Το τελευταίο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη είναι εμπνευσμένο από τον εμπρησμό του Μινιόν : ΜΑΥΡΟ ΦΩΣ

Στις φλόγες «Κατράντζος» και «Μινιόν»

Τα ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου 1980 δύο ταυτόχρονες πυρκαϊές κατέστρεψαν δύο από τα ιστορικότερα πολυκαταστήματα της Αθήνας, «Μινιόν» και «Κατράντζος», εν μέσω της εορταστικής περιόδου.

Τα ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου 1980 δύο ταυτόχρονες πυρκαϊές κατέστρεψαν δύο από τα ιστορικότερα πολυκαταστήματα της Αθήνας, «Μινιόν» και «Κατράντζος», εν μέσω της εορταστικής περιόδου. Επρόκειτο για εμπρησμούς και αποδόθηκαν από τις αρχές σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Στις 3:07 το πρωί της Παρασκευής αυτόπτες μάρτυρες και στα δύο πολυκαταστήματα άκουσαν εκρήξεις και δευτερόλεπτα μετά είδαν φλόγες να ξεπηδούν από τα δύο κτήρια. Μέσα σε λίγα λεπτά έγιναν παρανάλωμα του πυρός, εξαιτίας των εύφλεκτων υλικών και της απουσίας χωρισμάτων στους ορόφους.null

Η Πυροσβεστική, που έφθασε και στα δύο σημεία μισή ώρα αργότερα με 38 οχήματα και 170 άνδρες, είχε να επιτελέσει δύσκολο έργο. Κύριο μέλημά της ήταν να αποτρέψει την επέκταση της φωτιάς στα διπλανά κτίρια. Επιτόπου κατέφθασε και ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης, που μίλησε για «μεγάλη καταστροφή». Πριν από λίγες ώρες υπεράσπιζε στη Βουλή τον πρώτο και τελευταίο προϋπολογισμό της πρωθυπουργικής του θητείας. Βρισκόμαστε ήδη στον αστερισμό του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, που βρισκόταν προ των πυλών της εξουσίας.Η πυρκαγιά στο MINIONΗ φωτιά είχε τέτοια ένταση, που από το Μινιόν απέμεινε μόνο ο σκελετός, ενώ το κτίριο του Κατράντζου κατέρρευσε. Οι ζημιές σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς της Πυροσβεστικής ανήλθαν σε 2 δισεκατομμύρια δραχμές. Ο δημιουργός και ψυχή του «Μινιόν» Γιάννης Γεωργακάς υπολόγισε μόνο σε 2 δισεκατομμύρια δραχμές το εμπόρευμα που χάθηκε, ενώ, όπως δήλωσε, το κατάστημα ήταν ασφαλισμένο μόνο για 200 εκατομμύρια δραχμές.

Με δηλώσεις του ο Ανδρέας Παπανδρέου κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «επιτρέπει σε παρακρατικά και εγκληματικά στοιχεία να επιδίδονται σε καταστροφές που θίγουν επαγγελματίες και εργαζόμενους, καθώς και τη γαλήνη του κόσμου». Για «σκοτεινή υπόθεση» έκανε λόγο το ΚΚΕ. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης ενημέρωσε το πρωί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή και σε δηλώσεις του κατηγόρησε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για «εκμετάλλευση του τραγικού γεγονότος».

Στις 22 Δεκεμβρίου ήλθε και η επιβεβαίωση της τρομοκρατικής ενέργειας. Την ευθύνη για τους εμπρησμούς ανέλαβε η νεοεμφανιζόμενη «Επαναστατική Οργάνωση Οκτώβρης 80», που ήταν παρακλάδι του ΕΛΑ. Στην προκήρυξή της, που ταχυδρομήθηκε στις εφημερίδες, δικαιολόγησε την επίθεση στα πολυκαταστήματα υποστηρίζοντας ότι «κάθε επιχείρηση, έτσι και αυτές στηρίζονται στην εκμετάλλευση των προλετάριων. Τα αφεντικά εκμεταλλεύονται την ανάγκη των προλετάριων να έχουν ένα εισόδημα για να ζήσουν και τους στριμώχνουν στο μεροκάματο, την αλλοτρίωση και τη μιζέρια».Τα κατεστραμμένα κτίριαΗ Αστυνομία από την πρώτη στιγμή προχώρησε στη σύλληψη ενός υπόπτου, αλλά αφέθηκε ελεύθερος, καθώς δεν προέκυψαν σε βάρος του επιβαρυντικά στοιχεία. Αργότερα, συνέλαβε δύο αδελφές, την Αικατερίνη και την Ευαγγελία Τσαγκαράκη, 23 και 20 ετών αντίστοιχα, επειδή η μία σχετιζόταν με άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου. Τα στοιχεία της Ασφάλειας δεν άντεξαν στη δικαστική βάσανο και ο ανακριτής της υπόθεσης Μιχάλης Μαργαρίτης (ο δικαστής της 17Ν) τις άφησε ελεύθερες.

Οι εμπρησμοί στα πολυκαταστήματα «Κατράντζος» και «Μινιόν» ήταν μόνο η αρχή. Το εφιαλτικό σκηνικό επαναλήφθηκε στις 3 Ιουνίου 1981 με την ταυτόχρονη πυρπόληση των πολυκαταστημάτων «Κλαουδάτος» και «Ατενέ» και σε μικρότερη έκταση στις 4 Ιουλίου στον «Δραγώνα» και τρεις μέρες αργότερα στο πολυκατάστημα «Λαμπρόπουλος» στον Πειραιά. Το μπαράζ αυτό των εμπρηστικών επιθέσεων έβαλε την «ταφόπλακα» στο ελληνικό λιανεμπόριο και οδήγησε στην εισβολή των ξένων πολυκαταστημάτων στη χώρα μας.

Θέση για τη διπλή εμπρηστική επίθεση της 19ης Δεκεμβρίου πήρε και ο ΕΛΑ, που κατήγγειλε όσους είχαν αποχωρήσει από τις τάξεις του. Μάλιστα, αποκάλυψε στο περιοδικό «Αντιπληροφόρηση» ότι η εμπρηστική ουσία έχει εισαχθεί από την Ολλανδία και χρησιμοποιείται για την επιτάχυνση της φωτιάς σε πετρελαιοπηγές. Κριτική στο διπλό τρομοκρατικό χτύπημα άσκησε και η 17Ν. Με προκήρυξή της, που δημοσιοποιήθηκε στις 24 Ιουλίου 1981, υποστήριξε ότι ήταν «επιχειρησιακά ασυντόνιστες, όχι κατάλληλα προετοιμασμένες και πολιτικά επιβλαβείς».

Μέχρι σήμερα, οι δύο υποθέσεις εμπρησμών στα πολυκαταστήματα «Κατράντζος» και «Μινιόν», όπως και οι άλλες τέσσερις που ακολούθησαν, παραμένουν ανεξιχνίαστες και έχουν παραγραφεί δικαστικά.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Είμαι αισιόδοξος. Δεν μου φαίνεται να έχει καμία χρησιμότητα το να είμαι κάτι άλλο.

Τσώρτσιλ

Photo by Manolis



Από τον Γιάννη Αναγνωστάκη η πιο κάτω ανάρτηση

~Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα και με τα πιο μικρά.
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών. Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ για το τέλος τους.
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι. Πολύ…
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους. Πολύ…
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς. Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω… μερικές φορές…
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν. Και ευωδιές που με γοητεύουν…

Οδυσσέας Ελύτης

Με αφορμή την προχθεσινή μας συνάντηση στο φαρμακείο-στέκι του Γιάννη, λέω να καταθέσω κι εγώ τη δική μου προσέγγιση, στο θέμα που θίχθηκε μεταξύ υμών, αλλά επειδή σήκωνε πολλή κουβέντα και δεν μας έπαιρνε χρονικά, προτίμησα να μην τοποθετηθώ τότε… 

Είναι περισσότερο ασφαλές να μετρήσουμε το επίπεδο και τη γνησιότητα της “καλοσύνης” κάποιου την ώρα που και ο ίδιος βρίσκεται σε δεινή δοκιμασία??

Είναι τελικά η “ανάγκη” στην οποία περιέρχεται κάποιος που αποκαλύπτει το χαρακτήρα του, που κάτω από ομαλές συνθήκες καμουφλάρεται από τα ευκόλως τηρούμενα πρότυπα παραδεδεγμένης ηθικής ??

Οφείλουμε συνεπώς να είμαστε διαρκώς καχύποπτοι έναντι των άλλων ?? 

Οφείλουμε να τεστάρουμε συνειδητά τις προθέσεις και τη συνέπεια λόγων – έργων των άλλων??

Και ποιό είναι το μέτρο σύγκρισης?? 

Ποιός και με ποιά κριτήρια θέτει τον πήχη της “αρετής” που οφείλουν να υπερπηδούν όλοι οι υπόλοιποι, για να κερδίσουν την αποδοχή του??

Έχουν αλήθεια ουσιαστικό νόημα οι (αναπόφευκτα) υποκειμενικές απαντήσεις που δίνει ο καθένας στα παραπάνω ερωτήματα??

Η εμπειρία ζωής (που όλοι πλέον έχουμε) δείχνει ότι κάθε άνθρωπος είναι δυνητικά ικανός και για το καλό και για το κακό…με εναλλαγές και ευφάνταστη ποικιλία…

Η επιλογή του σε μια δεδομένη χρονική στιγμή επηρεάζεται σίγουρα και από τις εξωτερικές συνθήκες που αντιμετωπίζει, αλλά μεγαλύτερη βαρύτητα και επίδραση στις αποφάσεις και στις δράσεις του ασκεί η αίσθηση που (συνήθως) έχει παγιώσει για τον εαυτό του και τον κόσμο στον οποίο ζει…

Πάμε να κοιτάξουμε από μιά άλλη οπτική γωνία τώρα :

Φανταστείτε ένα λευκό καμβά, όπου πάνω του ζωγραφίζονται πολλά και διαφορετικά δέντρα και λουλούδια.

Καθένα από αυτά εξαιτίας των χρωμάτων που χρησιμοποιεί ο ζωγράφος, αλλά και του σχήματος και της θέσης που τους δίνει μέσα στον πίνακα, φαίνεται ξεχωριστό και διαφορετικό από τα υπόλοιπα.

Καθένα τους (αν μπορούσε να ζωντανέψει και να εκφραστεί), θα μπορούσε να περηφανευτεί για τη διαφορετικότητά του, την ομορφιά του, το πόσο ξεχωριστό, καλύτερο, χρήσιμο είναι από τα υπόλοιπα.

Ενδεχομένως και να έπειθε τους ακροατές/θεατές του…

Ωστόσο, χωρίς τον λευκό καμβά δεν θα είχαν τη δυνατότητα να υπάρξουν ποτέ !!

Ο λευκός καμβάς είναι ο πυρήνας, η βάση της ύπαρξής τους, το κοινό συνδετικό τους στοιχείο…

Ο λευκός καμβάς – που όταν τελειώσει το έργο του ζωγράφου, δεν ανιχνεύεται πλέον ως τέτοιος –  είναι πάντα εκεί : σταθερό και μοναδικά αληθινό υπόβαθρο της κάθε ζωγραφιάς – έμπνευσης του δημιουργού της.

Το προσέχει κανείς αυτό??

Έχει γραφτεί ότι ο άνθρωπος έχει πλαστεί καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού…

Είναι γνωστή επίσης η παραβολή της Τελικής Κρίσεως, όπου ο Χριστός επαινεί αυτούς που τον περιέθαλψαν, τον έντυσαν, τον τάισαν, τον επισκέφθηκαν όταν ήταν ασθενής ή στη φυλακή και όταν αυτοί αναρωτιούνται πότε το έκαναν αυτό, Εκείνος αποκρίνεται “Αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε”. 

Ούτε αυτά τυγχάνουν της δέουσας προσοχής όμως…

Κάπου εκεί όμως βρίσκεται το λεπτό σημείο…

Όσο αγνοείται ο “κοινός πυρήνας” της ανθρωπότητας, (ο δικός της “λευκός καμβάς”), όσο η ενσώματη “ατομικότητα” και “διαφορετικότητα” του καθενός εκλαμβάνεται και βιώνεται ως η μόνη πραγματικότητα, δημιουργείται αναπόφευκτα η “παρεξήγηση” που υποχρεώνει τον καθένα να φροντίσει πριν απ΄ όλα – και ίσως και πάνω απ’ όλα – τον “εαυτό του” και το καθετί που θεωρεί “δικό του”. 

Εκεί δοκιμάζονται πολλά, μεταξύ των οποίων και η ελευθερία και η καλοσύνη, τόσο ως έννοιες, όσο (και κυρίως) ως εφαρμοσμένες πρακτικές.

Το βασικό είναι ότι ο “κοινός πυρήνας” δεν είναι απλά μία θεωρητική κατασκευή, όμορφα λόγια νά ‘χουμε να λέμε.

Όσο παραμένει μία ακόμα (θρησκευτική ή/και φιλοσοφική) διδαχή, πάντα θα λησμονείται την κρίσιμη ώρα, όπου θα υπερισχύει η αίσθηση της “ατομικότητας” και θα είναι αυτή που θα καθορίζει τις περαιτέρω σκέψεις, αποφάσεις και δράσεις.

Ο “κοινός πυρήνας” είναι αλήθεια ζώσα και βιωματική.

Μόνο το βίωμα ξεκαθαρίζει το τοπίο, αίρει τις νοητικές αμφιβολίες, τις αντιρρήσεις, τον σκεπτικισμό και λήγει ατέρμονες αναζητήσεις και συζητήσεις.

Μόνο το βίωμα επανακαθορίζει (εν τέλει) και τη νοητική και τη συναισθηματική διάθεση, ώστε η “ατομικότητα” να συνεχίσει να εκδηλώνεται μεν, χωρίς όμως πλέον να παραπλανά και να εγκλωβίζει τον φορέα της.

Υγιαίνετε και καλή αντάμωση!!

Γ.Λ.