Οινοποιεία ή resorts;
Οι μετά Covid οινοτουριστικές εμπειρίες ανά τον κόσμο εμπλουτίζονται, για να προσελκύσουν ένα πιο διευρυμένο κύκλο επισκεπτών.
Το Monte del Frà στην Ιταλία παραδίδει μαθήματα γιόγκα ανάμεσα στα αμπέλια.
Το κρασί είναι συχνά μόνο η αφορμή. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει μέσα από την ανασκόπηση των βασικών τάσεων που διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια σε οινοποιεία από την Καλιφόρνια των ΗΠΑ μέχρι την Κουναβάρα της Αυστραλίας. Καθώς ο οινοτουρισμός προσπαθεί να επεκτείνει τα όρια και το κοινό του σε έναν κύκλο πολύ ευρύτερο από εκείνον των κλασικών οινόφιλων, το κρασί γίνεται η θεματική γύρω από την οποία αναπτύσσονται ολοένα και περισσότερες υπηρεσίες. Water parks, καλλιτεχνικά εργαστήρια, εναέριες βόλτες πάνω από αμπελοτόπια, αγροτουριστικές δράσεις, συνεδρίες γιόγκα συνοδεύουν την επίσκεψη στο κελάρι και τις γευσιγνωσίες. Και κάπως έτσι, η εμπειρία της δοκιμής και της απόλαυσης του κρασιού μοιάζει να διευρύνεται συνεχώς με εφευρετικούς και λίαν ευφάνταστους τρόπους
Γευσιγνωσίες και νεροτσουλήθρες
Μια βασική τάση αφορά την εξέλιξη των οινοποιείων σε ολοκληρωμένους χώρους φιλοξενίας, με προτάσεις διασκέδασης για όλη την οικογένεια. Τα οινοποιεία αυτά διαθέτουν ένα ή περισσότερα εστιατόρια και καφέ, δραστηριότητες για την απασχόληση των παιδιών, υπηρεσίες spa, μπουτίκ πολυτελείας και, συχνά, μια πισίνα με θέα τους αμπελώνες. Προκειμένου να αποτελούν ελκυστική πρόταση για περιστάσεις που ενώνουν μικρούς και μεγάλους, συνδυάζουν στοιχεία που δελεάζουν επισκέπτες κάθε γενιάς. Σε αυτό ακριβώς αποσκοπούν και οι συνεργασίες πολλών οινοποιείων με αποστακτήρια τζιν. Το συγκεκριμένο ποτό είναι το αγαπημένο των millennials και αυστραλιανά οινικά resorts επενδύουν σε αυτόν τον τομέα για να τους προσελκύσουν μαζί με την οικογένειά τους. Ακόμα πιο τολμηρό είναι το βήμα που κάνουν οινοποιεία όπως το Seppeltsfield (seppeltsfield.com.au) στην Μπαρόσα της νότιας Αυστραλίας, που προσέθεσε στις εγκαταστάσεις του υδάτινο πάρκο με νεροτσουλήθρες. Μπορεί επεκτάσεις σαν κι αυτή να θυμίζουν περισσότερο Λας Βέγκας ή Ντουμπάι και να αποξενώνουν τους παραδοσιακούς φίλους του κρασιού, αποτελούν ωστόσο μια υπολογισμένη επιχειρηματική κίνηση που στοχεύει στη διεύρυνση της πελατείας του οινοποιείου. Την έννοια της πολυδιάστατης διασκέδασης προτάσσει και το οινοποιείο The Family Coppola (thefamilycoppola.com) του Φράνσις Φορντ Κόπολα, στη Σονόμα της βόρειας Καλιφόρνια, το οποίο διαφημίζεται ως χώρος που συνδυάζει όλα όσα αγαπά ο διάσημος σκηνοθέτης – και το αμερικανικό κοινό: σινεμά, κρασί, φαγητό, μουσική, χορό και παραστάσεις. Το συγκεκριμένο οινοποιείο διαθέτει επίσης πισίνα, στην οποία διασκεδάζει όλη η οικογένεια, και έναν εκθεσιακό χώρο-πωλητήριο με αντικείμενα από ταινίες του Κόπολα. Το Château Vénus προτείνει τρεις διαφορετικές εναέριες βόλτες πάνω από τα αμπελοτόπια του Μπορντό.
Ιδιαίτερες εμπειρίες στον αμπελώνα
Η ζήτηση για κινηματογραφικές και ασυνήθιστες εμπειρίες έχει οπωσδήποτε αυξηθεί μετά τους περιορισμούς που μας επιβλήθηκαν τους χειμώνες της πανδημίας. Οι ταξιδιώτες –οινόφιλοι και μη– θέλουν να βιώσουν μοναδικές καταστάσεις, χωρίς να αφήνουν την παράμετρο του κόστους να τους αποτρέπει. Μια τέτοια εμπειρία στην Ευρώπη είναι η πτήση πάνω από φημισμένες οινοπαραγωγούς περιοχές με ιδιωτικό αεροπλάνο. Το γαλλικό οινοποιείο Château Vénus (chateauvenus.com) προτείνει τρεις διαφορετικές εναέριες βόλτες πάνω από τα αμπελοτόπια του Μπορντό και την εντυπωσιακή φύση της ακτογραμμής του Ατλαντικού. Η διάρκεια της πτήσης κυμαίνεται από 20 λεπτά μέχρι μιάμιση ώρα και την προσγείωση διαδέχεται η δοκιμή κρασιών στους χώρους του οινοποιείου. Εξίσου ιδιαίτερα, αν και ενδεχομένως πιο εξεζητημένα, είναι τα μαθήματα που παραδίδει το οινοποιείο Pol Couronne (champagne-polcouronne.com) στη Ρέιμ της βόρειας Γαλλίας. Εκεί, έμπειροι σομελιέ μυούν τους ενδιαφερομένους στην τέχνη του ανοίγματος του μπουκαλιού της σαμπάνιας με χρήση λεπίδας μαχαιριού. Πρόκειται για την ιστορική μέθοδο του sabrage, που έκανε διάσημη ο Ναπολέων Βοναπάρτης και η οποία αποτελεί πλέον δημοφιλές υλικό για αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το οινοποιείο Spenker στην Καλιφόρνια παντρεύει το κρασί με τον αγροτουρισμό.
Μάλλον πιο γήινο είναι το πάντρεμα του κρασιού με τον αγροτουρισμό. Το οινοποιείο Spenker (spenkerwinery.com) στην Καλιφόρνια διαθέτει μια φάρμα με κατσίκια και παράγει τυριά τα οποία ο επισκέπτης μπορεί να δοκιμάσει μαζί με το κρασί του. Εκτός από αυτό όμως, προτείνει και μια σειρά από ευφάνταστες δραστηριότητες, όπως η φροντίδα των ζώων ή η γιόγκα σε έναν χώρο όπου αυτά κυκλοφορούν ελεύθερα, επιζητώντας τα χάδια και την προσοχή των αθλουμένων. Μπορεί να ακούγεται τραβηγμένο, αλλά σηματοδοτεί μια τάση που κερδίζει έδαφος μετά την πανδημία, τρεφόμενη από την ανάγκη του κόσμου για στενότερη επαφή με το φυσικό στοιχείο. Σε παρόμοιο μήκος κύματος, στην ιταλική επαρχία της Βερόνα, το οινοποιείο Monte del Fra (montedelfra.it) παραδίδει μαθήματα γιόγκα ανάμεσα στα αμπέλια. Λίγο πριν από το ηλιοβασίλεμα, οι οινόφιλοι γιόγκι απλώνουν τα στρωματάκια τους στην κορυφή ενός λόφου με θέα αμπέλια από ποικιλίες Garganega, Trebbiano και Cortese και απολαμβάνουν τα συνδυαστικά οφέλη της γιόγκα και του κόκκινου κρασιού. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος, οι συμμετέχοντες δοκιμάζουν ένα ποτήρι ερυθρού Bardolino υπό την καθοδήγηση του εκπαιδευτή. Η πρακτική της Wine Yoga, όπως αποκαλείται η τάση που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια στην Αμερική, συνδυάζει τη χαλάρωση που επιφέρει η γιόγκα με τις αντιοξειδωτικές ιδιότητες του κρασιού και υπόσχεται βελτίωση της υγείας σώματος και πνεύματος.
Κοντά στο κρασί «ποτίζεται» και η τέχνη
Μιλώντας για το πνεύμα, διαχρονική είναι και η σχέση που συνδέει πολλά οινοποιεία με την τέχνη. Η σχέση αυτή επικαιροποιείται ωστόσο στις μέρες μας με νέους και ολοένα πιο ευφάνταστους τρόπους. Το αυστραλιανό οινοποιείο Seppeltsfield διέθεσε έναν από τους παλιούς του στάβλους για να στεγάσει το JamFactory, ένα κέντρο προώθησης παραδοσιακών τεχνών. Ο χώρος περιλαμβάνει εργαστήρια στα οποία τεχνίτες από τη γύρω περιοχή δουλεύουν το μέταλλο, το δέρμα, το γυαλί και τον πηλό. Οι επισκέπτες του οινοποιείου μπορούν να αγοράσουν τα έργα τους στο πωλητήριο αλλά και να έρθουν σε επαφή με τους ίδιους τους δημιουργούς. Έχουν επίσης τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε εργαστήρια εξοικείωσης με κάθε τέχνη ξεχωριστά. Στο οινοποιείο Quinta da Pacheca στην Πορτογαλία θα ζωγραφίσετε βουτώντας το πινέλο σας σε κρασιά διαφορετικών αποχρώσεων.
Δημοφιλής παραμένει πάντα και η δραστηριότητα της ζωγραφικής σε αμπελοτόπια, με αντικείμενο τα διαφορετικά στάδια της ανάπτυξής τους ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Εξέλιξη των τελευταίων χρόνων αποτελούν ωστόσο καινοτομίες όπως η χρήση του ίδιου του κρασιού ως μέσου, όπως προτείνει το οινοποιείο Quinta da Pacheca (quintadapacheca.com) στην Πορτογαλία. Οι συμμετέχοντες έχουν στη διάθεσή τους τέσσερα ποτήρια κρασιού διαφορετικών αποχρώσεων του κόκκινου και βουτούν σε αυτά τα πινέλα τους προκειμένου να ζωγραφίσουν. Το καλλιτεχνικό εργαστήρι του οινοποιείου προσφέρει επίσης μαθήματα γλυπτικής σε ξύλο που προέρχεται από παλιά αμπέλια. Άλλη μία τάση στον χώρο της τέχνης αφορά την ανάδειξη της ιστορίας και της κουλτούρας που περιβάλλει το κρασί σε κάθε τόπο. To αυστραλιανό Parker Estate (parkercoonawarraestate.com.au) παρουσίασε μια έκθεση από χειροποίητα μεταλλικά αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν κατά την οινοποίηση. Ωστόσο, πέρα από τις δράσεις που διοργανώνονται από μεμονωμένες επιχειρήσεις, υπάρχουν και εκείνες που συντονίζονται κεντρικά και αφορούν ολόκληρες οινοπαραγωγούς ζώνες. H πόλη του Stellenboch στη Νότια Αφρική φημίζεται τόσο για τα οινοποιεία όσο και για την αγάπη της για τις καλές τέχνες. Τουλάχιστον δέκα οινοποιεία της πόλης διαθέτουν ιδιωτικές γκαλερί με έργα Νοτιοαφρικανών καλλιτεχνών, ενώ η Σχολή Καλών Τεχνών «αναθέτει» σημεία της πόλης –συμπεριλαμβανομένων των οινοποιείων– σε εικαστικούς προκειμένου να κάνουν καλλιτεχνικές παρεμβάσεις σε αυτά. Η γκαλερί τέχνης του Cavalli Estate στο Stellenboch προβάλλει έργα τέχνης Νοτιοαφρικανών καλλιτεχνών.
Ισχυρή σύνδεση με τον τόπο
Η εντονότερη σύνδεση με τον τόπο είναι οπωσδήποτε κεντρικό ζητούμενο για πολλά οινοποιεία. Το εστιατόριο του αυστραλιανού Seppeltsfield αξιοποιεί τα τοπικά προϊόντα στην κουζίνα του και ευαισθητοποιεί τους επισκέπτες γύρω από τις ιδιαιτερότητες της τοπικής γαστρονομικής κουλτούρας. Όχι μόνο αναδεικνύει παραδοσιακές συνταγές της περιοχής, αλλά και αναβιώνει τη χρήση ιστορικού γαστρονομικού εξοπλισμού, θέτοντας για παράδειγμα ξανά σε χρήση ένα μηχάνημα που χρησιμοποιούνταν στα κελάρια για το κάπνισμα του βουτύρου, του μπέικον και του προσούτου πριν από εκατό χρόνια.
Εκτός από τη σύνδεση με τον τόπο και την ιστορία του, σημαντικό ρόλο παίζει και ο τρόπος με τον οποίο τα οινοποιεία επικοινωνούν στους επισκέπτες τους τις πρακτικές τους για την προστασία του περιβάλλοντος. Όπως επισημαίνει η δρ Μαριάννα Σιγάλα, καθηγήτρια Marketing στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, η πανδημία υπενθύμισε στον τουριστικό κλάδο την ηθική υποχρέωση ενός τρόπου λειτουργίας που σέβεται περισσότερο το περιβάλλον. Πολλά οινικά resorts επικοινωνούν έντονα στο κοινό τους τις βιώσιμες πρακτικές που ακολουθούν, ενώ, αντίστοιχα, οινικές περιοχές βάζουν σε πρώτο πλάνο την κουλτούρα της στήριξης της κοινότητας και της προστασίας του περιβάλλοντος προκειμένου να προσελκύσουν το συνεχώς διευρυνόμενο κοινό που προασπίζεται αυτές τις αξίες.
* Ευχαριστούμε τη δρα Μαριάννα Σιγάλα, καθηγήτρια Marketing στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και συγγραφέα των βιβλίων Management and Marketing of Wine Tourism Business και Wine Tourism Destination Management & Marketing, για την πολύτιμη βοήθειά της.
Κείμενo: Ισαβέλλα Ζαμπετάκη /Καθημερινή
Η κάθοδος των Κοκκινολαίμηδων
Με τον ερχομό του φθινοπώρου, στους βιoτόπους των χαμηλών υψομέτρων αντηχεί το κάλεσμα ενός πουλιού που μοιάζει με χάντρες που πέφτουν σε κομπολόι: ο Κοκκινολαίμης, το “αηδόνι του χειμώνα”, είναι και πάλι κοντά μας!
Με χαρακτηριστικό πορτοκαλοκόκκινο χρώμα στο πρόσωπο και το στήθος και τολμηρό ταμπεραμέντο ο “Καλόγιαννος” δεν περνά καθόλου απαρατήρητος.Το φθινόπωρο και τον χειμώνα μπορούμε να τον δούμε πιο εύκολα, αφού πολλοί Κοκκινολαίμηδες έρχονται για να ξεχειμωνιάσουν στους κήπους των χωριών και των πόλεων, όπου αναζητούν την αγαπημένη τους τροφή: σκουλήκια και άλλα ασπόνδυλα.
Κελαηδά όλο τον χρόνο, υπερασπίζοντας σθεναρά τις επικράτειές του από εισβολείς και διεκδικητές, αλλά τον χειμώνα κελαηδά και το θηλυκό που επιθυμεί κι αυτό να έχει μια δική του επικράτεια!
Το φθινόπωρο το τραγούδι του γίνεται πιο μελαγχολικό, ενώ μπορεί να ακουστεί και τη νύχτα, όταν ξυπνήσουν τον Κοκκινολαίμη τα φώτα της πόλης.
Πηγή: By dasarxeio.gr
Μαραθώνας 1991
Ορεινή δωριδα 1950
Ρώμη 2019
Πρωινό στον Κηφισό
Το Τείχος του Βερολίνου
Η ανέγερση του Τείχους, 23 Αυγούστου 1961.
Berliner Mauer στα Γερμανικά. Πρόκειται για ένα τοίχο ύψους 2 μέτρων, που χώριζε το Βερολίνο σε Ανατολικό και Δυτικό. Οι Δυτικοί το ονόμασαν «Τείχος του Αίσχους». Χτίστηκε το 1961 από τις αρχές της Ανατολικής Γερμανίας για να συγκρατήσει τη φυγή των κατοίκων της προς τη Δύση και γκρεμίστηκε από τους Βερολινέζους και των δύο πλευρών στις 9 Νοεμβρίου 1989, όταν άρχισαν να αποσαθρώνονται τα καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Υπήρξε το κατ’ εξοχήν σύμβολο του «Ψυχρού Πολέμου» μεταξύ «δημοκρατικής» Δύσης και της «κομμουνιστικής» Ανατολής.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945, η ηττημένη Γερμανία χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής, τη διοίκηση των οποίων ανέλαβαν οι νικήτριες δυνάμεις, Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Σοβιετική Ένωση. Με ανάλογο τρόπο χωρίστηκε και το Βερολίνο, η πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Πρωσίας, της Αυτοκρατορικής Γερμανίας και της Ναζιστικής Γερμανίας, σύμφωνα με τα όσα είχαν συμφωνηθεί το 1944 στο Λονδίνο.
Το Βερολίνο βρισκόταν μέσα στη ζώνη επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που δημιούργησε πολλά από τα κατοπινά προβλήματα. Το Μάρτιο του 1948 οι Δυτικές δυνάμεις αποφάσισαν να ενώσουν τους τομείς που έλεγχαν και να δημιουργήσουν τη Δυτική Γερμανία. Το ίδιο έπραξαν και με το Βερολίνο. Οι Σοβιετικοί αντέδρασαν με τον χερσαίο αποκλεισμό των Δυτικών τομέων της πόλης στις 24 Ιουνίου 1948. Οι Δυτικοί Σύμμαχοι άρχισαν να εφοδιάζουν το Δυτικό Βερολίνο μόνο από αέρος με τις περίφημες αερογέφυρες.
Στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου στο Ανατολικό Βερολίνο εγκαταστάθηκε ξεχωριστή δημοτική αρχή, με αποτέλεσμα τον ολοκληρωτικό χωρισμό του Βερολίνου σε Ανατολικό και Δυτικό. Το 1949 τα γερμανικά εδάφη που κατείχε η Σοβιετική Ένωση αποτέλεσαν ίδια κρατική οντότητα, με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατική της Γερμανίας ή Ανατολική Γερμανία. Μετά τον χωρισμό της Γερμανίας σε Ανατολική και Δυτική η επικοινωνία ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου έγινε εξαιρετικά δύσκολη.
Σταδιακά άρχισε να παρατηρείται ένα κύμα φυγής των Ανατολικογερμανών προς τη Δύση, ιδίως μετά την εργατική εξέγερση του Ιουνίου του 1953, που συντρίφτηκε από τους Σοβιετικούς. Για να σταματήσουν τη μαζική έξοδο των πολιτικών προσφύγων, οι αρχές της Ανατολικής Γερμανίας με τη σύμφωνη γνώμη των Σοβιετικών αποφάσισαν την ανέγερση ενός φράχτη. Τυπικά, η απόφαση εγκρίθηκε από τη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση (Volkskammer) και τη νύχτα της 12ης προς τη 13η Αυγούστου 1961 άρχισε να υψώνεται ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου ένα διαχωριστικό συρματόπλεγμα, που εμπόδιζε την ελεύθερη επικοινωνία του Δυτικού με το Ανατολικό Βερολίνο και την υπόλοιπη Ανατολική Γερμανία.null9 Νοεμβρίου 1989Αργότερα, καθώς οι σχέσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας οξύνονταν, το συρματόπλεγμα αντικαταστάθηκε με τοίχο από μπετόν, ως 2 μέτρα ύψος, ενισχυμένο με συρματόπλεγμα στην κορυφή. Φρουρείτο σε καθορισμένες από τις ανατολικογερμανικές αρχές διόδους και από σκοπιές κατά διαστήματα, σε όλο το μήκος του, που έφθανε τα 45 χιλιόμετρα. Η απομόνωση του Δυτικού Βερολίνου από την ενδοχώρα της Ανατολικής Γερμανίας εξασφαλίστηκε με ηλεκτροφόρα καλώδια και προβολείς που σάρωναν κάθε σπιθαμή του γυμνού εδάφους.
Η Δύση εκμεταλλεύτηκε ιδεολογικά το γεγονός για να καταδείξει την ανελευθερία και την καταπίεση που επικρατούσε στις κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Στις 26 Ιουνίου 1963 ο Αμερικανός πρόεδρος Κένεντι επισκέφθηκε το διαιρεμένο Βερολίνο και αρχίζει το λόγο του με την περίφημη φράση: «Ich bin ein Berliner» (Είμαι κι εγώ Βερολινέζος). Πάντως, σε μία προσπάθεια να χαλαρώσει η ένταση, οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπέγραψαν τον Σεπτέμβριο του 1970 τη Συμφωνία του Βερολίνου, η εφαρμογή της οποίας ανατέθηκε στους αξιωματούχους των δύο γερμανικών κρατών.
Με την άνοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης το 1986 ένας άνεμος αλλαγής άρχισε να φυσά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Οι πολιτικές της «περεστρόικα» και της «γκλάσνοστ» βρήκαν πεδίο εφαρμογής και στις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Με το άνοιγμα των συνόρων των άλλων σοσιαλιστικών χωρών προς τη Δύση, ένα νέο κύμα ανατολικογερμανών πολιτών διέφευγε στη Δυτική Γερμανία μέσω της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας.
Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας αιφνιδιασμένη από τις εξελίξεις αποφάσισε να ανοίξει κι αυτή τα σύνορα της χώρας με τη Δύση στις 9 Νοεμβρίου 1989. Μετά την εξέλιξη αυτή, το Τείχος που χώριζε το Βερολίνο για 28 χρόνια δεν είχε λόγο ύπαρξης και άρχισε να κατεδαφίζεται πάραυτα, με πρωτοβουλία των Βερολινέζων. Ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανία επανενώθηκε.
Στη διάρκεια των 28 χρόνων της ύπαρξης του Τείχους, τουλάχιστον 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση. Το πρώτο θύμα υπήρξε η 58χρονη νοσοκόμα Ίντα Ζίκμαν, η οποία σκοτώθηκε στις 22 Αυγούστου 1961 στην προσπάθειά της να διαφύγει στο Δυτικό Βερολίνο, όπου ζούσε η αδελφή της. Τελευταίος χρονολογικά στη μακάβρια λίστα ήταν ο 33χρονος άνεργος ηλεκτρολόγος Βίνφριντ Φρόιντενμπεργκ, ο οποίος κατάφερε μ’ ένα αυτοσχέδιο αερόστατο να περάσει στο Δυτικό Βερολίνο, αλλά για κακή του τύχη αυτό κατέπεσε και συνετρίβη, με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο (29 Αυγούστου 1989).
Πηγή: https://www.sansimera.gr/
Δίδαξε μας. …
Να προσφέρουμε και να μη μετράμε το κόστος. Να παλεύουμε και να μη δίνουμε σημασία στις πληγές.
Να μοχθούμε και να μην αποζητούμε την ανάπαυση.
Άγιος Ιγνάτιος
Άγιος Ιγνάτιος Λογιόλα ξεκίνησε τη ζωή του ως γόνος ισπανών ευγενών και γενναίος στρατιώτης, όταν όμως έλαβε το κάλεσμα από τον Θεό άφησε πίσω του την κοσμική ζωή και αφιερώθηκε στα θεία. Το μοναστικό και ιεραποστολικό τάγμα που ίδρυσε, τους περιβόητους Ιησουίτες, έμελλε να μετατραπεί σε αιχμή του δόρατος της Καθολικής Εκκλησίας στον αγώνα της κατά του Προτεστανισμού στα χρόνια της Αντιμεταρρύθμισης, με τον ίδιο να αγιοποιείται τελικά το 1622 τόσο για το θεολογικό του έργο όσο και την κοσμική μάχη του κατά του νέου δόγματος.
Ο Κώστας Σενικίδης εκτρέφει τα πιο γρήγορα ταχυδρομικά περιστέρια της Αθήνας
Άκης ΚατσούδαςΣΥΝΕΝΤEΥΞΗ πηγή: oneman.gr
Ο Κώστας Σενικίδης εκτρέφει τα πιο γρήγορα ταχυδρομικά περιστέρια της Αθήνας
Φτάσαμε ως το Κερατσίνι για να συναντήσουμε από κοντά έναν από τους πιο ξακουστούς εκτροφείς αγωνιστικών περιστεριών στην Ελλάδα. Η αγάπη του για τα περιστέρια, οι αγώνες και η ιστορία ενός είδους το οποίο «επιστρατεύτηκε» σε δύο παγκόσμιους πολέμους.
Κερατσίνι. Η ώρα είναι περίπου 10 το πρωί της Κυριακής και οι μόνοι άνθρωποι που βλέπεις στους δρόμους είναι μερικοί ηλικιωμένοι οι οποίοι επιστρέφουν στα σπίτια τους από την κυριακάτικη λειτουργία. null
Φτάνουμε κάτω από το σπίτι του Κώστα Σενικίδη. Ο θόρυβος από τα ταχυδρομικά περιστέρια που βρίσκονται στη ταράτσα φτάνουν ως την αυλόπορτα. Μας χαιρετά από ψηλά και μας κατεβάζει το κλειδί της πόρτας με σχοινί. Το πιάνουμε, ξεκλειδώνουμε, ανεβαίνουμε τις σκάλες της πολυκατοικίας.
Ο κύριος Σενικίδης μάς υποδέχεται μέσα στο χαμόγελο. Μας ζητά να καθίσουμε και μας φτιάχνει ζεστό καφέ.about:blank
Το σημερινό πρωινό, παρά την κακοκαιρία των προηγούμενων ημερών, είναι ηλιόλουστο, κάτι το οποίο μας επιτρέπει να αγναντέψουμε τη θέα από την ταράτσα του σπιτιού του, η οποία φτάνει ως τα ναυπηγεία του Περάματος και τη θάλασσα του Πειραιά.
Οι ήχοι, όμως, από τα περιστέρια μάς κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Ο ίδιος τότε αφήνει την κούπα με την καφέ και μας οδηγεί στα κουμάσια στα οποία ζουν τα πτηνά που εκτρέφει. Με το που περνάμε εντός, όλα ταράσσονται από την παρουσία μας και αρχίζουν να πετούν από ‘δω και από κει.
Όταν, όμως, πηγαίνει κοντά τους αυτά ηρεμούν. Είναι λες και τον καταλαβαίνουν. Τα περιστέρια αυτά είναι όλη του η ζωή. Αυτά συναντάει όταν ξυπνάει, κι αυτά όταν πέφτει ο ήλιος. «Τα έχω σα δεύτερα παιδιά μου. Τόση αγάπη τους έχω» μας λέει όσο προσπαθεί να μας δώσει περισσότερες πληροφορίες για τα πτηνά.null
Η οικογενειακή παράδοση στα ταχυδρομικά περιστέρια
Η αγάπη του αυτή πέρασε από τον παππού του, ο οποίος λάτρευε τα ταχυδρομικά περιστέρια. «Ο παππούς μου ο Πόντιος ήταν σιδεράς και τα αγαπούσε πολύ. Όπου κι αν πήγαινε τα έπαιρνε μαζί του σ’ ένα ψάθινο καλαθάκι. Εγώ πήγαινα από κοντά και κάπως έτσι μου κόλλησε και εμένα το μικρόβιο» εξηγεί ο κ. Σενικίδης.
Ο ίδιος αποφάσισε να ασχοληθεί εντατικά με εκτροφή ταχυδρομικών – αγωνιστικών περιστεριών πριν από 40 χρόνια. Και μέχρι σήμερα δεν το έχει μετανιώσει.
Τι είναι, όμως, τα ταχυδρομικά περιστέρια, ποια, η ιστορία τους και τι τα κάνει να ξεχωρίζουν απ’ όλα τ’ άλλα. Τα συγκεκριμένα περιστέρια είναι από τα αρχαιότερα είδη και θεωρούνται τα πιο έξυπνα. Αυτή την ευστροφία τους, μάλιστα, έχουν προσπαθήσει να την εκμεταλλευτούν λαοί από την αρχαιότητα έως και τον 20ο αιώνα.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς της αρχαιότητας, ο βασιλιάς Σολομώντας συνήθιζε να στέλνει μ’ αυτά τις διαταγές του στις επαρχίες του βασιλείου του, ενώ η χρησιμότητά τους ήταν απαραίτητη ακόμη και κατά τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Χαρακτηριστικό είναι, μάλιστα, πως στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν γύρω στα 250.000 περιστέρια για τις επικοινωνίες κυρίως μεταξύ Βρετανίας και ηπειρωτικής Ευρώπης.
Μπορεί σήμερα η επικοινωνία των ανθρώπων να γίνεται με πιο σύγχρονα μέσα, ωστόσο, τα ταχυδρομικά περιστέρια, όπως εξηγεί ο κ. Σενικίδης, δεν έχουν χάσει αυτή τους την εξυπνάδα. «Καμιά φορά τα βγάζω να κάνουν μια βόλτα εδώ τριγύρω στην περιοχή. Πάντα ξέρουν πώς να γυρίζουν στο σπίτι τους. Το ταχυδρομικό περιστέρι θα επιστρέψει πάντα στην οικία του. Το ‘χει μέσα του, σαν ένστικτο. Με τη μόνη προϋπόθεση, όμως, πως θα ‘ναι υγιές και θα ‘χει καλή φυσική κατάσταση».
«Το έφερα εδώ, το φρόντισα και μέσα στους επόμενους μήνες ήταν μια χαρά. Το έβλεπα, όμως, που ήταν στεναχωρημένο. Μια μέρα ήρθε ένας φίλος μου ήξερε από περιστέρια και μου λέει: “Το περιστέρι, να ξέρεις, θα φύγει”. “Έλα μωρέ του λέω”. Κι όμως. Μετά από μερικές μέρες άνοιξε τα φτερά του και πέταξε μακριά. Το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. Και το φοβερό ήταν πως, έφυγε ακριβώς προς τη Μεσόγειο. Πήγε λογικά να βρει το σπίτι του».
Η διαδικασία επιλογής των επόμενων νικητών
Η ταράτσα του κ. Σενικίδη είναι χωρισμένη σε δύο κουμάσια. Σ’ αυτά που φιλοξενούν τα αρσενικά περιστέρια και σ’ αυτά με τα θηλυκά. Δεν τα βάζει μαζί, προκειμένου να μη γεννούν αλόγιστα όλο τον χρόνο. Η διαδικασία της αναπαραγωγής, όπως εξηγεί ο ίδιος, είναι πολύ προσεκτική και συγκεκριμένη.
Τα περιστέρια που βρίσκονται στα κουμάσια του, αυτή την περίοδο, είναι αποκλειστικά για αναπαραγωγή. Ο ίδιος, τέτοια εποχή κάθε χρόνο, διαλέγει τα αρσενικά και τα θηλυκά τα οποία θεωρεί πως αν ζευγαρώσουν θα του φέρουν περιστέρια τα οποία θα καταφέρουν να κερδίσουν στον αγώνα.
Αυτή η διαδικασία, όμως, είναι πολύ δύσκολη. «Υπάρχουν πολλοί που λένε πως μπορούν να διαβάσουν ποια περιστέρια θα ‘ναι νικητές από τα μάτια. Αυτούς εγώ δεν τους παίρνω στα σοβαρά. Να καταλάβω εάν ένα περιστέρι έχει ωραίο κορμό ή δυνατά φτερά, ναι. Αλλά όχι από τα μάτια. Είναι όπως στους ανθρώπους. Μπορεί κανείς να καταλάβει τι σόι χαρακτήρας είσαι από τα μάτια;».
Αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία της αναπαραγωγής, τα νεογνά περιστέρια – ηλικίας 20 έως 30 ημερών – στέλνονται στα κολομποδρόμια, εκεί όπου εκπαιδεύονται. Αφού περάσουν μερικοί μήνες εκπαίδευσης, τα νεαρά περιστέρια κατεβαίνουν σε αγώνες 300, 400 ακόμη και 500 χιλιομέτρων.
Οι αγώνες κρατούν αρκετή ώρα. Όλα τα περιστέρια ξεκινούν από το ίδιο σημείο. Όποιο καταφέρει να φτάσει πρώτο στον τερματισμό και να περάσει το πορτέλο, ο εκτροφέας του κερδίζει και το μεγάλο έπαθλο, το οποίο μπορεί να ξεκινάει από μερικές χιλιάδες ευρώ και να φτάνει σ’ ορισμένες περιπτώσεις και τα 200.000 δολάρια!
Ο κ. Σενικίδης θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους εκτροφείς στην Ελλάδα, καθώς τα περιστέρια του έχουν κερδίσει σε’ αρκετούς διεθνείς αγώνες που έχουν συμβεί τόσο στη χώρα όσο και στο εξωτερικό.
Τη νίκη, όμως, που δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ είναι αυτή του 2015. Ο ίδιος συμμετείχε σ’ έναν διεθνή αγώνα στο εξωτερικό και το περιστέρι του κατάφερε κόντρα σε κάθε πρόβλεψη να πάρει την πρώτη θέση.
Ένα χόμπι στο οποίο κερδίζουν σχεδόν πάντα οι μεγιστάνες
Η επίδοσή του το κατέταξε στα 100 καλύτερα περιστέρια της κατηγορίας. Δεν κατάφερε, όμως, να το πάρει ποτέ πίσω. «Μετά τους αγώνες, τα περιστέρια που κερδίζουν μπαίνουν σε δημοπρασία, στην οποία συνήθως δεν έχουμε καμία τύχη. Το δικό μου να φανταστείς το πήρε ένας Γερμανός εκατομμυριούχος εφοπλιστής, ο οποίος έχει κερδίσει 4 φορές το παγκόσμιο πρωτάθλημα με τα περιστέρια του».
Όπως εξηγεί ο ίδιος πρόκειται για ένα πολύ ακριβό χόμπι, το οποίο τις περισσότερες φορές είναι άδικο. «Χρειάζεται να ξοδέψεις πολλά χρήματα για να αγοράσεις τις τροφές τους, τα φάρμακά τους, τα εμβόλια. Υπάρχουν αγώνες στους οποίους για να συμμετάσχεις ακόμη και μ’ ένα περιστέρι πρέπει να πληρώσεις 1.000 ευρώ. Έχει φτάσει ταχυδρομικό περιστέρι να πουληθεί ακόμη και 1,5 εκατ. ευρώ. Είναι ακατόρθωτο να ακολουθήσει αυτά τα ποσά ένας μεροκαματιάρης σαν εμένα».
«Δεν υπάρχει περιορισμός στο πόσα περιστέρια μπορείς να κατεβάσεις σ’ έναν αγώνα. Όσα αντέχει η τσέπη σου. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι είναι σχεδόν ανέφικτο να ανταγωνιστείς έναν μεγιστάνα, ο οποίος έχει υπαλλήλους που δουλεύουν μόνο για εκείνον. Οι πιθανότητες είναι πολύ μικρές για διάκριση» συμπληρώνει.
Ο ίδιος, όμως, εξηγεί πως δεν εκτρέφει τα περιστέρια μόνο για τους αγώνες. «Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, το χόμπι αυτό έχει γίνει πολύ ανταγωνιστικό και αρκετοί εκτροφείς, ακόμη και εδώ στην Ελλάδα, κυνηγούν το εμπόριο. Δεν το κάνουν πια επειδή αγαπούν τα περιστέρια αλλά για να βγάλουν χρήματα».
Η αγάπη του για τα ταχυδρομικά περιστέρια που δεν την αλλάζει με τίποτα
Η φιλοσοφία του κ. Σενικίδη, όμως, είναι διαφορετική. «Εγώ τα αγαπάω τα περιστέρια. Τα πρωινά, όταν έχω τελειώσει με τις δουλειές, κάθομαι στο κουμάσι και πίνω τον καφέ μου. Υπάρχουν μερικά περιστέρια που έρχονται κοντά μου. Με καταλαβαίνουν. Αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα. Πολλοί λένε πως τα περιστέρια είναι δικά τους. Αυτό συμβαίνει μόνο όταν είναι στα κουμάσια. Όταν πετάνε, δεν είναι κανενός. Είναι για εκείνα και μόνο».
Τα χρόνια έχουν περάσει, και, όπως εξηγεί, δεν ξέρει κατά πόσο θα μπορεί να κάνει το συγκεκριμένο χόμπι. «Σε λίγο δεν θα έχω τις δυνάμεις να ανεβαίνω όλες αυτές τις σκάλες. Θα τα μειώσω και θα αφήσω μόνο καμιά δεκαριά για παρέα. Το θέμα είναι να μη σβήσει το άθλημα. Και δυστυχώς δεν μπαίνουν καινούργια μέλη» καταλήγει.
Έχει φτάσει σχεδόν μεσημέρι και ο καιρός έχει αρχίσει να συννεφιάζει και πάλι. Κατεβαίνουμε τις σκάλες, βλέπουμε για μια τελευταία φορά τα τρόπαια στους τοίχους και τραβάμε προς το κέντρο της Αθήνας. Το ταξίδι μας στον κόσμο των ταχυδρομικών περιστεριών έχει λήξει.
“Όταν σου μάθουν κάτι επίμονα από τη νηπιακή ηλικία και μέσα στην αταβιστική χαραγή και σφυρηλάτηση για δεκάδες γενεές, τότε η δομή αυτή γίνεται θεμελιώδης στην υφή της ύπαρξης και της ουσίας σου.
Η κατατύπωση τούτη στη σκέψη, στο χαρακτήρα, στην κοσμοθεωρία σου, γίνεται κάτι σαν κληρονομικός κώδικας.
Δεν ξεριζώνεται με τίποτα. Για να το κατορθώσεις, πρέπει να γδάρεις το ίδιο το μυαλό σου. Όπως ο εκδορέας γδέρνει το δέρμα του ζώου.
Λιαντίνης