Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Η κόπωση και η ψυχολογική πίεση που ασκεί σε όλους μας η πανδημία και οι περιορισμοί της φέρνουν πολλές φορές συγκρουσιακά ερωτήματα στο προσκήνιο.
Για παράδειγμα γιατί εμβολιάστηκα, ενώ γίνεται τόση συζήτηση για το εμβόλιο, αφού πάλι θα κολλήσω, διερωτώνται πολλοί. Η απάντηση είναι απλή σύμφωνα με τον Λούις Μάνσκι, ερευνητή ιών στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα των ΗΠΑ. «Οι άνθρωποι μπορεί λανθασμένα να πιστεύουν ότι τα εμβόλια κατά της Covid-19 μπλοκάρουν εντελώς τη μόλυνση, όμως η αλήθεια είναι ότι έχουν σχεδιαστεί κυρίως για την πρόληψη σοβαρών ασθενειών».
Η συγκεκριμένη παραλλαγή είναι πιο πιθανό να μολύνει τους ανθρώπους, ακόμα κι αν δεν τους κάνει να νοσούν βαριά, και η έκρηξή της συνέπεσε με την περίοδο των εορτών σε πολλά μέρη του πλανήτη.
Μιλώντας στο SigmaLive για το θέμα ο δρ.Πέτρος Καραγιάννης είπε πως μολύνονται αρκετοί εμβολιασμένοι λόγω του ότι τα αντισώματα που παράγονται δεν είναι αρκετά, ειδικά αν έχει παρέλθει καιρός από τότε που ολοκλήρωσε κάποιος το στάδιο των δυο δόσεων του εμβολίου. Είναι γι’ αυτό που λέμε, είπε ο δρ.Καραγιάννης, ότι οι ενισχυτικές δόσεις πρέπει να γίνονται.
Κληθείς να απαντήσει για το πότε κάποιος μπορεί να νιώθει «πιο θωρακισμένος», μετά και από την 3η δόση, είπε πως θα πρέπει να παρέλθει ένα διάστημα των 10 με 15 ημερών τουλάχιστον από τη μέρα που έκανε την 3η δόση.
«Οι εμβολιασμοί αποτρέπουν βαριές νοσηλείες και διασωληνώσεις», είπε ο δρ.Καραγιάννης συμπληρώνοντας πως από τα μέχρι στιγμής δεδομένα της Όμικρον στην Κύπρο μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι δεν επιβαρύνει το σύστημα Υγείας.
«Φτάνει πια με το “Οσα παίρνει ο άνεμος”» «Οχι, όχι, όχι! Οι Αμερικανοί δεν πρέπει να είναι περήφανοι για τους υπέρμαχους της δουλείας που διαίρεσαν τη χώρα για μία τετραετία, αιματοκυλίζοντάς την. Ο Νότος ηττήθηκε στα πεδία των μαχών, αλλά κέρδισε στα δικαστήρια, νομιμοποιώντας τον φυλετικό διαχωρισμό. Στη συνέχεια επικράτησε και στις συνειδήσεις των Αμερικανών, στις οποίες η προπαγάνδα ενστάλαξε τη νοσταλγία για τους παλιούς καλούς καιρούς, για τον χαμένο αγώνα, για τους ρομαντικούς χαρακτήρες των στρατιωτών της Συνομοσπονδίας. Φτάνει πια με το “Οσα παίρνει ο άνεμος”, μία από τις πιο δημοφιλείς ταινίες που προκαλεί εμετό, φτάνει πια με τη “Γέννηση ενός έθνους” του Ντ. Γ. Γκρίφιθ που αφηγείται τη γέννηση της Κου Κλουξ Κλαν αλλά ο Γούντροου Ουίλσον επέτρεψε να γυριστεί στον Λευκό Οίκο.
Όχι δεν μετανοήσαμε ποτέ. Οπότε δεν μπορέσαμε να λυτρωθούμε. Δεν μπορούμε να επανορθώσουμε τις φριχτές συμφορές που επιφέραμε και τις διαιωνίζουμε. Δεν έχουμε πει ούτε μια κουβέντα για τη γενοκτονία των γηγενών πληθυσμών αυτής της ηπείρου. Τους σφαγιάσαμε. Πήραμε τη γη, δηλώνοντας πως ήταν νόμιμα δική μας. Και το ζήτημα δεν είναι μόνον οι ΗΠΑ, γιατί όλα προήλθαν από την Ευρώπη. Επιβιβαστήκαμε σε πλοία και πήγαμε να κατακτήσουμε. Γιατί εμείς είμαστε χριστιανοί, λευκοί, ανώτεροι και μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Να κατακτήσουμε την Αφρική; Γιατί όχι; Την Ασία, τη Νότια Αμερική; Γιατί όχι;», σημείωσε απνευστί και αμείλικτα ο Πολ Οστερ*
Αποφασιστική ναυμαχία για την έκβαση του Α’ Βαλκανικού Πολέμου μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στόλου στο Βόρειο Αιγαίο. Διεξήχθη στις 5 Ιανουαρίου 1913 στη γραμμή Λήμνου – Στενών κι έληξε με περιφανή νίκη του ελληνικού ναυτικού. Με την επικράτησή του, που ήλθε ως συνέχεια της ναυμαχίας της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912), ο ελληνικός στόλος σταθεροποίησε την κυριαρχία του στο Αιγαίο, ενώ ο τουρκικός δεν τόλμησε μέχρι το τέλος του πολέμου να εξέλθει από τα Στενά των Δαρδανελλίων.
Το πρωί της 5ης Ιανουαρίου το καταδρομικό «Μετζιντιέ, τα θωρηκτά «Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα», «Τοργκούτ-Ρεΐς» και «Μεσουντιέ» και οκτώ ακόμη αντιτορπιλλικά βγήκαν από τα Δαρδανέλια και κατευθύνθηκαν προς τη Λήμνο. Τα ελληνικά αντιτορπιλικά «Λέων» και «Ασπίς» ανέφεραν την εμφάνιση του εχθρικού στόλου στον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν ήδη ενήμερος για τις κινήσεις του από την προηγουμένη.
Ο Κουντουριώτης διέταξε την έξοδο του ελληνικού στόλου από το λιμάνι του Μούδρου προς αντιμετώπιση του εχθρού. Τον αποτελούσαν τα θωρηκτά «Αβέρωφ» (μακράν το πιο αξιόπιστο πλοίο του στόλου), «Σπέτσαι», «Ύδρα» και «Ψαρά», τα ανιχνευτικά «Ιέραξ» και «Αετός» και τα αντιτορπιλλικά «Σφενδόνη», «Νίκη» και «Ναυκρατούσα».Στο μεταξύ, τα τουρκικά πλοία έφθασαν σε απόσταση λίγων μιλίων από το ανατολικό άκρο της Λήμνου και στις 11:34 άρχισαν να βάλλουν εναντίον των ελληνικών πλοίων από απόσταση 8.400 μέτρων, τα οποία απάντησαν αμέσως. Το τουρκικό πυροβολικό αποδείχθηκε και πάλι άστοχο, ενώ από την ελληνική πλευρά οι βολές ήταν πιο εύστοχες σε σχέση με τη Ναυμαχία της Έλλης.
Η παρουσία του «Αβέρωφ» στη μάχη ήταν έκπληξη για την τουρκική πλευρά, η οποία πίστευε ότι βρισκόταν σε καταδίωξη του θωρηκτού «Χαμιδιέ», το οποίο είχαν βγάλει στο Αιγαίο για αντιπερισπασμό, λίγες ημέρες νωρίτερα. Όμως, ο ναύαρχος Κουντουριώτης, έχοντας αντιληφθεί το σχέδιό τους, που αποσκοπούσε στην απομάκρυνση του ελληνικού στόλου από τα Στενά, παρέμεινε με τα άλλα θωρηκτά στο Μούδρο, περιμένοντας την πιθανή έξοδο του τουρκικού στόλου από τα Δαρδανέλλια, όπως κι έγινε.
Στις 11:50 οι δύο στόλοι βρίσκονταν σε απόσταση 6.700 μέτρων. Στις 11:54, ενώ το «Μεσουντιέ» είχε υποστεί σοβαρές βλάβες, ομοβροντία του «Αβέρωφ» προκάλεσε σημαντικές ζημιές και απώλειες στο θωρηκτό «Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα», που αποσύρθηκε από τη μάχη. Το ακολούθησε το σχετικά άθικτο «Τοργκούτ-Ρεΐς». Έτσι, ύστερα από μία εικοσάλεπτη ναυμαχία, ο τουρκικός στόλος τράπηκε σε φυγή.
Στις 12:02, το θωρηκτό «Αβέρωφ» άρχισε την καταδίωξη του εχθρού και τις 13:50 βλήμα του βρήκε το «Τοργκούτ-Ρεΐς» και προκάλεσε ρήγμα, από το οποίο τα νερά μπήκαν στο λεβητοστάσιό του. Και τα τρία τουρκικά θωρηκτά, που είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές, διέφυγαν τελικά προς την είσοδο των Στενών και δεν επιχείρησαν άλλη έξοδο σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας, ο τουρκικός στόλος έριξε συνολικά 800 βολές, όσες περίπου και ο ελληνικός. Όμως, οι έλληνες πυροβολητές ήταν πιο εύστοχοι και προκάλεσαν πολλά θύματα στον εχθρό (πάνω από 100 νεκρούς). Από την ελληνική πλευρά αναφέρθηκε μόνο ένας τραυματισμός, του δίοπου – σαλπιγκτή του «Αβέρωφ».
Το αποτέλεσμα της ναυμαχίας της Λήμνου συνέβαλε αναμφισβήτητα στην απόφαση της κυβέρνησης Κιαμήλ να προχωρήσει στην υπογραφή ειρήνης. Ο αρχηγός τού τουρκικού ναυτικού Ραμίζ μπέης αντικαταστάθηκε από τον πλοίαρχο Ταχήρ μπέη και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο, το οποίο όμως τον αθώωσε. Τα τουρκικά πολεμικά, ακατάλληλα λόγω των ζημιών για επιχειρήσεις ανοιχτής θάλασσας, ανέλαβαν την προστασία της Κωνσταντινούπολης από ενδεχόμενη βουλγαρική επίθεση.
Στον καιρό των παππούδων μας, όταν κατέβαινε ο Θεός στη γης, είπε μια μέρα στον άνθρωπο: “Εμένα δε με χωρούν οι εφτά πατωσιές του ουρανού κ’ οι εφτά πατωσιές της γης μα η καρδιά του ανθρώπου μπορεί να με χωρέσει.. Κ’ έχε το νου σου, μην πληγώσεις την καρδιά και του πιο ταπεινού, γιατί μπορεί να ‘μαι εκεί μέσα.”
