπουλα;
Να τα δω σπουδασμένα, αν και αυτό ήδη γίνεται. Να τα δω με ανοιχτό μυαλό, να πάψουν να εξαρτώνται από τα ένα δυο πρωτοπαλίκαρα του χωριού τους. Κυρίως όμως να φτάσουν στο σημείο όταν βρεθούν για παράδειγμα στην Αθήνα και λένε το όνομα τους, να μην ακούνε τη φράση «ααα Τούρκος είναι κι αυτός» φράση που την έχω ακούσει όταν πριν από πολλά χρόνια χρειάστηκε να συστηθώ κάπου στην Αθήνα.
Κύριε Καραχότζα, σας ευχαριστώ για αυτή την συνέντευξη. Σε μία από τις αναρτήσεις σας, η οποία με έκανε να δακρύσω, γράφατε τότε που προκαλούσαν οι Τούρκοι πολύ έντονα τους Ελληνες πριν λίγο καιρό, πως «είμαι έτοιμος παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζω να πολεμήσω για την Ελλάδα. Μία φορά πεθαίνει κανείς, ας πεθάνω για αυτό». Πως θέλετε να κλείσουμε;
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τον λόγο ο οποίος σας έκανε να δακρύσετε, η ανάρτηση μου αυτή. Είπα κάτι που για μένα είναι αυτονόητο και θα έπρεπε να είναι έτσι για τον κάθε Έλληνα. Ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα εσείς κι εγώ μπορούμε και μιλάμε, ζούμε ελεύθερα επειδή κάποιοι πέθαναν για την πατρίδα.
Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σεμπαϊδήν Καρα-χότζαγεννήθηκε το 1979 στο χωριό Προσήλιο της Ξάνθης.
Σπούδασε στο Γυμνάσιο Σμίνθης και στο 3ο Γενικό Λύκειο Ξάνθης από το οποίο αποφοίτησε το 1997. Φοίτησε επί μία τριετία στη Νομική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του για προσωπικούς λόγους.
Ήταν για 3 χρόνια (2006-2009) εκδότης της Πομακικής εφημερίδας NATPRESΗ. Τo πρώτο τεύχος της ΝΑΤΡΡΕSH κυκλοφόρησε στις 20 Δεκεμβρίου 2006. Η NATPRESH ήταν μία εφημερίδα με τοπικές ειδήσεις από τα πομακοχώρια αλλά και με δίγλωσσα ελληνοπομακικά άρθρα, αιχμηρή κριτική, μαθήματα πομακικής γλώσσας, παραδοσιακά πομάκικα τραγούδια, συνταγές μαγειρικής κ.α.
Το 2006, ο Σεμπαϊδήν Καρα-χότζα πρωτοστατεί στη συλλογή υπογραφών για τη δημιουργία δημόσιου Νηπιαγωγείου στο χωριό του το Προσήλιο.
Από το 2006 μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος ως προσκεκλημένος ομιλητής σε δεκάδες εκδηλώσεις, σε όλη τη χώρα λέγοντας παντού ότι στη Θράκη δεν υπάρχει καμία Τουρκική μειονότητα, αλλά μόνο μουσουλμανική μειονότητα, τμήμα της οποίας αποτελούν οι ΠΟΜΑΚΟΙ.
Το πρώτο βιβλίο του Σεμπαϊδήν Καρα-χότζα με τίτλο «Η καθημερινή γλώσσα των Πομάκων της περιοχής Μύκης» κυκλοφόρησε το 2006 και περιλαμβάνει διαλόγους, καθημερινές φράσεις, ιδιωματισμούς, ευχές, κατάρες, στοιχεία γραμματικής καθώς και Βασικό Πομακο-ελληνικό και Ελληνο-πομακικό Λεξικό.
Το δεύτερο βιβλίο του Σεμπαϊδήν Καρα-χότζα έχει τίτλο: «Isîy zhïvót Pomátsise – Έτσι ζουν οι Πομάκοι». Το βιβλίο περιέχει 13 πεζά κείμενα και 21 ποιήματα γραμμένα στην πομάκικη γλώσσα.
Το τρίτο του βιβλίο έχει τίτλο «Μεταφράσεις ελληνικής και αγγλικής ποίησης στην πομακική γλώσσα» και εκδόθηκε το 2017 από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πομάκων Ν. Ξάνθης. Στο βιβλίο αυτό ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα μεταφράζει ποιήματα Ελλήνων και Άγγλων συγγραφέων στη μητρική του γλώσσα.
Η τελευταία του μεταφραστική δουλειά εί ναι η μετάφραση μύθων του Αισώπου στην πομάκικη γλώσσα και ήδη έχει πάρει τον δρόμο για το τυπογραφείο.
Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στις εβδομαδιαίες εφημερίδες της Ξάνθης «ΤΟΛΜΗ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ» και «ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ». Στον τηλεοπτικό σταθμό της Ξάνθης «ΚΑΝΑΛΙ 6» στον διαδικτυακό τηλεοπτικό σταθμό «AKRITAS.TV», στην ηλεκτρονική εφημερίδα THRACENEWS.GR ενώ για πολλούς μήνες αρθρογραφούσε στο περιοδικό «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ». Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί στο περιοδικό «ΕΝΔΟΧΩΡΑ»
Επί σειρά ετών ήταν συντάκτης και παρουσιαστής πομακόφωνου τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων ενώ εδώ και μερικά χρόνια συνεχίζει την δημοσιογραφική του δράση μέσα από την ηλεκτρονική εφημερίδα XANTHINET.GR.
Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας (ολική απώλεια ακοής) που αντιμετώπισε και κατάφερε να ξεπεράσει τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντια στον εκτουρκισμό των Ελλήνων Πομάκων της Θράκης ενώ παράλληλα συνεχίζει και το μεταφραστικό του έργο.
Σε μία κίνηση μείζονος πολιτικής σημασίας, το αμερικανικό Κογκρέσο, υπό την καθοδήγηση του Δημοκρατικού Γερουσιαστή και επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων Ρόμπερτ Μενέντεζ προχώρησε σήμερα, Τετάρτη 9 Ιουνίου, στην κατάθεση σχεδίου νόμου με σκοπό την περαιτέρω ενίσχυση των διμερών αμυντικών σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδος.
Σε μία κίνηση μείζονος πολιτικής σημασίας, το αμερικανικό Κογκρέσο, υπό την καθοδήγηση του Δημοκρατικού Γερουσιαστή και επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων Ρόμπερτ Μενέντεζ προχώρησε σήμερα, Τετάρτη 9 Ιουνίου, στην κατάθεση σχεδίου νόμου με σκοπό την περαιτέρω ενίσχυση των διμερών αμυντικών σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδος.
Σύμφωνα με τις αποκλειστικές πληροφορίες του «Βήματος» το νομοσχέδιο αυτό (που φέρει την ονομασία US-Greece Defense and Interparliamentary Partnership Act of 2021) δεν αναγνωρίζει απλώς τη σημασία της ελληνοαμερικανικής αμυντικής συνεργασίας, αλλά προχωρά και σε σαφείς κινήσεις, όπως πχ η στήριξη και η αδειοδότηση της αγοράς των μαχητικών αεροσκαφών 5ης γενιάς F-35 από την Ελλάδα, η παροχή δανείων για την προμήθεια νέων αμυντικών συστημάτων από την Ελλάδα (στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό ενόψει της επικείμενης προμήθειας των επόμενων φρεγατών του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού).
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι αναφορικά με μία μελλοντική αγορά F-35 από την Ελλάδα, το νομοσχέδιο ζητεί την εξουσιοδότηση του αμερικανού Προέδρου να επισπεύσει την παράδοσή τους, ενώ ζητείται μέσα σε αυτά τα αεροσκάφη να βρίσκονται και τα 8 που επρόκειτο να λάβει η Τουρκία αλλά που πλέον δεν παίρνει λόγω της εξόδου της από το πρόγραμμα κατασκευής τους.
Στο νομοσχέδιο αναγνωρίζεται ότι η Ελλάδα αποτελεί πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς επίσης και η σημασία του σχήματος «3+1» (Ελλάδα, Ισραήλ, Κύπρος και ΗΠΑ) που τώρα υφίσταται σε θέματα ενέργειας αλλά προτείνεται η επέκταση της συνεργασίας και σε άλλους τομείς όπως η ασφάλεια. Προβλέπεται επίσης η σκοπιμότητα κατασκευής νέων υποδομών στη Σούδα, αλλά επίσης η χρηματοδότηση έργων υποδομής όπως λιμένων ή και ναυπηγείων από την αμερικανική αναπτυξιακή τράπεζα DFC. Τέλος, ζητείται η παράδοση, κατά προτεραιότητα, πλεονάζοντος αμερικανικού στρατιωτικού υλικού στην Ελλάδα για την περίοδο 2022 – 2026.
Το σχετικό νομοθετικό κείμενο πρέπει να υπερψηφιστεί και από τα δύο νομοθετικά σώματα του Κογκρέσου για να υιοθετηθεί. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, δεν αποκλείεται αυτό να γίνει από την αρμόδια Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας πολύ σύντομα (ίσως και εντός του τρέχοντος μηνός), καθώς το νομοσχέδιο απολαμβάνει διακομματικής συναίνεσης καθώς συγκηδεμόνας του, πέραν του κ. Μενέντεζ, είναι και ο Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Μάρκο Ρούμπιο.
