Σίλερ:
«Ενάντια στην ηλιθιότητα, ακόμα κι οι θεοί αγωνίζονται μάταια».
Ντίκενς:
«Ο άνθρωπος μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα, όταν είναι οπλισμένος με βλακεία και καλή πέψη».
Οινοποιεία ή resorts;
Οι μετά Covid οινοτουριστικές εμπειρίες ανά τον κόσμο εμπλουτίζονται, για να προσελκύσουν ένα πιο διευρυμένο κύκλο επισκεπτών.
Το Monte del Frà στην Ιταλία παραδίδει μαθήματα γιόγκα ανάμεσα στα αμπέλια.
Το κρασί είναι συχνά μόνο η αφορμή. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει μέσα από την ανασκόπηση των βασικών τάσεων που διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια σε οινοποιεία από την Καλιφόρνια των ΗΠΑ μέχρι την Κουναβάρα της Αυστραλίας. Καθώς ο οινοτουρισμός προσπαθεί να επεκτείνει τα όρια και το κοινό του σε έναν κύκλο πολύ ευρύτερο από εκείνον των κλασικών οινόφιλων, το κρασί γίνεται η θεματική γύρω από την οποία αναπτύσσονται ολοένα και περισσότερες υπηρεσίες. Water parks, καλλιτεχνικά εργαστήρια, εναέριες βόλτες πάνω από αμπελοτόπια, αγροτουριστικές δράσεις, συνεδρίες γιόγκα συνοδεύουν την επίσκεψη στο κελάρι και τις γευσιγνωσίες. Και κάπως έτσι, η εμπειρία της δοκιμής και της απόλαυσης του κρασιού μοιάζει να διευρύνεται συνεχώς με εφευρετικούς και λίαν ευφάνταστους τρόπους
Γευσιγνωσίες και νεροτσουλήθρες
Μια βασική τάση αφορά την εξέλιξη των οινοποιείων σε ολοκληρωμένους χώρους φιλοξενίας, με προτάσεις διασκέδασης για όλη την οικογένεια. Τα οινοποιεία αυτά διαθέτουν ένα ή περισσότερα εστιατόρια και καφέ, δραστηριότητες για την απασχόληση των παιδιών, υπηρεσίες spa, μπουτίκ πολυτελείας και, συχνά, μια πισίνα με θέα τους αμπελώνες. Προκειμένου να αποτελούν ελκυστική πρόταση για περιστάσεις που ενώνουν μικρούς και μεγάλους, συνδυάζουν στοιχεία που δελεάζουν επισκέπτες κάθε γενιάς. Σε αυτό ακριβώς αποσκοπούν και οι συνεργασίες πολλών οινοποιείων με αποστακτήρια τζιν. Το συγκεκριμένο ποτό είναι το αγαπημένο των millennials και αυστραλιανά οινικά resorts επενδύουν σε αυτόν τον τομέα για να τους προσελκύσουν μαζί με την οικογένειά τους. Ακόμα πιο τολμηρό είναι το βήμα που κάνουν οινοποιεία όπως το Seppeltsfield (seppeltsfield.com.au) στην Μπαρόσα της νότιας Αυστραλίας, που προσέθεσε στις εγκαταστάσεις του υδάτινο πάρκο με νεροτσουλήθρες. Μπορεί επεκτάσεις σαν κι αυτή να θυμίζουν περισσότερο Λας Βέγκας ή Ντουμπάι και να αποξενώνουν τους παραδοσιακούς φίλους του κρασιού, αποτελούν ωστόσο μια υπολογισμένη επιχειρηματική κίνηση που στοχεύει στη διεύρυνση της πελατείας του οινοποιείου. Την έννοια της πολυδιάστατης διασκέδασης προτάσσει και το οινοποιείο The Family Coppola (thefamilycoppola.com) του Φράνσις Φορντ Κόπολα, στη Σονόμα της βόρειας Καλιφόρνια, το οποίο διαφημίζεται ως χώρος που συνδυάζει όλα όσα αγαπά ο διάσημος σκηνοθέτης – και το αμερικανικό κοινό: σινεμά, κρασί, φαγητό, μουσική, χορό και παραστάσεις. Το συγκεκριμένο οινοποιείο διαθέτει επίσης πισίνα, στην οποία διασκεδάζει όλη η οικογένεια, και έναν εκθεσιακό χώρο-πωλητήριο με αντικείμενα από ταινίες του Κόπολα. Το Château Vénus προτείνει τρεις διαφορετικές εναέριες βόλτες πάνω από τα αμπελοτόπια του Μπορντό.
Ιδιαίτερες εμπειρίες στον αμπελώνα
Η ζήτηση για κινηματογραφικές και ασυνήθιστες εμπειρίες έχει οπωσδήποτε αυξηθεί μετά τους περιορισμούς που μας επιβλήθηκαν τους χειμώνες της πανδημίας. Οι ταξιδιώτες –οινόφιλοι και μη– θέλουν να βιώσουν μοναδικές καταστάσεις, χωρίς να αφήνουν την παράμετρο του κόστους να τους αποτρέπει. Μια τέτοια εμπειρία στην Ευρώπη είναι η πτήση πάνω από φημισμένες οινοπαραγωγούς περιοχές με ιδιωτικό αεροπλάνο. Το γαλλικό οινοποιείο Château Vénus (chateauvenus.com) προτείνει τρεις διαφορετικές εναέριες βόλτες πάνω από τα αμπελοτόπια του Μπορντό και την εντυπωσιακή φύση της ακτογραμμής του Ατλαντικού. Η διάρκεια της πτήσης κυμαίνεται από 20 λεπτά μέχρι μιάμιση ώρα και την προσγείωση διαδέχεται η δοκιμή κρασιών στους χώρους του οινοποιείου. Εξίσου ιδιαίτερα, αν και ενδεχομένως πιο εξεζητημένα, είναι τα μαθήματα που παραδίδει το οινοποιείο Pol Couronne (champagne-polcouronne.com) στη Ρέιμ της βόρειας Γαλλίας. Εκεί, έμπειροι σομελιέ μυούν τους ενδιαφερομένους στην τέχνη του ανοίγματος του μπουκαλιού της σαμπάνιας με χρήση λεπίδας μαχαιριού. Πρόκειται για την ιστορική μέθοδο του sabrage, που έκανε διάσημη ο Ναπολέων Βοναπάρτης και η οποία αποτελεί πλέον δημοφιλές υλικό για αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το οινοποιείο Spenker στην Καλιφόρνια παντρεύει το κρασί με τον αγροτουρισμό.
Μάλλον πιο γήινο είναι το πάντρεμα του κρασιού με τον αγροτουρισμό. Το οινοποιείο Spenker (spenkerwinery.com) στην Καλιφόρνια διαθέτει μια φάρμα με κατσίκια και παράγει τυριά τα οποία ο επισκέπτης μπορεί να δοκιμάσει μαζί με το κρασί του. Εκτός από αυτό όμως, προτείνει και μια σειρά από ευφάνταστες δραστηριότητες, όπως η φροντίδα των ζώων ή η γιόγκα σε έναν χώρο όπου αυτά κυκλοφορούν ελεύθερα, επιζητώντας τα χάδια και την προσοχή των αθλουμένων. Μπορεί να ακούγεται τραβηγμένο, αλλά σηματοδοτεί μια τάση που κερδίζει έδαφος μετά την πανδημία, τρεφόμενη από την ανάγκη του κόσμου για στενότερη επαφή με το φυσικό στοιχείο. Σε παρόμοιο μήκος κύματος, στην ιταλική επαρχία της Βερόνα, το οινοποιείο Monte del Fra (montedelfra.it) παραδίδει μαθήματα γιόγκα ανάμεσα στα αμπέλια. Λίγο πριν από το ηλιοβασίλεμα, οι οινόφιλοι γιόγκι απλώνουν τα στρωματάκια τους στην κορυφή ενός λόφου με θέα αμπέλια από ποικιλίες Garganega, Trebbiano και Cortese και απολαμβάνουν τα συνδυαστικά οφέλη της γιόγκα και του κόκκινου κρασιού. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος, οι συμμετέχοντες δοκιμάζουν ένα ποτήρι ερυθρού Bardolino υπό την καθοδήγηση του εκπαιδευτή. Η πρακτική της Wine Yoga, όπως αποκαλείται η τάση που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια στην Αμερική, συνδυάζει τη χαλάρωση που επιφέρει η γιόγκα με τις αντιοξειδωτικές ιδιότητες του κρασιού και υπόσχεται βελτίωση της υγείας σώματος και πνεύματος.
Κοντά στο κρασί «ποτίζεται» και η τέχνη
Μιλώντας για το πνεύμα, διαχρονική είναι και η σχέση που συνδέει πολλά οινοποιεία με την τέχνη. Η σχέση αυτή επικαιροποιείται ωστόσο στις μέρες μας με νέους και ολοένα πιο ευφάνταστους τρόπους. Το αυστραλιανό οινοποιείο Seppeltsfield διέθεσε έναν από τους παλιούς του στάβλους για να στεγάσει το JamFactory, ένα κέντρο προώθησης παραδοσιακών τεχνών. Ο χώρος περιλαμβάνει εργαστήρια στα οποία τεχνίτες από τη γύρω περιοχή δουλεύουν το μέταλλο, το δέρμα, το γυαλί και τον πηλό. Οι επισκέπτες του οινοποιείου μπορούν να αγοράσουν τα έργα τους στο πωλητήριο αλλά και να έρθουν σε επαφή με τους ίδιους τους δημιουργούς. Έχουν επίσης τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε εργαστήρια εξοικείωσης με κάθε τέχνη ξεχωριστά. Στο οινοποιείο Quinta da Pacheca στην Πορτογαλία θα ζωγραφίσετε βουτώντας το πινέλο σας σε κρασιά διαφορετικών αποχρώσεων.
Δημοφιλής παραμένει πάντα και η δραστηριότητα της ζωγραφικής σε αμπελοτόπια, με αντικείμενο τα διαφορετικά στάδια της ανάπτυξής τους ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Εξέλιξη των τελευταίων χρόνων αποτελούν ωστόσο καινοτομίες όπως η χρήση του ίδιου του κρασιού ως μέσου, όπως προτείνει το οινοποιείο Quinta da Pacheca (quintadapacheca.com) στην Πορτογαλία. Οι συμμετέχοντες έχουν στη διάθεσή τους τέσσερα ποτήρια κρασιού διαφορετικών αποχρώσεων του κόκκινου και βουτούν σε αυτά τα πινέλα τους προκειμένου να ζωγραφίσουν. Το καλλιτεχνικό εργαστήρι του οινοποιείου προσφέρει επίσης μαθήματα γλυπτικής σε ξύλο που προέρχεται από παλιά αμπέλια. Άλλη μία τάση στον χώρο της τέχνης αφορά την ανάδειξη της ιστορίας και της κουλτούρας που περιβάλλει το κρασί σε κάθε τόπο. To αυστραλιανό Parker Estate (parkercoonawarraestate.com.au) παρουσίασε μια έκθεση από χειροποίητα μεταλλικά αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν κατά την οινοποίηση. Ωστόσο, πέρα από τις δράσεις που διοργανώνονται από μεμονωμένες επιχειρήσεις, υπάρχουν και εκείνες που συντονίζονται κεντρικά και αφορούν ολόκληρες οινοπαραγωγούς ζώνες. H πόλη του Stellenboch στη Νότια Αφρική φημίζεται τόσο για τα οινοποιεία όσο και για την αγάπη της για τις καλές τέχνες. Τουλάχιστον δέκα οινοποιεία της πόλης διαθέτουν ιδιωτικές γκαλερί με έργα Νοτιοαφρικανών καλλιτεχνών, ενώ η Σχολή Καλών Τεχνών «αναθέτει» σημεία της πόλης –συμπεριλαμβανομένων των οινοποιείων– σε εικαστικούς προκειμένου να κάνουν καλλιτεχνικές παρεμβάσεις σε αυτά. Η γκαλερί τέχνης του Cavalli Estate στο Stellenboch προβάλλει έργα τέχνης Νοτιοαφρικανών καλλιτεχνών.
Ισχυρή σύνδεση με τον τόπο
Η εντονότερη σύνδεση με τον τόπο είναι οπωσδήποτε κεντρικό ζητούμενο για πολλά οινοποιεία. Το εστιατόριο του αυστραλιανού Seppeltsfield αξιοποιεί τα τοπικά προϊόντα στην κουζίνα του και ευαισθητοποιεί τους επισκέπτες γύρω από τις ιδιαιτερότητες της τοπικής γαστρονομικής κουλτούρας. Όχι μόνο αναδεικνύει παραδοσιακές συνταγές της περιοχής, αλλά και αναβιώνει τη χρήση ιστορικού γαστρονομικού εξοπλισμού, θέτοντας για παράδειγμα ξανά σε χρήση ένα μηχάνημα που χρησιμοποιούνταν στα κελάρια για το κάπνισμα του βουτύρου, του μπέικον και του προσούτου πριν από εκατό χρόνια.
Εκτός από τη σύνδεση με τον τόπο και την ιστορία του, σημαντικό ρόλο παίζει και ο τρόπος με τον οποίο τα οινοποιεία επικοινωνούν στους επισκέπτες τους τις πρακτικές τους για την προστασία του περιβάλλοντος. Όπως επισημαίνει η δρ Μαριάννα Σιγάλα, καθηγήτρια Marketing στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, η πανδημία υπενθύμισε στον τουριστικό κλάδο την ηθική υποχρέωση ενός τρόπου λειτουργίας που σέβεται περισσότερο το περιβάλλον. Πολλά οινικά resorts επικοινωνούν έντονα στο κοινό τους τις βιώσιμες πρακτικές που ακολουθούν, ενώ, αντίστοιχα, οινικές περιοχές βάζουν σε πρώτο πλάνο την κουλτούρα της στήριξης της κοινότητας και της προστασίας του περιβάλλοντος προκειμένου να προσελκύσουν το συνεχώς διευρυνόμενο κοινό που προασπίζεται αυτές τις αξίες.
* Ευχαριστούμε τη δρα Μαριάννα Σιγάλα, καθηγήτρια Marketing στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και συγγραφέα των βιβλίων Management and Marketing of Wine Tourism Business και Wine Tourism Destination Management & Marketing, για την πολύτιμη βοήθειά της.
Κείμενo: Ισαβέλλα Ζαμπετάκη /Καθημερινή
Η κάθοδος των Κοκκινολαίμηδων
Με τον ερχομό του φθινοπώρου, στους βιoτόπους των χαμηλών υψομέτρων αντηχεί το κάλεσμα ενός πουλιού που μοιάζει με χάντρες που πέφτουν σε κομπολόι: ο Κοκκινολαίμης, το “αηδόνι του χειμώνα”, είναι και πάλι κοντά μας!
Με χαρακτηριστικό πορτοκαλοκόκκινο χρώμα στο πρόσωπο και το στήθος και τολμηρό ταμπεραμέντο ο “Καλόγιαννος” δεν περνά καθόλου απαρατήρητος.Το φθινόπωρο και τον χειμώνα μπορούμε να τον δούμε πιο εύκολα, αφού πολλοί Κοκκινολαίμηδες έρχονται για να ξεχειμωνιάσουν στους κήπους των χωριών και των πόλεων, όπου αναζητούν την αγαπημένη τους τροφή: σκουλήκια και άλλα ασπόνδυλα.
Κελαηδά όλο τον χρόνο, υπερασπίζοντας σθεναρά τις επικράτειές του από εισβολείς και διεκδικητές, αλλά τον χειμώνα κελαηδά και το θηλυκό που επιθυμεί κι αυτό να έχει μια δική του επικράτεια!
Το φθινόπωρο το τραγούδι του γίνεται πιο μελαγχολικό, ενώ μπορεί να ακουστεί και τη νύχτα, όταν ξυπνήσουν τον Κοκκινολαίμη τα φώτα της πόλης.
Πηγή: By dasarxeio.gr
Μαραθώνας 1991
Ορεινή δωριδα 1950
Ρώμη 2019
Πρωινό στον Κηφισό
Το Τείχος του Βερολίνου
Η ανέγερση του Τείχους, 23 Αυγούστου 1961.
Berliner Mauer στα Γερμανικά. Πρόκειται για ένα τοίχο ύψους 2 μέτρων, που χώριζε το Βερολίνο σε Ανατολικό και Δυτικό. Οι Δυτικοί το ονόμασαν «Τείχος του Αίσχους». Χτίστηκε το 1961 από τις αρχές της Ανατολικής Γερμανίας για να συγκρατήσει τη φυγή των κατοίκων της προς τη Δύση και γκρεμίστηκε από τους Βερολινέζους και των δύο πλευρών στις 9 Νοεμβρίου 1989, όταν άρχισαν να αποσαθρώνονται τα καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Υπήρξε το κατ’ εξοχήν σύμβολο του «Ψυχρού Πολέμου» μεταξύ «δημοκρατικής» Δύσης και της «κομμουνιστικής» Ανατολής.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945, η ηττημένη Γερμανία χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής, τη διοίκηση των οποίων ανέλαβαν οι νικήτριες δυνάμεις, Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Σοβιετική Ένωση. Με ανάλογο τρόπο χωρίστηκε και το Βερολίνο, η πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Πρωσίας, της Αυτοκρατορικής Γερμανίας και της Ναζιστικής Γερμανίας, σύμφωνα με τα όσα είχαν συμφωνηθεί το 1944 στο Λονδίνο.
Το Βερολίνο βρισκόταν μέσα στη ζώνη επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που δημιούργησε πολλά από τα κατοπινά προβλήματα. Το Μάρτιο του 1948 οι Δυτικές δυνάμεις αποφάσισαν να ενώσουν τους τομείς που έλεγχαν και να δημιουργήσουν τη Δυτική Γερμανία. Το ίδιο έπραξαν και με το Βερολίνο. Οι Σοβιετικοί αντέδρασαν με τον χερσαίο αποκλεισμό των Δυτικών τομέων της πόλης στις 24 Ιουνίου 1948. Οι Δυτικοί Σύμμαχοι άρχισαν να εφοδιάζουν το Δυτικό Βερολίνο μόνο από αέρος με τις περίφημες αερογέφυρες.
Στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου στο Ανατολικό Βερολίνο εγκαταστάθηκε ξεχωριστή δημοτική αρχή, με αποτέλεσμα τον ολοκληρωτικό χωρισμό του Βερολίνου σε Ανατολικό και Δυτικό. Το 1949 τα γερμανικά εδάφη που κατείχε η Σοβιετική Ένωση αποτέλεσαν ίδια κρατική οντότητα, με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατική της Γερμανίας ή Ανατολική Γερμανία. Μετά τον χωρισμό της Γερμανίας σε Ανατολική και Δυτική η επικοινωνία ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου έγινε εξαιρετικά δύσκολη.
Σταδιακά άρχισε να παρατηρείται ένα κύμα φυγής των Ανατολικογερμανών προς τη Δύση, ιδίως μετά την εργατική εξέγερση του Ιουνίου του 1953, που συντρίφτηκε από τους Σοβιετικούς. Για να σταματήσουν τη μαζική έξοδο των πολιτικών προσφύγων, οι αρχές της Ανατολικής Γερμανίας με τη σύμφωνη γνώμη των Σοβιετικών αποφάσισαν την ανέγερση ενός φράχτη. Τυπικά, η απόφαση εγκρίθηκε από τη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση (Volkskammer) και τη νύχτα της 12ης προς τη 13η Αυγούστου 1961 άρχισε να υψώνεται ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου ένα διαχωριστικό συρματόπλεγμα, που εμπόδιζε την ελεύθερη επικοινωνία του Δυτικού με το Ανατολικό Βερολίνο και την υπόλοιπη Ανατολική Γερμανία.null9 Νοεμβρίου 1989Αργότερα, καθώς οι σχέσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας οξύνονταν, το συρματόπλεγμα αντικαταστάθηκε με τοίχο από μπετόν, ως 2 μέτρα ύψος, ενισχυμένο με συρματόπλεγμα στην κορυφή. Φρουρείτο σε καθορισμένες από τις ανατολικογερμανικές αρχές διόδους και από σκοπιές κατά διαστήματα, σε όλο το μήκος του, που έφθανε τα 45 χιλιόμετρα. Η απομόνωση του Δυτικού Βερολίνου από την ενδοχώρα της Ανατολικής Γερμανίας εξασφαλίστηκε με ηλεκτροφόρα καλώδια και προβολείς που σάρωναν κάθε σπιθαμή του γυμνού εδάφους.
Η Δύση εκμεταλλεύτηκε ιδεολογικά το γεγονός για να καταδείξει την ανελευθερία και την καταπίεση που επικρατούσε στις κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Στις 26 Ιουνίου 1963 ο Αμερικανός πρόεδρος Κένεντι επισκέφθηκε το διαιρεμένο Βερολίνο και αρχίζει το λόγο του με την περίφημη φράση: «Ich bin ein Berliner» (Είμαι κι εγώ Βερολινέζος). Πάντως, σε μία προσπάθεια να χαλαρώσει η ένταση, οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπέγραψαν τον Σεπτέμβριο του 1970 τη Συμφωνία του Βερολίνου, η εφαρμογή της οποίας ανατέθηκε στους αξιωματούχους των δύο γερμανικών κρατών.
Με την άνοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης το 1986 ένας άνεμος αλλαγής άρχισε να φυσά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Οι πολιτικές της «περεστρόικα» και της «γκλάσνοστ» βρήκαν πεδίο εφαρμογής και στις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Με το άνοιγμα των συνόρων των άλλων σοσιαλιστικών χωρών προς τη Δύση, ένα νέο κύμα ανατολικογερμανών πολιτών διέφευγε στη Δυτική Γερμανία μέσω της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας.
Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας αιφνιδιασμένη από τις εξελίξεις αποφάσισε να ανοίξει κι αυτή τα σύνορα της χώρας με τη Δύση στις 9 Νοεμβρίου 1989. Μετά την εξέλιξη αυτή, το Τείχος που χώριζε το Βερολίνο για 28 χρόνια δεν είχε λόγο ύπαρξης και άρχισε να κατεδαφίζεται πάραυτα, με πρωτοβουλία των Βερολινέζων. Ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανία επανενώθηκε.
Στη διάρκεια των 28 χρόνων της ύπαρξης του Τείχους, τουλάχιστον 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση. Το πρώτο θύμα υπήρξε η 58χρονη νοσοκόμα Ίντα Ζίκμαν, η οποία σκοτώθηκε στις 22 Αυγούστου 1961 στην προσπάθειά της να διαφύγει στο Δυτικό Βερολίνο, όπου ζούσε η αδελφή της. Τελευταίος χρονολογικά στη μακάβρια λίστα ήταν ο 33χρονος άνεργος ηλεκτρολόγος Βίνφριντ Φρόιντενμπεργκ, ο οποίος κατάφερε μ’ ένα αυτοσχέδιο αερόστατο να περάσει στο Δυτικό Βερολίνο, αλλά για κακή του τύχη αυτό κατέπεσε και συνετρίβη, με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο (29 Αυγούστου 1989).
Πηγή: https://www.sansimera.gr/
