Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο Αλμπέρ Καμύ ετάφη στο χωριό Λουρμαρέν, ο ήλιος του οποίου του θύμιζε την Αλγερία. Το 2009 με αφορμή την πεντηκοστή επέτειο του θανάτου του (1960) ο Νικολά Σαρκοζί πρότεινε ως «μια εξαιρετικά συμβολική πράξη» τη μεταφορά των οστών του στο παρισινό Πάνθεον (όπου, μεταξύ άλλων, βρίσκονται οι τάφοι των Ρουσό, Ουγκό, Ζολά, Βολταίρου…). Ο γιος του, Ζαν Καμύ, αρνήθηκε λέγοντας ότι κάτι τέτοιο ερχόταν σε αντίθεση με τις απόψεις και με τη στάση ζωής του πατέρα του. Η δίδυμη αδελφή του Κατρίν θύμισε ότι «δεν του άρεσαν οι τιμές». Ο διδάκτωρ της Φιλοσοφίας Μισέλ Ονφρέ σε επιστολή που απηύθυνε στον Σαρκοζί τόνισε:
Ο Καμύ υπερασπίστηκε την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Γι’ αυτόν η ελευθερία χωρίς δικαιοσύνη είναι η αγριότητα του πιο ισχυρού. Και η δικαιοσύνη χωρίς ελευθερία είναι η κυριαρχία του συρματοπλέγματος. Η κοινωνία μας, αυτή που εσείς επίσημα ενσαρκώνετε, δεν είναι ελεύθερη παρά μόνο για τους ισχυρούς και είναι άδικη για τους αδύναμους». Ο Καμύ αναπαύεται μέχρι σήμερα στο Λουρμαρέν.
Βίδος Κοσμάς/Βήμα
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Τα πλέον επίφοβα μέτωπα για το 2022 εκτιμάται πως είναι αυτό της Ρωσίας-Ουκρανίας σε συνδυασμό με το Βαλκανικό και η υβριδική/συμβατική σύγκρουση Ιράν-Ισραήλ. Η Τουρκία αποτελεί μία wild card/ «τρελό» (;) τον όποιο όλοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν αλλά κανένας δεν θέλει να τον αφήσει τελείως ανεξέλεγκτο. Κατά συνέπεια, ο Ελληνισμός (Ελλάς και Κύπρος) θα πρέπει να προετοιμαστεί από άποψη ενίσχυσης της ετοιμότητας καθώς και του ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ και ΕΝΟΤΗΤΑΣ του να απαντήσει εμφατικό ΟΤΑΝ, όχι ΕΑΝ, η Τουρκία θα ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου.
Μέσα από τα παιδικά μάτια της Σκάουτ και του Τζεμ Φιντς, η Harper Lee εξερευνά με αναντίρρητη εντιμότητα και αστείρευτο χιούμορ τον παραλογισμό της στάσης των ενηλίκων απέναντι στις φυλετικές και κοινωνικές διακρίσεις στον Αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του ’30. Το βιβλίο έχει αποσπάσει πολλές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το βραβείο Pulitzer, ενώ έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο το 1962, στο κλασικό αριστούργημα του Robert Mulligan με πρωταγωνιστή τον Gregory Peck.
«Είμαι 53 ετών. Μεγάλωσα σε μία εργατική κατοικία, με κουπόνια της πρόνοιας, με γονείς θυμωμένους αλκοολικούς με ελάχιστη καθοδήγηση κι ακόμα μικρότερη συνέπεια. Ο Atticus, ο Jem, η Scout, η Calpurnia και ο Dill με δίδαξαν όλα όσα χρειαζόταν να ξέρω για τη ζωή, την αγάπη, τη φιλία και την τιμή. Αυτά τα μαθήματα αντηχούσαν μέσα μου σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου και πιστεύω ειλικρινά ότι ο δρόμος μου θα ήταν πολύ διαφορετικό χωρίς αυτά», έγραψε μία αναγνώστρια από το New Jersey στους New York Times για να δικαιολογήσει την επιλογή της.
Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών – Η συντροφιά του δαχτυλιδιού
Ο J.R. R. Tolkien γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 1892. Έξι δεκαετίες αργότερα εξέδωσε το πρώτο από τα βιβλία της τριλογίας Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών εισάγοντάς μας στο ολοκληρωμένο σύμπαν που είχε δημιουργήσει στο μυαλό του. Κι αυτό το σύμπαν το αγάπησαν εκατομμύρια αναγνώστες και αργότερα θεατές που το είδαν να μεταφέρεται στον κινηματογράφο από τον Peter Jackson.
Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας, με τίτλο Η συντροφιά του δαχτυλιδιού, βρέθηκε στη δεύτερη θέση της λίστας των New York Times.
Στο μικρό χωριό του Σάιρ δεν έχει ξημερώσει ακόμα. Την ηρεμία της νύχτας διακόπτουν μόνο τα ροχαλητά των μικροσκοπικών Χόμπιτ που κοιμούνται ήσυχοι. Ο νεαρός Φρόντο, όμως στριφογυρίζει νευρικά στο κρεβάτι του. “Τι μπελάς κι αυτός να έχω στην κατοχή μου το Ένα Δαχτυλίδι, τον πανίσχυρο εξουσιαστή όλων των Δαχτυλιδιών”, σκέφτεται με το αθώο χομπιτο-μυαλό του. «Τι θα συμβεί αν ο Άρχοντας του Σκότους το ανακαλύψει; Πρέπει να το εξαφανίσω αμέσως!».
Πράγματι, μαζί με τους συντρόφους του ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι στη χώρα του εχθρού, στη Μόρντορ, για να καταστρέψουν το Δαχτυλίδι στο βουνό της Φωτιάς. Δε σκέφτηκαν όμως ότι τίποτα δεν ξεφεύγει από τις δυνάμεις του Κακού.
«Το βάθος της παράδοσης για έναν φανταστικό κόσμο και η ιστορία της φιλίας που συνοδεύει, έθεσαν τις βάσεις για το υπόλοιπο είδος της λογοτεχνίας του φανταστικού που ακολούθησε. Παρ’ όλα αυτά λίγες ιστορίες έχουν φτάσει τα standards που έθεσε ο Tolkien», εξήγησε ένας αναγνώστης από τη Utah.
«Ακόμα έχει απήχηση σε εμάς, σχεδόν 70 χρόνια αφού γράφτηκε. Οι προειδοποιήσεις του κατά της υπερβολικής περηφάνειας των ανθρώπων και της πείνας για εξουσίακαι η πρόκληση που μας θέτει να χρησιμοποιήσουμε την αγάπη μας για ελευθερία ενάντια σε αυτά τα προβλήματα είναι διαχρονική και παγκόσμια», έγραψε μία αναγνώστρια από τις Φιλιππίνες εξηγώντας γιατί διάλεξε ως ένα από τα καλύτερα βιβλία των τελευταίων 135 ετών το 1984 του George Orwell.
Σε αυτό ο Orwell συνέλαβε ένα μέλλον όπου η έλλειψη ατομικών ελευθεριών και οι κυβερνητικές υποχρεώσεις απέχουν πολύ από τους βασικούς κανόνες της Δημοκρατίας, πλην όμως δεν αμφισβητούνται σχεδόν από κανέναν.
Ένας κόσμος όπου κάθε ανθρώπινο δικαίωμα έχει καταπατηθεί και κάθε έννοια ελευθερίας και ατομικότητας καταργείται. Ένας κόσμος όπου ο Μεγάλος Αδελφόςπαρακολουθεί τα πάντα μέσω συσκευών προηγμένης τεχνολογίας. Ένας κόσμος όπου ο πόλεμος απέναντι σ’ έναν αόρατο εχθρό δεν τελειώνει ποτέ, οι σκέψεις περνούν στην παρανομία και κάθε απόκλιση από τις επιταγές του καθεστώτος τιμωρείται αμείλικτα ώσπου να «διορθωθεί».
Ένας κόσμος όπου οι κυβερνώντες έχουν την ευχέρεια να μεταβάλλουν το παρελθόν και να αρνούνται το αυθύπαρκτο της πραγματικότητας, ένας κόσμος όπου η γλώσσα και οι λέξεις της αλλάζουν για να συμβαδίσουν με τα νέα δεδομένα.
«Πολλά χρόνια μετά, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία θα θυμόταν εκείνο το μακρινό απόγευμα που ο πατέρας του τον πήγε να δει τι είναι ο πάγος…».
Μ’ αυτά τα λόγια ξεκινά ένα από τα γοητευτικότερα και πιο φημισμένα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα κι αυτό που καθόρισε το είδος του μαγικού ρεαλισμού. Ένα έργο που «από στόμα σε στόμα», όπως άρεσε στον συγγραφέα του να λέει, διαβάστηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και συντέλεσε καθοριστικά στη βράβευση του Μάρκες με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Η ιστορία μιας πόλης, του Μακόντο, και μιας οικογένειας, των Μπουενδία -και μέσα από τα πάθη, τα όνειρα, τις τραγωδίες, τις προδοσίες, τις ανακαλύψεις, τα θαύματα, τα μυστήρια και τις διαψεύσεις τους, η ιστορία μιας χώρας, μιας ηπείρου και ολόκληρου του κόσμου.
«Ως λογοτεχνικό έργο ήταν μία σεισμική στιγμή που διέλυσε τις προσδοκίες μίας τυπικής ρεαλιστικής νουβέλας κι έβαλε τον σπόρο της επιρροής σε συγγραφείς κι έργα που γεννήθηκαν από την Ιαπωνία ως την Ινδία κι ακόμα παραπέρα», σημείωσε μεταξύ άλλων ένας αναγνώστης από την Ινδία για την επιλογή του στους New York Times.
Η βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Toni Morrisonκλείνει την πεντάδα με τα καλύτερα βιβλία των τελευταίων 125 ετών για τους New York Times και τους αναγνώστες του. Και το κάνει με το μυθιστόρημα Αγαπημένη, που μιλά για το ανεξίτηλο τραύμα της δουλείας και την σκοτεινή πλευρά της αμερικανικής ιστορίας.
Η Σιθ γεννήθηκε σκλάβα στον Νότο και δραπέτευσε στο Οχάιο, ωστόσο δεκαοκτώ χρόνια αργότερα δεν είναι ακόμη ελεύθερη. Την κατατρύχουν οδυνηρές αναμνήσεις από το Φιλόξενο Σπιτικό, το όμορφο αγρόκτημα που έγινε για την ίδια και τους συντρόφους της ο τόπος της απόλυτης φρίκης. Το καινούργιο της σπίτι το στοιχειώνει το φάντασμα του μωρού της που πέθανε χωρίς όνομα, από τα ίδια της τα χέρια, με μία μονάχα λέξη χαραγμένη στην ταφόπλακά του, να θυμίζει πως κάποτε έζησε: Αγαπημένη.null
«Δεν είναι σαν έναν θόρυβο στο σκοτάδι, δεν είναι κάτι που σε στοιχειώνει ελαφρά. Είναι εκκωφαντικό και σε αρρωσταίνει. Υπάρχουν εικόνες και συναισθήματα στην Αγαπημένοι που έχουν μείνει στο μυαλό μου ως τώρα μόνιμα. Αυτή η ιστορία φαντασμάτων μου έχει διδάξει περισσότερα για την κληρονομιά της δουλείας απ’ όσα με δίδαξαν ποτέ τα ιστορικά βιβλία», αναφέρει αναγνώστης από το Chicago.
Χιλιάδες άνθρωποι μέσα στους αιώνες έχουν αναφερθεί σε ιστορίες για μυστηριώδεις σφαίρες φωτός που λάμπουν κατά τη διάρκεια των καταιγίδων.
Υπάρχουν περιγραφές ότι οι σφαιρικοί κεραυνοί έκαψαν αχυρώνες και έλιωσαν σύρματα όπως και ότι τον είδαν να πέφτει σε μια λίμνη νερού και να συνοδεύεται από ένα θόρυβο ανάλογο με αυτόν που ακούγεται όταν βυθίζεται ένα καυτό σιδερένιο αντικείμενο σε νερό. Επίσης έχει αναφερθεί μια χαρακτηριστική άσχημη μυρωδιά να συνοδεύει το σφαιρικό κεραυνό, σαν τη μυρωδιά του όζοντος, του καιγόμενου θείου ή του νιτρικού οξέος.
Σε μια άλλη περίπτωση η φωτεινή αυτή σφαίρα άφησε μια τρύπα σε μέγεθος μιας μπάλας στη πόρτα όταν μπήκε σε ένα σπίτι στο Όρεγκον. Αφού κινήθηκε ως το υπόγειο κατέστρεψε ένα παλιό στεγνωτήριο.
Ο σφαιρικός κεραυνός μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε χρώμα, αλλά είναι συνήθως λευκός ή κίτρινος κι έχει μια φωτεινότητα συγκρίσιμη με αυτήν ενός λαμπτήρα 100 βάτ. Μπορεί να φανεί καθαρά στο φως της ημέρας ενώ κινείται συνήθως οριζόντια με μια ταχύτητα μερικών μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Αλλά δεν ανέρχονται, όπως θα συνέβαινε αν ήταν σφαίρες θερμού αέρα σε ατμοσφαιρική πίεση και υπό την επίδραση μόνο της βαρύτητας. Πολλές αναφορές ακόμα τους περιγράφουν να περιστρέφονται κατά την κίνηση τους ή ακόμη και να αναπηδούν σε στερεά σώματα, όπως πολλές φορές το έδαφος.
Αλλά, πολλοί επιστήμονες επιχείρησαν να αναπαράγουν το φαινόμενο αυτό και στο εργαστήριο. Έτσι, ασχολήθηκαν με αυτό το φαινόμενο οι Νικολά Τέσλα, Σαμ Μπάρος, Γιοσιχίκο Οτσούκι και πολλοί άλλοι.
Θανατηφόρα εκτροπή – ανατροπή του τρακτέρ που οδηγούσε ο άτυχος νέος…
Τραγωδία το απόγευμα της Τρίτης (4/1) στο Κλειδί Βοιωτίας, με έναν νέο παιδί 25 ετών να χάνει τη ζωή του σε δυστύχημα με γεωργικό ελκυστήρα.
Ο άτυχος νέος γύρω στις 16:00’ οδηγούσε το τρακτέρ του στην 1η χ/θ της επαρχιακής οδού που οδηγεί από το Κλειδί στην Ιερά Μονή Μητρός Ηγαπημένου, όταν κάτω από άγνωστες συνθήκες το βαρύ όχημα εξετράπη της πορείας του και ανετράπη με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του.
οχήματα της Πυροσβεστικής με έξι πυροσβέστες έφτασαν στο σημείο και απεγκλώβισαν το νεαρό οδηγό, αλλά ήταν αργά.
Διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Από το ΑΤ Τανάγρας που ανέλαβε τη διερεύνηση των συνθηκών για το τραγικό δυστύχημα, παραγγέλθηκε η διενέργεια νεκροψίας – νεκροτομής.
Η κόπωση και η ψυχολογική πίεση που ασκεί σε όλους μας η πανδημία και οι περιορισμοί της φέρνουν πολλές φορές συγκρουσιακά ερωτήματα στο προσκήνιο.
Για παράδειγμα γιατί εμβολιάστηκα, ενώ γίνεται τόση συζήτηση για το εμβόλιο, αφού πάλι θα κολλήσω, διερωτώνται πολλοί. Η απάντηση είναι απλή σύμφωνα με τον Λούις Μάνσκι, ερευνητή ιών στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα των ΗΠΑ. «Οι άνθρωποι μπορεί λανθασμένα να πιστεύουν ότι τα εμβόλια κατά της Covid-19 μπλοκάρουν εντελώς τη μόλυνση, όμως η αλήθεια είναι ότι έχουν σχεδιαστεί κυρίως για την πρόληψη σοβαρών ασθενειών».
Η συγκεκριμένη παραλλαγή είναι πιο πιθανό να μολύνει τους ανθρώπους, ακόμα κι αν δεν τους κάνει να νοσούν βαριά, και η έκρηξή της συνέπεσε με την περίοδο των εορτών σε πολλά μέρη του πλανήτη.
Μιλώντας στο SigmaLive για το θέμα ο δρ.Πέτρος Καραγιάννης είπε πως μολύνονται αρκετοί εμβολιασμένοι λόγω του ότι τα αντισώματα που παράγονται δεν είναι αρκετά, ειδικά αν έχει παρέλθει καιρός από τότε που ολοκλήρωσε κάποιος το στάδιο των δυο δόσεων του εμβολίου. Είναι γι’ αυτό που λέμε, είπε ο δρ.Καραγιάννης, ότι οι ενισχυτικές δόσεις πρέπει να γίνονται.
Κληθείς να απαντήσει για το πότε κάποιος μπορεί να νιώθει «πιο θωρακισμένος», μετά και από την 3η δόση, είπε πως θα πρέπει να παρέλθει ένα διάστημα των 10 με 15 ημερών τουλάχιστον από τη μέρα που έκανε την 3η δόση.
«Οι εμβολιασμοί αποτρέπουν βαριές νοσηλείες και διασωληνώσεις», είπε ο δρ.Καραγιάννης συμπληρώνοντας πως από τα μέχρι στιγμής δεδομένα της Όμικρον στην Κύπρο μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι δεν επιβαρύνει το σύστημα Υγείας.
«Φτάνει πια με το “Οσα παίρνει ο άνεμος”» «Οχι, όχι, όχι! Οι Αμερικανοί δεν πρέπει να είναι περήφανοι για τους υπέρμαχους της δουλείας που διαίρεσαν τη χώρα για μία τετραετία, αιματοκυλίζοντάς την. Ο Νότος ηττήθηκε στα πεδία των μαχών, αλλά κέρδισε στα δικαστήρια, νομιμοποιώντας τον φυλετικό διαχωρισμό. Στη συνέχεια επικράτησε και στις συνειδήσεις των Αμερικανών, στις οποίες η προπαγάνδα ενστάλαξε τη νοσταλγία για τους παλιούς καλούς καιρούς, για τον χαμένο αγώνα, για τους ρομαντικούς χαρακτήρες των στρατιωτών της Συνομοσπονδίας. Φτάνει πια με το “Οσα παίρνει ο άνεμος”, μία από τις πιο δημοφιλείς ταινίες που προκαλεί εμετό, φτάνει πια με τη “Γέννηση ενός έθνους” του Ντ. Γ. Γκρίφιθ που αφηγείται τη γέννηση της Κου Κλουξ Κλαν αλλά ο Γούντροου Ουίλσον επέτρεψε να γυριστεί στον Λευκό Οίκο.
Όχι δεν μετανοήσαμε ποτέ. Οπότε δεν μπορέσαμε να λυτρωθούμε. Δεν μπορούμε να επανορθώσουμε τις φριχτές συμφορές που επιφέραμε και τις διαιωνίζουμε. Δεν έχουμε πει ούτε μια κουβέντα για τη γενοκτονία των γηγενών πληθυσμών αυτής της ηπείρου. Τους σφαγιάσαμε. Πήραμε τη γη, δηλώνοντας πως ήταν νόμιμα δική μας. Και το ζήτημα δεν είναι μόνον οι ΗΠΑ, γιατί όλα προήλθαν από την Ευρώπη. Επιβιβαστήκαμε σε πλοία και πήγαμε να κατακτήσουμε. Γιατί εμείς είμαστε χριστιανοί, λευκοί, ανώτεροι και μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Να κατακτήσουμε την Αφρική; Γιατί όχι; Την Ασία, τη Νότια Αμερική; Γιατί όχι;», σημείωσε απνευστί και αμείλικτα ο Πολ Οστερ*
Αποφασιστική ναυμαχία για την έκβαση του Α’ Βαλκανικού Πολέμου μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στόλου στο Βόρειο Αιγαίο. Διεξήχθη στις 5 Ιανουαρίου 1913 στη γραμμή Λήμνου – Στενών κι έληξε με περιφανή νίκη του ελληνικού ναυτικού. Με την επικράτησή του, που ήλθε ως συνέχεια της ναυμαχίας της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912), ο ελληνικός στόλος σταθεροποίησε την κυριαρχία του στο Αιγαίο, ενώ ο τουρκικός δεν τόλμησε μέχρι το τέλος του πολέμου να εξέλθει από τα Στενά των Δαρδανελλίων.
Το πρωί της 5ης Ιανουαρίου το καταδρομικό «Μετζιντιέ, τα θωρηκτά «Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα», «Τοργκούτ-Ρεΐς» και «Μεσουντιέ» και οκτώ ακόμη αντιτορπιλλικά βγήκαν από τα Δαρδανέλια και κατευθύνθηκαν προς τη Λήμνο. Τα ελληνικά αντιτορπιλικά «Λέων» και «Ασπίς» ανέφεραν την εμφάνιση του εχθρικού στόλου στον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν ήδη ενήμερος για τις κινήσεις του από την προηγουμένη.
Ο Κουντουριώτης διέταξε την έξοδο του ελληνικού στόλου από το λιμάνι του Μούδρου προς αντιμετώπιση του εχθρού. Τον αποτελούσαν τα θωρηκτά «Αβέρωφ» (μακράν το πιο αξιόπιστο πλοίο του στόλου), «Σπέτσαι», «Ύδρα» και «Ψαρά», τα ανιχνευτικά «Ιέραξ» και «Αετός» και τα αντιτορπιλλικά «Σφενδόνη», «Νίκη» και «Ναυκρατούσα».Στο μεταξύ, τα τουρκικά πλοία έφθασαν σε απόσταση λίγων μιλίων από το ανατολικό άκρο της Λήμνου και στις 11:34 άρχισαν να βάλλουν εναντίον των ελληνικών πλοίων από απόσταση 8.400 μέτρων, τα οποία απάντησαν αμέσως. Το τουρκικό πυροβολικό αποδείχθηκε και πάλι άστοχο, ενώ από την ελληνική πλευρά οι βολές ήταν πιο εύστοχες σε σχέση με τη Ναυμαχία της Έλλης.
Η παρουσία του «Αβέρωφ» στη μάχη ήταν έκπληξη για την τουρκική πλευρά, η οποία πίστευε ότι βρισκόταν σε καταδίωξη του θωρηκτού «Χαμιδιέ», το οποίο είχαν βγάλει στο Αιγαίο για αντιπερισπασμό, λίγες ημέρες νωρίτερα. Όμως, ο ναύαρχος Κουντουριώτης, έχοντας αντιληφθεί το σχέδιό τους, που αποσκοπούσε στην απομάκρυνση του ελληνικού στόλου από τα Στενά, παρέμεινε με τα άλλα θωρηκτά στο Μούδρο, περιμένοντας την πιθανή έξοδο του τουρκικού στόλου από τα Δαρδανέλλια, όπως κι έγινε.
Στις 11:50 οι δύο στόλοι βρίσκονταν σε απόσταση 6.700 μέτρων. Στις 11:54, ενώ το «Μεσουντιέ» είχε υποστεί σοβαρές βλάβες, ομοβροντία του «Αβέρωφ» προκάλεσε σημαντικές ζημιές και απώλειες στο θωρηκτό «Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα», που αποσύρθηκε από τη μάχη. Το ακολούθησε το σχετικά άθικτο «Τοργκούτ-Ρεΐς». Έτσι, ύστερα από μία εικοσάλεπτη ναυμαχία, ο τουρκικός στόλος τράπηκε σε φυγή.
Στις 12:02, το θωρηκτό «Αβέρωφ» άρχισε την καταδίωξη του εχθρού και τις 13:50 βλήμα του βρήκε το «Τοργκούτ-Ρεΐς» και προκάλεσε ρήγμα, από το οποίο τα νερά μπήκαν στο λεβητοστάσιό του. Και τα τρία τουρκικά θωρηκτά, που είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές, διέφυγαν τελικά προς την είσοδο των Στενών και δεν επιχείρησαν άλλη έξοδο σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας, ο τουρκικός στόλος έριξε συνολικά 800 βολές, όσες περίπου και ο ελληνικός. Όμως, οι έλληνες πυροβολητές ήταν πιο εύστοχοι και προκάλεσαν πολλά θύματα στον εχθρό (πάνω από 100 νεκρούς). Από την ελληνική πλευρά αναφέρθηκε μόνο ένας τραυματισμός, του δίοπου – σαλπιγκτή του «Αβέρωφ».
Το αποτέλεσμα της ναυμαχίας της Λήμνου συνέβαλε αναμφισβήτητα στην απόφαση της κυβέρνησης Κιαμήλ να προχωρήσει στην υπογραφή ειρήνης. Ο αρχηγός τού τουρκικού ναυτικού Ραμίζ μπέης αντικαταστάθηκε από τον πλοίαρχο Ταχήρ μπέη και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο, το οποίο όμως τον αθώωσε. Τα τουρκικά πολεμικά, ακατάλληλα λόγω των ζημιών για επιχειρήσεις ανοιχτής θάλασσας, ανέλαβαν την προστασία της Κωνσταντινούπολης από ενδεχόμενη βουλγαρική επίθεση.
