ΑΠΌ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΛΕΓΡΙΝΗ/itspossible.gr

Το βλέπουμε και στην Ελλάδα έντονα: Συχνά υπάρχει μια πίεση από τους γονείς προς τα παιδιά, για να φέρουν καλούς βαθμούς στο σχολείο. Να διαβάσουν όσο περισσότερο γίνεται. Να μπουν σε ένα καλό πανεπιστήμιο. Ακόμα κι αν αυτό το πανεπιστήμιο δεν είναι η πρώτη επιλογή για το ίδιο το παιδί.

Και ενώ οι σπουδές και το διάβασμα δεν είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό, φαίνεται ότι τελικά δεν αποτελεί «διαβατήριο» για την επαγγελματική επιτυχία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μέτριοι μαθητές είναι αυτοί που γίνονται οι καλύτεροι leaders. Και δεν θα αναφέρουμε τώρα τα παραδείγματα πολλών κορυφαίων επιχειρηματιών που παράτησαν το πανεπιστήμιο (δες το TOP-10 που είχαμε φτιάξει εδώ).

Την απάντηση είχε δώσει κάποτε ο Jack Ma. Ναι, ο άνθρωπος που ξεκίνησε από ένα φτωχό χωριό της Κίνας και ίδρυσε την Alibaba. Και φυσικά έγινε δισεκατομμυριούχος.

Ο Jak Ma δίνει πολλές συμβουλές κατά καιρούς, προς τους νέους σε όλο τον κόσμο. Έχει ενδιαφέρον όμως, να δούμε την συμβουλή που έχει δώσει στον γιό του, σχετικά με την Εκπαίδευση. Ενώ πολλοί θα περίμεναν να τον παροτρύνει να είναι ο Νο1 μαθητής και να ξεχωρίζει στην τάξη, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

«Είπα στον γιό μου: Δεν χρειάζεται να είσαι μέσα στους 3 καλύτερους στην τάξη σου», σημειώνει ο Jack Ma.

Και εξηγεί το σκεπτικό του: «Το να είσαι κάπου στη μέση είναι εντάξει, από τη στιγμή που οι βαθμοί σου δεν είναι τόσο κακοί. Μόνο αυτού του είδους οι άνθρωποι έχουν ελεύθερο χρόνο για να μάθουν άλλα skills». Και κάπου εδώ ανοίγει η συζήτηση, του κατά πόσο οι γνώσεις από ένα σχολείο ή πανεπιστήμιο αρκούν για να σε φτάσουν στην επιτυχία. ‘Η χρειάζονται κι άλλες δεξιότητες. Ο Jack Ma φαίνεται ότι πιστεύει το δεύτερο. Ακόμα κι αν χρειαστεί να «θυσιάσεις» ως ένα σημείο το πρώτο.

“Οι κοινωνίες βασίζονταν πάντα στη μνήμη για να διατηρήσουν την ταυτότητά τους, ξεκινώντας από τον γέρο που, καθισμένος κάτω από ένα δέντρο, έλεγε ιστορίες για την εκμετάλλευση των προγόνων του και τον ιδρυτικό μύθο της φυλής. Και όταν κάποια πράξη λογοκρισίας εξαφανίζει ένα μέρος της μνήμης μιας κοινωνίας, αυτή η κοινωνία περνάει μια κρίση ταυτότητας.”

Ουμπέρτο Έκο

Ουμπέρτο Έκο: γιατί η ιστορία είναι δάσκαλος της ζωής

Ο Ουμπέρτο Έκο, τον Οκτώβριο του 2013, είχε εκφωνήσει στον ΟΗΕ μια ομιλία σχετικά με τη σημασία της συλλογικής μνήμης στην κοινωνία. Αυτή την ομιλία μας τη θύμισε πριν λίγες ημέρες η ιταλική εφημερίδα La Repubblica:

“Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ενδιαφέρονται κυρίως για το παρόν. Βλέπουμε όλο και πιο συχνά στην Ιταλία οι νέοι (συμπεριλαμβανομένων και πολλών φοιτητών), όταν ερωτώνται για γεγονότα που αφορούν, ας πούμε, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, να μην ξέρουν να ξεχωρίσουν ιστορικά πρόσωπα όπως ο Μπαντόλιο, ο Τσόρτσιλ ή ο Ρούσβελτ – ή να πιστεύουν ότι ο Άλντο Μόρο ήταν ο αρχηγός των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Ή ακόμη χειρότερα, να μην μπορούν να περιγράψουν γεγονότα που συνέβησαν ως και δέκα χρόνια πριν από τη γέννησή τους.

Δυστυχώς, μια τέτοια απώλεια μνήμης συμβαίνει και στον κόσμο των ακαδημαικών. Αν πάρω ένα αμερικανικό κείμενο που δημοσιεύτηκε σήμερα για ένα εξειδικευμένο θέμα, μπορεί και να διαπιστώσω ότι η σχετική βιβλιογραφία δεν ξεπερνάει τη δεκαετία του 1980, κάτι που μπορεί να είναι κατανοητό για ορισμένες επιστήμες που αναπτύσσονται, όπως για παράδειγμα εκείνες που ασχολούνται με το μποζόνιο Higgs, αλλά είναι πολύ παράξενο όταν έχουμε να κάνουμε με ανθρωπιστικές επιστήμες.

Θυμάμαι όταν είδα ένα βιβλίο φιλοσοφίας που κάποια στιγμή ανέφερε μια συγκεκριμένη ιδέα του Καντ και μια υποσημείωση που έγραφε «Βλέπε Μπράουν 1982»: Τα κείμενα του Καντ θεωρήθηκαν πολύ παλιά ακόμη και για να συμπεριληφθούν σε υποσημειώσεις.

Σε πολλά έγγραφα που είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο λείπει η ημερομηνία αναφοράς, ενώ θα ήταν σημαντικό να γνωρίζουμε εάν υποβλήθηκαν σε επεξεργασία το 2009, το 2010 ή το 2012: οποιοδήποτε χρονικό βάθος έχει χαθεί. Ένας θρύλος λέει ότι στην εξώπορτα ενός διάσημου αμερικανικού τμήματος φιλοσοφίας κρεμόταν μια πινακίδα που έγραφε

«Δεν επιτρέπεται η είσοδος σε ιστορικούς της φιλοσοφίας».

Και θυμάμαι μια συνομιλία μου με έναν φίλο φιλόσοφο που με είχε ρωτήσει: «Γιατί να γνωρίζουμε τη λογική των Στωικών, όταν η τυπική λογική έχει σημειώσει τόσο μεγάλη πρόοδο από την εποχή τους μέχρι σήμερα και είναι πιο αποτελεσματικό να μελετάς έναν σύγχρονο εγχειρίδιο παρά να κάνεις μια ιστορική αναδρομή;». Αυτό που του απάντησα ήταν ότι:

1. εάν τυχαία οι Στωικοί έκαναν λάθος, είναι επίσης σημαντικό να γνωρίζουμε την ιστορία των λαθών του παρελθόντος για να τα αποφύγουμε και ότι για να κατανοήσουμε τον Κοπέρνικο είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε γιατί ο Πτολεμαίος έκανε λάθος, αφού ο Κοπέρνικος δεν ξεκίνησε από το μηδέν, αλλά ξεκίνησε με την κριτική στις ιδέες του Πτολεμαίου;
2. Το να μην αγνοούμε την ιστορία της αρχαίας φιλοσοφίας, ή οποιουδήποτε άλλου κλάδου, μπορεί να μας βοηθήσει να μην εφεύρουμε το ζεστό νερό (όπως λέμε στην Ιταλία), και υπάρχουν πολλοί σύγχρονοι μελετητές που σπαταλούν τη νοημοσύνη τους για να ανακαλύψουν ξανά με μάταιες ιδέες που είχαν έχει ήδη εκφραστεί πολύ καθαρά από τους αρχαίους στοχαστές.
3. το παλιό ρητό historia magistra vitae (η ιστορία είναι ο δάσκαλος της ζωής) είναι πιο σοβαρό από όσο πιστεύεται συνήθως, γιατί, αν ο Χίτλερ είχε διαβάσει κάτι για τον Ναπολέοντα (ή τουλάχιστον τον Πόλεμο και την Ειρήνη του Τολστόι), θα είχε συνειδητοποιήσει ότι είναι πολύ δύσκολο για έναν στρατό να φτάσει στη Μόσχα πριν φτάσει ο χειμώνας – και αν ο Μπους είχε διαβάσει τεκμηριωμένες ιστορικές αναφορές των βρετανικών και ρωσικών προσπαθειών να κερδίσουν έναν πόλεμο στο Αφγανιστάν τον 19ο αιώνα, θα υποψιαζόταν ότι αυτή η χώρα είχε πολλά χαρακτηριστικά γεωγραφικά και κοινωνικά που καθιστούν πολύ δύσκολη την κατάληψη της περιοχής.

Το θέμα που τίθεται εδώ είναι ότι κανένας πολιτισμός (με την ανθρωπολογική έννοια της λέξης, νοούμενος ως σύστημα επιστημονικών και καλλιτεχνικών ιδεών, μύθων, θρησκειών, αξιών και καθημερινών συνηθειών) δεν μπορεί να υπάρξει και να επιβιώσει χωρίς συλλογική μνήμη.

Οι κοινωνίες βασίζονταν πάντα στη μνήμη για να διατηρήσουν την ταυτότητά τους, ξεκινώντας από τον γέρο που, καθισμένος κάτω από ένα δέντρο, έλεγε ιστορίες για την εκμετάλλευση των προγόνων του και τον ιδρυτικό μύθο της φυλής. Και όταν κάποια πράξη λογοκρισίας εξαφανίζει ένα μέρος της μνήμης μιας κοινωνίας, αυτή η κοινωνία περνάει μια κρίση ταυτότητας.”

***

repubblica.it – 05 Ιανουαρίου 2022

Η ομιλία στον ΟΗΕ στις 21 Οκτωβρίου 2013

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Σύμφωνα με τον διευθυντή του Myradio, Νίκο Νικολακόπουλο, που μίλησε στο Mega, ο λύκος επιτέθηκε και άρπαξε τον 4μηνών σκύλο της οικογένειας καθώς εκείνος και η 14χρονη κόρη του πήγαιναν προς το αυτοκίνητό τους στο καταφύγιο Μπάφι.

Ο Νίκος Νικολακόπουλος είχε πάει βόλτα με την κόρη του και το σκυλί τους στον εθνικό δρυμό όταν ξαφνικά ένα μαύρο άγριο ζώο επιτέθηκε και άρπαξε από τον λαιμό το σκυλί. Η κόρη του σύμφωνα με τον ίδιο φοβήθηκε και άφησε το λουρί ενώ εκείνος ταραγμένος άρχισε να φωνάζει για να φοβίσει τον λύκο.

«Γυρίζω και βλέπω την κόρη μου πίσω, και το σκυλί το οποίο τον έχει δαγκώσει ένας μαύρος λύκος, παθαίνω σοκ, φωνάζω δυνατά σηκώνω τα χέρια μου ψηλά» ανέφερε ο διευθυντής προγράμματος Myradio 104,6 Νίκος Νικολακόπουλος.

«Θα μπορούσαμε να μην έχουμε γυρίσει.. έτσι όπως επιτέθηκε, βεβαίως πήγε για το σκυλί αλλά θα μπορούσα να είμαι εγώ ή πολύ περισσότερο η κόρη μου» συμπλήρωσε.

Ο λύκος απομακρύνθηκε αλλά το σκυλί δεν κατάφερε να σωθεί. 

«Τα σκυλιά αποτελούν κόκκινο πανί για τους λύκους»

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, με προεδρικό διάταγμα του 1985 τα οικόσιτα ζώα απαγορεύονται στους εθνικούς δρυμούς ακόμα και αν φορούν λουράκι ή φίμωτρο. Μία απόφαση όμως που δεν έχει επικοινωνηθεί και παραμένει άγνωστη στην πλειοψηφία του κόσμου.

«Τα σκυλιά ιδιαίτερα που αποτελούν κόκκινο πανί για τους λύκους, απαγορεύονται…» υπογράμμισε ο υπεύθυνος επικοινωνίας της «Καλλιστώ» Γιώργος Θεοδωρίδης.

Σε οποιαδήποτε επαφή με άγριο ζώο, σύμφωνα με τους ειδικούς, πρέπει να παραμείνουμε ψύχραιμοι, να μην προσπαθήσουμε να το ταΐσουμε, να κρατήσουμε απόσταση και με αργά βήματα να απομακρυνθούμε.

Πηγή: tovima.gr, lifo.gr

Του αρχαίου λόγου φώτιζες τέλεια την τρανοσύνη

με τη δική σου την καρδιά και την νοημοσύνη.

Και με του λόγου ρύθμιζες συχνά την ομορφάδα

της γλώσσας που αρχαία και νέα πάντα ζη.

Είναι η Ελλάδα.

Κωστής Παλαμάς

Εσείς Κάνετε πάντα αυτό που είναι σωστό; Και τελικά, τι είναι σωστό;

Ερωτά και απάντηση δεν περιμένει ο αιπόλος της Πάρνηθας.