


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.




Εν Πετρίλω…
Από τον φίλο Α. Β μου στάλθηκε το παρακάτω και ευχαρίστως το αναρτώ:
Τα κάλλη σου βατόμουρα κι είπα να σου τα κόψω.
Αγκάθια μ’ αγκυλώσανε μα ό,τι είναι θα τελειώσω.
Εμένα κι αν μου τ’ αρνηθείς κι ώσπου να καμαρώσεις
θα’ ρθει ο άγριος τρυγητής κι ό,τι έχεις θα του δώσεις.
Γι’ αυτό λοιπόν τα κάλλη σου σε μένα να τα δώσεις.
Χθες είδα την ταινία ”Ο άνθρωπος του Θεού” σε έναν θερινό κινηματογράφο στη Θήβα. Η αλήθεια είναι ότι πήγα κάπως προκατειλημμένος στον κινηματογράφο. Οι τόσες αρνητικές κριτικές που είχα διαβάσει, με είχαν κάνει να πιστέψω ότι θα έβλεπα μια πατάτα. Όμως παρακολούθησα μια σχετικά καλή ταινία με ειρμό, χωρίς χάσματα, όπου ουσιαστικά παρουσίαζε τη ζωή ενός καλού ανθρώπου, ενός ανθρώπου του Θεού (επιτυχής ο τίτλος) του Αγίου Νεκταρίου.
Εντύπωση κάνει σε αυτήν την περίπτωση η διάσταση κριτικής και προσέλευσης του κοινού στη συγκεκριμένη ταινία. Ενώ οι κριτικές (με εξαίρεση τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη) λοιδορούν με μανία την ταινία, το κοινό πηγαίνει να τη δει. Και αυτό είναι ένα ερώτημα. Κάποιοι βέβαια από τους… κριτικούς, αφήνουν υπόνοιες για το τάχα χαμηλό επίπεδο του κοινού που σπεύδει να τη δει, αλλά προσωπικά δε διαπίστωσα κάτι τέτοιο. Ο κινηματογράφος ήταν γεμάτος από κόσμο που συναντούμε καθημερινά στους δρόμους, στα μαγαζιά, στις καφετέριες και στις συναναστροφές μας. Ούτε ιερείς, ούτε καλόγριες, ούτε ιδιαίτερα ένθεοι. Κάποιους μάλιστα -επειδή τους γνώριζα- θα τους χαρακτήριζα εντελώς ορθολογιστές, ακόμη και άθεους. Ήσυχα μπήκαν, ήσυχα είδαν το έργο και ήσυχα έφυγαν. Και το ερώτημα παραμένει. Γιατί αυτή η μανία αρνητικής κριτικής και ο πόθος από κάποιους να αποτρέψουν τον κόσμο από το να δει την ταινία; ”Η ταινία δεν βλέπεται!” διάβασα τις προάλλες κάπου. Κι όμως, η ταινία βλέπεται και καλοβλέπεται. Εκτός κι αν επιτρέπεται να γίνονται κινηματογραφικές παραγωγές για αυτοβιογραφίες επιστημόνων, κοινωνικών επαναστατών, κατά συρροή δολοφόνων, ποδοσφαιριστών, ανθρωποφάγων, ληστών κι ένα σωρό άλλων, αλλά απαγορεύεται να γίνονται παραγωγές για βιογραφίες ανθρώπων που τόλμησαν το θρησκευτικό ασκητικό ιδεώδες και μάλιστα το υπηρέτησαν ιδανικά και με συνέπεια από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής τους, όπως ο ασκητής Επίσκοπος Νεκτάριος τον οποίον αγιοποίησε τελικά η Ιερά Σύνοδος το 1961. Μάλλον έχουμε να κάνουμε με έναν νέου τύπου σκοταδισμό, όπου επιτρέπονται να γίνονται παραγωγές σε όσα συμφωνούμε εμείς, στα υπόλοιπα όχι.
Η αναζήτηση του Θεού, η απάντηση σε μεταφυσικά ερωτήματα αποτελεί ίδιον του ανθρώπου εδώ και χιλιάδες χρόνια και δυστυχώς ή ευτυχώς αυτά τα ερωτήματα δε σταμάτησαν ξαφνικά με την ρήση του Νίτσε πως ο Θεός πέθανε. Ο ίδιος ο Νίτσε άλλωστε έγραψε, πως θα παλεύουμε με τη σκιά του Θεού για πολλούς αιώνες ακόμα…
Η ταινία είναι έντιμη. Θα περίμενε μάλιστα κανείς, αφού έχει βοηθήσει και η μονή Βατοπεδίου στην παραγωγή, να ήταν υπέρ του δέοντως χριστιανική και να έκρυβε τα κακώς κείμενα της εκκλησίας. Το αντίθετο όμως. Από την αρχή της ταινίας τονίζεται η χαμέρπεια καθώς και οι ραδιουργίες κάποιων εκκλησιαστικών κύκλων, απέναντι σε έναν άνθρωπο που προσπαθεί να περπατήσει πραγματικά στα βήματα του Χριστού, ενάντια σε κάθε φαρισαϊσμό και υποκρισία. Ο Νεκτάριος είναι η προσωποποίηση του ιδανικού ορθόδοξου χριστιανού. Ή τουλάχιστον προσπαθεί σε όλη του τη ζωή να το καταφέρει. Δίπλα στις πόρνες και τους φτωχούς, κοντά στον αδύνατο, όντας και ο ίδιος αδύνατος που δεν πιστεύει όμως στο τυχαίο του κόσμου αλλά σε έναν ντετερμινισμό, σε ένα κέντρο που απο κει ξεκινούν και τελειώνουν τα πάντα σύμφωνα με ένα σχέδιο και αυτό το κέντρο για τον Νεκτάριο είναι ο Θεός. Η πίστη στην ύπαρξη του Θεού, η πίστη πως όλα έχουν ένα αίτιο κι έναν σκοπό, τον βοηθούν να αντέξει κάθε ποταπό συναίσθημα των ανθρώπων, κάθε ταπεινό ένσικτο και κάθε επίθεση εναντίον του. Η συνειδητοποίηση της ανθρώπινης μικρότητας απέναντι στις τρομερές συμπαντικές δυνάμεις, αυτή η αυτογνωσία, μετριάζουν το εγώ, το οποίο στέκει με δέος μπροστά σ’ αυτό το συμπαντικό κέντρο που ονομάζουμε Θεό και ο Νεκτάριος δε διστάζει να κάνει μετάνοιες μπροστά του καθημερινά, χαρακτηριστική ιεροτελεστική κίνηση των ορθόδοξων ασκητών αιώνες τώρα. Ο μετριασμός του εγώ για την κατάκτηση μιας ανώτερης πνευματικότητας είναι το ζητούμενο, γιατί θωρώντας τον κόσμο μόνο μέσα από το δέρμα μας λανθάνουμε. Ακόμη και η σύγχρονη κβαντική αποδεικνύει πως το εγώ είναι μια ψευδαίσθηση. Ζητούμενο επίσης είναι η μείωση τη οδύνης της ανθρώπινης ύπαρξης, χωρίς να είναι βέβαια εγγυημένο κανένα αποτέλεσμα, ακόμη και με την πίστη στην ύπαρξη του Θεού.
Περίμενα λοιπόν μια πιο βαθιά ματιά από τους υποτιθέμενους… πνευματικούς ταγούς της σύγχρονης Ελλάδας, αλλά δυστυχώς δε χάνουν την ευκαιρία να αποδεικνύουν τη πνευματική τους ρηχότητα με την υστερία που τους πιάνει όταν έχουν να κάνουν με θέματα που αφορούν το Θεό και την ορθοδοξία και ιδιαίτερα με ανθρώπους που έχουν τιμήσει το όνομα του χριστιανού όπως ο Νεκτάριος, που στο κάτω κάτω δεν είχε τίποτα σίγουρο, στα τυφλά βάδιζε κι εκείνος. Τεράστιοι συγγραφείς έχουν καταπιαστεί με το ζήτημα του Θεού, όπως ο Ντοστογιέφσκι, ο δικός μας ο Καζαντζάκης κι ένα σωρό άλλοι, αλλά οι σημερινοί νάνοι που φαίνεται πως έχουν λύσει το ζήτημα του Θεού, θέλουν με τον τρόπο τους να απαγορεύσουν και στους υπόλοιπους κάθε προσπάθεια προς τα κει. Είναι ευχαριστημένοι μάλλον με τα σημερινά πρότυπα της ξερολίασης, του άκρατου ατομισμού και είναι ευχαριστημένοι ο κινηματογράφος να ασχολειται με παρακμασμένα πρότυπα δολοφόνων, οπλοφόρων και κανιβάλλων, ώστε ένα σεπτό πρότυπο ασκητικού ειρηνικού ιδεώδους τους προκαλεί εμετό.
Σας έχει ακυρώσει ήδη ο κόσμος που τόσο κατά βάθος περιφρονείτε. Ο κόσμος που πηγαίνει ήσυχα και χωρίς φανφάρες να δει την ταινία και πάλι ήσυχα και χωρίς φανφάρες πηγαίνει πάλι σπίτι του, γράφοντας όμως στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις υστερικές και άδικες κριτικές σας. Γιατί αυτό που δεν έχετε καταλάβει, είναι ότι ο κοσμάκης χρειάζεται πάλι πρότυπα. Δεν ξέρω αν θα τα βρει στον Νεκτάριο ή όπου αλλού, αφήστε τον όμως να δει και να κρίνει.
Προτείνω σε κάθε φίλο να δει την ταινία. Σας λένε ψέματα οι νάνοι κριτικοί. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι καλές. Και ο Σερβετάλης έχει δώσει μεγάλο αγώνα να αποδώσει τον Νεκτάριο και το έχει καταφέρει. Η Καραμπέτη καταπληκτική. Ο Μίκυ Ρουρκ αν και έχει ελάχιστο χρόνο είναι καταλυτικός μπροστά σε ένα θαύμα του Νεκταρίου που τίθεται κι αυτό στην κρίση του ακροατή. Να πάτε να τη δείτε. Χρόνια μας έχουν επιτεθεί χολυγουντιανά πρότυπα. Το να δούμε και να κρίνουμε ένα πρότυπο που έρχεται από το ελληνικό ορθόδοξο χριστιανικό ασκητικό ιδεώδες, δε θα μας κάνει κακό. Εδώ δεν έκανε ο Χάνιμπαλ και ο Ρόκυ, θα μας χαλάσει ο χριστιανός Νεκτάριος;;
Γιώργος Πυργάρης









Νέα Υόρκη 1989

Προσεγγίζει τα 500 ευρώ ο τόνος η τιμή σκληρού σίτου στην Ιταλία, με το εμπορικό κέντρο της Φότζια να κλείνει την διαπραγματευτική εβδομάδα το βράδυ της Τετάρτης αναρτώντας τιμή στα 49 λεπτά το κιλό τιμή αποθήκης εμπόρου για σιτάρια πρώτης ποιότητας.

Agronews
02/09/2021, 08:57 πμ6SHARES7960 4
Έχοντας κερδίσει 105 ευρώ ο τόνος σε βάθος 14 ημερών η αγορά της γεινοτικής χώρας, εδραιώνει πλέον τα 43 λεπτά το κιλό για την εγχώρια αγορά. Αυτός ο «νόμος» των 43 λεπτών στον παραγωγό ήδη εφαρμόζεται με την Δημητριακή Α.Ε να φημολογείται ότι φορτώνει με αυτές τις τιμές στον Θεσσαλικό κάμπο, ήδη από το περασμένο σαββατοκύριακο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ.
Μιλώντας στην Agrenda παραγωγοί, δηλώνουν αμηχανία με την τροπή που έχει πάρει η αγορά, ενώ παράλληλα εκφράζουν ανησυχίες για το τι μέλλει γενέσθαι από του χρόνου, αφού ήδη δέχονται οχλήσεις από μη αγρότες ιδιοκτήτες αγροτικών εκτάσεων που έως σήμερα νοίκιαζαν, οι οποίοι είτε διεκδικούν μερίδιο από το ράλι των σιτηρών πιέζοντας για αύξηση των ενοικιαστηρίων, είτε προσβλέπουν στην ιδιοχρησία.
Ταυτόχρονα, τα περιθώρια κέρδους ροκανίζουν και οι σταθερές ανατιμήσεις στις εισροές, οι οποίες με τη σειρά τους αποδίδονται στο ράλι των τιμών πετρελαίου που υπερέβη τα 70 δολάρια ανά βαρέλι, καθώς και στις δυσκολίες των μεταφορών, όπου τα ναύλα έχουν εκτοξευθεί ενώ καθημερινά τα καράβια αλλάζουν την πορεία τους αφού βρέθηκε μεγαλύτερος πλειοδότης.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πλέον αρκετοί παραγωγοί προτίθενται να κλείσουν ποσότητες και να ρευστοποιήσουν την παραγωγή τους, αφού παράλληλα σε όποια οφέλη αποθήκευσης έρχεται να προστεθεί και το κόστος αποθήκευσης. Μάλιστα, όσοι είχαν δώσει με ανοιχτή τιμή από τα αλώνια, πλέον φιξάρουν σε τιμές 2 έως 3 λεπτά κάτω από αυτές που πληρώνει η αγορά.
Την περασμένη Δευτέρα τέλος, ο Αγροτικός Συνεταιρισμό Χάλκηςξεκίνησε διαγωνισμό με τιμή βάσης τα 43 λεπτά το κιλό, ενώ ο ανταγωνισμός μεταξύ των αγοραστών έδωσε τιμή στα 44 λεπτά το κιλό για το σκληρό σιτάρι που έχουν συλλέξει τα μέλη του συνεταιρισμού της Χάλκης, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες.
Οι εκφυλιστικές επιπτώσεις του Covid στον ανθρώπινο εγκέφαλο θα τροφοδοτήσουν ακόμη περισσότερο την πανδημία άνοιας που θα επηρεάσει περί τα 80 εκατομμύρια ανθρώπους έως το τέλος της δεκαετίας, λόγω και της γήρανσης του πληθυσμού, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.