Tί είναι άραγε αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους;Ο κορυφαίος τζαζίστας Λούις Άρμστρονγκ, είπε κάποτε “Αν ρωτάς τί είναι η τζαζ ποτέ δε θα το μάθεις.” Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την ευτυχία. Οι ψυχολόγοι την ονομάζουν χαμένη Ατλαντίδα των συναισθημάτων, αφού όλοι λένε ότι υπάρχει, αλλά κανείς δε γνωρίζει πού να την αναζητήσει. Οι οικονομολόγοι έχουν καταλήξει ότι το χρήμα μπορεί να τη δελεάσει, όχι όμως και να την κατακτήσει.

Είναι πιθανό να έχεις συναντήσει πολλούς ανθρώπους που σκέφτονται να κάνουν μία αλλαγή καριέρας. Και να μπουν ακόμα και σε ένα πεδίο εντελώς διαφορετικό από αυτό που βρίσκονται. Αλλά εδώ είναι ένα στατιστικό: Τελικά, λίγοι από αυτούς τους ανθρώπους κάνουν το μεγάλο pivot. Το κόστος της αλλαγής φαίνεται πολύ υψηλό και η πιθανότητα επιτυχίας φαίνεται πολύ μικρή.

Και τι μπορείς να κάνεις; Η λύση ίσως δεν είναι να «αποσυνδεθείτε» από την τωρινή καριέρα σας. Αλλά να διατηρήσετε…. δύο καριέρες. «Δύο καριέρες είναι καλύτερες από μία. Και με τη δέσμευση σε δύο καριέρες, θα παράγεις οφέλη και για τις δύο» διαβάζουμε σε άρθρο του Harvard Business Review.

Με τον αρθρογράφο Kabir Sehgal να συμπληρώνει: «Στην περίπτωσή μου, έχω τέσσερα επαγγέλματα: Είμαι εταιρικός strategist σε μια εταιρεία Fortune 500, αξιωματικός του Αμερικανικού Ναυτικού, συγγραφέας πολλών βιβλίων και παραγωγός δίσκων. Οι δύο ερωτήσεις που μου κάνουν πιο συχνά οι άνθρωποι είναι «Πόσο κοιμάσαι;» και «Πώς βρίσκεις χρόνο να τα κάνεις όλα;» (οι απαντήσεις μου: «άφθονα» και «βρίσκω χρόνο»). Ωστόσο, αυτές οι ερωτήσεις «διαδικασίας» δεν μπαίνουν στην καρδιά των λόγων και των κινήτρων μου. Αντίθετα, ένα πιο αποκαλυπτικό ερώτημα θα ήταν: «Γιατί έχεις πολλές καριέρες;». Πολύ απλά, το να δουλεύω σε πολλές δουλειές με κάνει πιο χαρούμενο και πιο ολοκληρωμένο. Με βοηθά επίσης να αποδίδω καλύτερα σε κάθε δουλειά».

Και εδώ είναι μερικά κέρδη που θα έχεις με αυτό το μοντέλο.

«Ο μισθός της εταιρικής μου δουλειάς επιδοτεί την καριέρα μου ως παραγωγός δίσκων. Χωρίς κανένα ιστορικό ως παραγωγός, κανείς δεν επρόκειτο να με πληρώσει για να παράγω τη μουσική του/της και δεν ήταν τα χρήματα που με παρακίνησαν να γίνω παραγωγός εξαρχής – ήταν το πάθος μου για την τζαζ και την κλασική μουσική. Ως εκ τούτου, προσφέρθηκα εθελοντικά για να αποκτήσω εμπειρία σε αυτόν τον νέο κλάδο.» λέει ο αρθρογράφος. Και συνεχίζει: «Ταυτόχρονα, συνήθως προσκαλώ τους εταιρικούς μου πελάτες στις ηχογραφήσεις. Για κάποιον που εργάζεται σε ένα γραφείο όλη μέρα, είναι συναρπαστικό να πηγαίνει «πίσω από τα παρασκήνια» και να αλληλεπιδρά με τραγουδιστές, μουσικούς και άλλους δημιουργικούς επαγγελματίες. Το γεγονός ότι οι πελάτες μου έχουν μια εκπληκτική εμπειρία με βοηθάει να αυξάνω τα έσοδα στη δουλειά, επομένως η εταιρική μου καριέρα και η δισκογραφική καριέρα είναι αμοιβαία επωφελής».

Κάνεις φίλους σε διαφορετικά πεδία

Όταν δουλεύεις μόνο σε ένα πεδίο για αρκετά χρόνια ή είσαι κλεισμένος… μέσα σε ένα γραφείο, συναντάς ανθρώπους της ίδιας ειδικότητας, με ίδια οπτική και παρόμοιες γνώσεις. Αυτό δεν σε βοηθά να διευρύνεις τους ορίζοντες σου. Αντίθετα, αν δουλεύεις σε δύο ή περισσότερα πεδία, μπορείς να κάνεις φίλους και νέες επαφές με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές γνώσεις και τρόπο σκέψης. Αυτά τα άτομα μπορούν να σου φανούν πολύ χρήσιμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορείς να τα συστήσεις και σε άλλους ανθρώπους που ίσως χρειάζονται βοήθεια.

Ανακαλύπτεις πραγματικές καινοτομίες

Όταν εργάζεστε σε διαφορετικές δουλειές, μπορείτε να προσδιορίσετε πού αλληλεπιδρούν οι ιδέες μεταξύ τους— και κυρίως, πού πρέπει να αλληλεπιδρούν. Θυμήσου το παράδειγμα του Steve Jobs. Όπως έλεγε ο Jobs: «creativity is just connecting things». Ο ίδιος είναι γνωστός για τα φαινομενικά άσχετα μαθήματα που έκανε σε όλη του την ζωή. Κάποτε ξεκίνησε να κάνει μαθήματα καλλιγραφίας μόνο και μόνο επειδή «τον ενδιέφερε». Δεν είχαν καμία σχέση με την ειδικότητα του. Στην συνέχεια όμως, εκείνα τα μαθήματα χρησίμεψαν για να φτιάξει την γραμματοσειρά του Macintosh. Όλα μπορούν να «συνδεθούν». Και ίσως εκεί είναι το μυστικό. Να δημιουργήσεις το δικό σου σχεδιάγραμμα από «κουκίδες» και στην συνέχεια να τις ενώσεις. Αλλά υπάρχει κάτι που πρέπει να προσέξεις.

«Δεν μπορείτε να ενώσετε τις κουκίδες κοιτώντας μπροστά. Μπορείτε να τις ενώσετε μόνο ενώ έχουν γίνει τα γεγονότα και κοιτώντας προς τα πίσω. Αρα αυτό που πρέπει να κάνεις αρχικά, είναι να πιστέψεις ότι οι κουκίδες θα συνδεθούν με κάποιο τρόπο στο μέλλον», τόνιζε ο Steve Jobs.

Και συμπλήρωνε: «Πρέπει να εμπιστευτείτε κάτι – το ένστικτο σας, το πεπρωμένο, τη ζωή, το κάρμα, οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση ποτέ δεν με απογοήτευσε, και έχει κάνει τη διαφορά στη ζωή μου».

Πηγή: itspossible.gr

Photo by streethacker

Κάθε ημέρα είναι μια νέα ευκαιρία. Η χτεσινή τελείωσε. Σήμερα είναι η πρώτη ημέρα του μέλλοντος μου!

Υπέροχες γεύσεις, εξαίρετη εξυπηρέτηση!

Με ανάρτησή του στο facebook, ο Δημήτρης Κατσούδας, πρώην Γενικός Γραμματέας Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος, σχολιάζει την παρουσίαση της πρωτοβουλίας του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας «Απάτητα Βουνά», που θεσμοθετήθηκε με Υπουργική Απόφαση.

Ο κ. Κατσούδας αναφέρει:

Δεν υπάρχουν απάτητα βουνά στην Ελλάδα. Επίσης: για βουνά δεν λέμε «παρθένα». Μόνο για δάση. Και δάσος παρθένο έχουμε μόνον ένα: το «Φρακτό» («Ζαγκραντένια») στην Ροδόπη. Υπάρχουν ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΑ βουνά: Δυστυχώς ΟΛΑ. Από αυτά πολλά χρήζουν ειδικής προστασίας και (στα χαρτιά) την έχουν. Δεν νοείται κλήρωση που βγάζει…6! Προστασία θέλει ο Σμόλικας; Το ίδιο και ο Γράμμος. Ο Ταΰγετος; Το ίδιο και ο Όλυμπος. Η Τύμφη; Το ίδιο και τα Άγραφα (τα αληθινά απάτητα-για τους…Τούρκους όμως). Ο Σάος στη Σαμοθράκη; Το ίδιο και ο Δίκαιος στην Κω.

Λοιπόν: Απάτητα και παρθένα βουνά δεν έχουμε. Ούτε γίνονται απάτητα και παρθένα τα βουνά με προεδρικό διάταγμα. Ανυπαρξία δασικής πολιτικής και Δασικής Υπηρεσίας έχουμε-εδώ και ένα τέταρτο τού αιώνα ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ-από το 1997 και μετά.

Την στιγμή που μιλάμε οργιάζει σε όλα τα (αφύλακτα) δρυοδάση μας η λαθροϋλοτομία. Αφανισμός γίνεται με την άνοδο των τιμών τών καυσίμων. Το μόνο βουνό της Βόρειας Εύβοιας που δεν κάηκε, το Τελέθριο, ρημάζεται. Και η δρυς σε αυτό είναι ενδημικό είδος, ήτοι μόνον εκεί στον κόσμο! Είδατε το Τελέθριο στα 6;

Ευτυχώς κάτι πάει να γίνει τώρα από την κυβέρνηση για τα δάση για α’ φορά μετά το 1998. Ιδρύθηκε πάλι και η Γενική Γραμματεία Δασών (όμως χωρίς αρμοδιότητα για το υπόλοιπα φυσικό περιβάλλον, ούτε για την δασοπυρόσβεση). Χάθηκαν όμως τα 3/4 σχεδόν της τετραετίας της (και 2 εκατομμύρια στρέμματα). Και χάθηκαν παντού. Το πυρ δεν ξεχωρίζει το 6 από το 26 ή το 106…