Όλα καλά η φωτιά έσβησε
Φωτιά στα Σκούρτα τώρα
Φωτιά στο Κουτσουρι τώρα
Η επιλογή του Σταύρου Μπένου έχει αναμφίβολα επικοινωνιακή απήχηση και επιτυχία. Δεν είναι τυχαίο ότι κέρδιζε δια περιπάτου έναν παραδοσιακά δεξιό δήμο. Έχει και συμβολική αξία…η εκλογή ενός κόμματος στην κυβέρνηση δεν μπορεί να αποκλείει αξιόλογους πολίτες με διαφορετική πολιτική τοποθέτηση , από τη διαχείριση των κοινών…
Αυτός είναι και ο λόγος που αντιμετωπίστηκε με αμηχανία από την αντιπολίτευση και επικριτικά από μεσαία στελέχη της συγκυβέρνησης. Οι πρώτοι, νιώθουν ότι χάνουν μια ευκαιρία δημοσκοπικής ανάκαμψης, οι δεύτεροι ότι έρχονται οι «ξένοι» και νας παίρνουν τις δουλειές…
Για το πάπλωμα όμως δεν νοιάζεται κανείς. Και το πάπλωμα είναι η επιτυχία του εγχειρήματος ανάπλασης και αξιοποίησης μιας πολύ ιδιαίτερης, πανέμορφης και γεμάτης δυνατότητες περιοχής…Και όσο και ταλαντούχος project manager μπορεί να θεωρηθεί ο Μπένος, τη διαφορά την κάνουν οι παρέες…
Πρέπει να γίνει προσπάθεια ενεργοποίησης ανθρώπων πολλαπλών ειδικοτήτων με μόνο κριτήριο τις επαγγελματικές τους εμπειρίες και δεξιότητες, χωρίς ανάλυση κομματικών βιογραφικών και με το μάτι στις «ισορροπίες»…
Γιατί την συγκυρία την κερδίζει η επικοινωνία, την ουσία μόνο η επιτυχία..,
Πηγή: sotitis Chinos/
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΧΩΣ ΟΝΟΜΑ….
…λέει ο ειρηνοδίκης , απευθυνόμενος στον μεσήλικα, άνδρα με το σκληρό κουρασμένο ηλιοκαμένο πρόσωπο, τα ροζιασμένα χέρια και τα ντρίλινα παλιοκαιρισμένα ρούχα.
Σάστισε, ξαφνιάστηκε, χλόμιασε ο άνδρας και αργοπορημένα απάντησε σιγανά –
< Αλέξαινα >.
-Αυτό είναι το βαπτιστικό της όνομα; – τον ξαναρωτάει ο δικαστής
–Όχι , όχι , αλλιώς τη λένε – αποκρίθηκε σχεδόν ψιθυριστά ο άνδρας, με τα μάτια κατεβασμένα , κατακόκκινος από ντροπή και βασανιστικά έστυβε το μυαλό του, να θυμηθεί τ όνομα της γυναίκας του.
Ο άνδρας,- ήταν ο μπάρμπα Αλέξης, γεωργός και κτηνοτρόφος- απ’ ένα ορεινό χωριό του Ξηρομέρου, κι ήταν κατηγορούμενος, στο Ειρηνοδικείο Αστακού -εκεί γύρω στα 1970- για αγροζημία.
Τούς ξέφυγαν τα κατσίκια, μπήκαν στα αμπέλια του Σκαρλάτου και δεν άφησαν κλήμα και κληματόβεργα. Μεγάλη ζημιά έπαθε ο άνθρωπος. Δεν βρήκε τσαμπί, για να τρυγήσει.
Τόν μήνυσε ο αγροφύλακας και τώρα, πέρα απ την αποζημίωση που δίκαια πρέπει να πληρώσει, περιμένει με αγωνία και την ποινή της αδικοπραξίας, που θα του επιβάλει το δικαστήριο.
Να όμως που τού’μελαν τα χειρότερα, δεν θυμόταν το όνομα της γυναίκας του.
Αν είναι ποτέ δυνατόν! Να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί.!
Πάνω από είκοσι χρόνια παντρεμένοι, όλοι την έλεγαν .. Αλέξαινα..( το θηλυκό του δικού του ονόματος)
Εκείνος πάντα την φώναζε .. Γυναίκα ή Αλέξαινα! και τα παιδιά Μάνα! Ποτέ και κανείς, δεν την φώναζε αλλιώς.
Κι ήταν άξια, εργατική, αξιοπρεπής γυναίκα. Εκείνη κρατούσε γερά και σταθερά το τιμόνι της οικογένειας,καθαρή μητριαρχία κι εκείνος την σεβόταν, την εκτιμούσε και αναγνώριζε τις θυσίες και τη προκοπή της.
Όλες οι γυναίκες στα μέρη εκείνα, ετεροπροσδιορίζονταν – σπάνιες οι εξαιρέσεις- και εκτός απ το επώνυμο, τούς άλλαζαν και τ’ όνομά τους, δίνοντάς τους, αυτό του άνδρα τους .. Χρήστινα, Θοδωράκαινα, Γιάνενα, Σπύραινα,.Κωσταινα…
Αυτός ήταν ο κλειστός κόσμος τους, οι άγραφοι νόμοι, οι νοοτροπίες, οι πρακτικές κι’ οι κοινωνικές παραδοχές.
Η κάθε Αλέξαινα,σε πέτρινες εποχές, είχε άλλες έγνοιες, προτεραιότητες, ανάγκες κι επιθυμίες… Με έξι παιδιά, καπνά, σιτάρια, γιδοπρόβατα, σπίτι.. το τελευταίο που την ένοιαζε ήταν τ΄ όνομά της. Νάχει η οικογένεια πρώτα -πρώτα υγεία και φαΐ κι όλα τ’ άλλα , ας καρτεράνε.
Με σταματημένο το μυαλό του, αγχωμένος και ντροπιασμένος , μπροστά στον δικαστή και στο ακροατήριο, γυρίζει προς τα πίσω, εκεί που καθόταν ο μικρός του γιος και τον ρωτάει:
-Ορέ Νίκο, πως λεν καλό’μ, τ’μάνα’ς ;-
- Αφροδίτ’ πατέρα – τού απάντησε το παιδί !
- Αφροδίτη! Τόσο ωραίο όνομα!- μουρμούρισε ο δικαστής..
κι ο μπάρμπα Αλέξης ένιωσε μια μαχαιριά μες την καρδιά.
Έγινε η δίκη, πλήρωσε τα δίκαια και σωστά ο κύρ Αλέξης και τ απόβραδο, πατέρας και γιος έφτασαν καβάλα στ’ άλογά τους, στο σπίτι, στο χωριό τους.
Έκπληκτη η κύρ Αλέξαινα, άκουσε πρώτη φορά τ όνομα της και να τής λέει γλυκά – μπορεί κι ενοχικά-… ουλα καλά Αφροδίτη μ’! Ουλα καλά.
Έκτοτε ..μόνο το όνομά της ,Αφροδίτη!! είχε στα χείλη του.
Πέρασαν τα χρόνια, κύλησε πολύ νερό στον Αχελώο, ήρθε λίγος κοινωνικός πολιτισμός άλλαξαν οι νόμοι, η γυναίκα ανακτά την υπόστασή της, επιτέλους διατηρεί το επώνυμό της, κανείς δεν διανοείται πλέον να της αλλάξει το όνομα…
κι όμως,..κι όμως κάποιες θηλυκές όμορφες υπάρξεις κινδυνεύουν από αγέλες εκβαρβαρισμένων, εξαχρειωμένων αρσενικών… κάποιες θηλυκές ιερές ζωές, χάνονται άδικα, άκαιρα και τραγικά, δολοφονημένες από χέρια, κτηνωδών, υπανθρώπων ανδρών..
Πηγή: stamos galounis/aerolia & acarnania tempus
Γ. Καρέτσος: Στάχτη 70.000 στρέμματα, στην Πάρνηθα – Άμεση ανάγκη αποκατάστασης
Την αποτίμηση της καταστροφής που επήλθε από το δεύτερο πλήγμα στην Πάρνηθα, μετά τη φωτιά που κατέκαψε το 2007 το οικοσύστημα – στολίδι του Εθνικού Δρυμού, έκανε στον Αθήνα 984 ο Γιώργος Καρέτσος, πρόεδρος του φορέα διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας και επικεφαλής του Ινστιτούτου Μεσογειακών και Δασικών Οικοσυστημάτων.
«Οι απώλειες αγγίζουν τα 70.000 στρέμματα. Κάηκε όλο το δάσος των βασιλικών κτημάτων συνολικής έκτασης 42.000 στρεμμάτων, το υπόλοιπο δημόσιο δάσος και διάφορα άλλα τμήματα που ανήκουν στις τοπικές κοινότητες.
Η καταστροφή είναι εξαιρετικά σημαντική διότι κάηκε η λεγόμενη buffer zone, το τμήμα δηλαδή του εθνικού Δρυμού, που παίζει ρυθμιστικό ρόλο. Η φωτιά προσέγγισε και τον φυσικό βιότοπο του κόκκινου ελαφιού, αλλά ευτυχώς την πρόλαβαν την τελευταία στιγμή».
Μιλώντας στον Γιώργο Αποστολίδη για αυτό το ντόμινο πρωτόγνωρου τρόμου, υπογράμμισε την ανάγκη διεξαγωγής συστηματικών μελετών για την αναδάσωση των καμένων εκτάσεων. Ειδικά για την αποκατάσταση του ελατοδάσους που κάηκε τον Αύγουστο του 2007, οπότε πέθαναν έλατα, ηλικίας μεγαλύτερης των 200 ετών.
«Χάθηκε ένα διαμπερές τμήμα από τα Δερβενοχώρια έως το Καζίνο της Πάρνηθας.
Έγιναν προσπάθειες, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Αναδασώσεων Αττικής για την παραγωγή δενδρυλλίων ελάτης από σπόρο της περιοχής και συνεχίζονται οι αναδασώσεις- συμπληρώσεις παλιότερων αποτυχιών. Ωστόσο απομένουν σημεία χωρίς πρόσφορο, γόνιμο έδαφος για την αποκατάσταση των φυτών της περιοχής».
Επέμεινε για την προτεραιότητα «λεπτομερούς χαρτογράφησης – καταγραφής των εδαφικών συνθηκών και ετερογένειας κάθε περιοχής, προκειμένου να επιλεγεί το σωστό φυτό για τη σωστή θέση. Βέβαια, πρέπει να υπάρχει και διαθεσιμότητα φυτευτικού υλικού, που αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται, ενώ το προσωπικό στα φυτώρια της Δασικής Υπηρεσίας είναι ελάχιστο. Όπως πχ στο φυτώριο Αμυγδαλέζας, όπου απασχολούνται 3 με 4 άτομα, αντί των 50 που ήταν στο παρελθόν».
Και συνέχισε: «Δεν υπάρχουν χρήματα για να γίνουν αυτά που πρέπει. Συλλογή, διαλογή σπόρων και άλλα. Η διαδικασία της αναδάσωσης χρειάζεται συστηματική προεργασία. Πρέπει να ενισχυθούν τα φυτώρια με υλικό και προσωπικό, ώστε να μπορέσει να δρομολογηθεί η διαδικασία της αναδάσωσης με σωστό τρόπο».
...Χαρακτηριστικό της Πάρνηθας με τα 300 χιλιάδες στρέμματα δάσους είναι η μεγάλη βιοποικιλότητα. Στο έδαφός της εντοπίζονται 1600 διαφορετικά είδη, τα 90 από αυτά ενδημικά της ελληνικής χλωρίδας και πανίδας. Το 2007 ιδρύθηκαν 26 φορείς διαχείρισης για την προστασία και συντονισμό των εμπλεκόμενων υπηρεσιών στη φροντίδα και προστασία των περιοχών του δικτύου Natura, με αντικείμενα το θαλάσσιο ή ορεινό περιβάλλον, τα λιμναία οικοσυστήματα κλπ».
Οικογενειακό ενσταντανέ!
Εύστοχο!
Μια φορά, με είχε δει
ένας νεαρός και μου είχε πει:
”Αλεξανδράκη, γέρασες”.
Και του απαντώ:
”Ευτυχώς,
γιατί αλλιώς θα είχα πεθάνει.
Πρόλαβα και γέρασα”.
Αλέκος Αλεξανδράκης
