Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Η χώρα μας διαθέτει πλούσιο οδικό δίκτυο στην περιφέρεια, με αρκετούς δρόμους να είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί λόγω σχεδίασης και ηλικίας.
Για αρκετές δεκαετίες ο δρόμος που ένωνε το Άργος με την Τρίπολη μέσα από τον Αχλαδόκαμπο, γνωστός και ως “Κωλοσούρτης”, ταλαιπωρούσε τους κατοίκους της κεντρικής και νότιας Πελοποννήσου.
Με περισσότερες από 30 συνεχόμενες στροφές στον ορεινό όγκο του Κτενιά, εκ των οποίων ορισμένες ήταν φουρκέτες, ο Κωλοσούρτης ήταν “Εθνικός” δρόμος μεγάλης επικινδυνότητας και κυκλοφορίας. Η προσπέραση ενός φορτηγού εκείνη την εποχή ήταν ένα αρκετά δύσκολο εγχείρημα λόγω της διπλής κυκλοφορίας με την μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.
Τα μοτέρ των αυτοκινήτων και τα φρένα έφταναν στα όριά τους σε ορισμένα σημεία, με τις κλίσεις στο ολισθηρό τερέν του θρυλικού δρόμου της κεντρικής Πελοποννήσου να τρομάζουν τους επιβαίνοντες.
Για καλή τύχη του ντόπιου πλυθησμού και όχι μόνο, η κίνηση στον Κωλοσούρτη κόπασε με το άνοιγμα της σήραγγας του Αρτεμισίου το 1989. Τα ατυχήματα μειώθηκαν σημαντικά και ο χρόνος ταξιδιού για όσους ήθελαν να πάνε στη Νότια Πελοπόννησο έπεσε κοντά στο μισό.
Πλέον, ο Κωλοσούρτης δεν αποτελεί κεντρική οδική αρτηρία και ενδείκνυται για χαλαρή βόλτα με θέα τα βουνά της κεντρικής Πελοποννήσου ή τον Αργολικό κάμπο και το Ναύπλιο.
Τη δυνατότητα εικονικής περιήγησης σε ιστορικές στιγμές της ασφαλιστικής αγοράς έχουν οι ενδιαφερόμενοι μέσω του ψηφιακού τρισδιάστατου Μουσείου που ξεκίνησε πρόσφατα την λειτουργία του στο διαδίκτυο από την Μινέττα Ασφαλιστική. Όπως αναφέρει ο κ. Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της ΜΙΝΕΤΤΑ Ασφαλιστικής, μέχρι σήμερα έχει ψηφιοποιηθεί ένα σημαντικό μέρος της συλλογής και σύντομα θα εμπλουτιστεί το προβαλλόμενο υλικό. Στα διαθέσιμα αυτή τη στιγμή εκθέματα υπάρχουν και ορισμένα από τα μέσα του 19ου αιώνα όπως π.χ. ένα ασφαλιστήριο της εταιρίας «Η ΟΜΟΝΟΙΑ» – Ασφαλιστικόν Συμβόλαιον της Ασφαλιστικής Προεξοφλητικής και Ναυτικοδανειστικής Εταιρίας από το 1852, εγκύκλιος από κατάστημα της ασφαλιστικής εταιρίας (Κεφαλληνία, 1862) αλλά και μεταγενέστερες εκδόσεις όπως το «Αποσπάσματα του Κανονισμού Πυρασφαλιστικών Εταιρειών (Κωνσταντινούπολη, 1906)» και «Η Εξέλιξις των Ελληνικών Ασφαλιστικών Εταιρειών, Ιστορικά Σημειώματα (Αθήνα, 1944)».
Πρόσφατα μάλιστα, προστέθηκε στη συλλογή και θα ενταχθεί στο Μουσείο το προσεχές διάστημα, η «Ασφαλιστική Επιθεώρησις (τευχ. 9, Αθήνα, 1927)» όπου φιλοξενείται άρθρο του John Maynard Keynes, ενός από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα, σχετικά με την διάθεση κεφαλαίων των ασφαλιστικών εταιρειών. Όλα τα εκθέματα έχουν ενδιαφέρον, γιατί κάθε έκθεμα είναι ουσιαστικά συνδεδεμένο με μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
λειτουργεί και η αίθουσα ΜΙΝΕΤΤΑ που περιλαμβάνει πληροφορίες από την ίδρυση της εταιρίας έως σήμερα. Το κοινό μπορεί να περιηγηθεί ανατρέχοντας σε φωτογραφίες, πιστοποιήσεις και βραβεία που έχει λάβει η εταιρία, αλλά και διαφημιστικό υλικό. Όπως αναφέρει στο ΑΠΕ/ΜΠΕ ο κ.Μπερτσιάς, το όραμά για το μουσείο ΜΙΝΕΤΤΑ είναι να μετεξελιχθεί σε ένα χρηστικό ψηφιακό πολυχώρο για ολόκληρη την ασφαλιστική αγορά. Στα σχέδια είναι να εμπλουτιστεί με ενδιαφέροντα εκθέματα το Μουσείο και είναι ευχάριστο ότι κάποιοι συνάδελφοι οι οποίοι έχουν στην κατοχή τους παλιά και ιστορικά έγγραφα, ουσιαστικά κειμήλια για την ιδιωτική ασφάλιση, μάς τα προσφέρουν για να γίνουν εκθέματα του Μουσείου. Ελπίζω, όταν γίνει περισσότερo γνωστή αυτή η πρωτοβουλία, να έχουμε και άλλες «προσφορές». Θεωρούμε ότι περιήγηση γενικά σε ένα μουσείο προσφέρει μια ευκαιρία για αναστοχασμό και δυνατότητα σύγκρισης του παρελθόντος με το τώρα. Τα συμπεράσματα δε που εξάγονται, μπορεί να είναι τα εφαλτήρια για την μελλοντική μας δράση και εξέλιξη, προσθέτει.
Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις ήταν από τις πρώτες που έκαναν χρήση των δυνατοτήτων των νέων τεχνολογιών και ουσιαστικά πρωτοπορούν σε αυτό τον τομέα. Μπορούμε λοιπόν να αναμένουμε ότι η χρήση ψηφιακών δυνατοτήτων στην ασφαλιστική πρακτική θα ενταθεί στο μέλλον, ώστε να υποστηρίξει με τον καλύτερο τρόπο την, βαθιά ανθρώπινη, υπόσταση της ασφάλισης, αναφέρει επίσης
«Μια πρόβλεψη για διπλασιασμό της ασφαλιστικής αγοράς δεν φαντάζει εξωπραγματική».
Με αφορμή τη λειτουργία του ψηφιακού μουσείου ερωτηθείς σχετικά με τις προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης του ασφαλιστικού κλάδου στην Ελλάδα ο κ. Μπερτσιάς αναφέρει ότι συνολικά η ιδιωτική ασφαλιστική δαπάνη στην Ελλάδα κινείται περί το 2,5% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος της Ε.Ε. προσεγγίζει το 7%. Το ποσοστό των ασφαλισμένων κατοικιών στην χώρα μας δεν ξεπερνά το 15% και υπολείπεται επίσης σημαντικά σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. – άλλωστε σε αρκετές από αυτές ισχύει κάποια μορφή υποχρεωτικότητας στην ασφάλιση κατοικίας. Οι προοπτικές που διαφαίνονται είναι πολύ ελπιδοφόρες και η επόμενη δεκαετία θα είναι η χρυσή δεκαετία για την ιδιωτική ασφάλιση στην χώρας μας, εκτιμά ο εκτιμά ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της ΜΙΝΕΤΤΑ. Μια πρόβλεψη για διπλασιασμό της ασφαλιστικής αγοράς, δηλαδή ο όγκος των ασφαλίστρων να ξεπεράσει τα 10 δις ευρώ, δεν φαντάζει εξωπραγματική. Όλοι οι ασφαλιστικοί κλάδοι έχουν αναπτυξιακές προοπτικές αλλά σίγουρα οι προσωπικές ασφαλίσεις θα έχουν το προβάδισμα, προσθέτει
Ερωτηθείς για τις βασικές αιτίες που ο μέσος Έλληνας διστάζει να ασφαλίσει την περιουσία του αναφέρει ότι δεν είναι ο δισταγμός το βασικό εμπόδιο, αλλά η άγνοια του κινδύνου και όλα τα συνακόλουθα. Σε αυτόν τον τομέα οι ασφαλιστικές εταιρίες θα πρέπει να επικεντρωθούν, να γίνουν περισσότερο εξωστρεφείς και να δώσουν την μάχη έχοντας απαραίτητα και την υποστήριξη της πολιτείας, που με κάποια «ανέξοδα» μέτρα μπορεί να δώσει την μεγάλη ώθηση, προσθέτει
Μου αρέσει πάντα, και τη θυμάμαι συχνά, η ετυμολογική πιρουέτα από την οποία προήλθε η έννοια του «διαβάζω» στα ελληνικά. Και μου αρέσει, τόσο γιατί συνδέει τη ζωή του ανθρώπου με τον θάνατο —τον θάνατό του, αλλά και τον θάνατο γενικώς—, όσο και γιατί είναι σαν να δείχνει με το δάχτυλο, κατά κάποιον τρόπο, αυτό που λέμε Ανάγνωση· να το δείχνει και να το αναβιβάζει σε κάτι εξόχως σημαντικό. Όπως και είναι, άλλωστε. Γιατί είναι. Και με το παραπάνω.
Εν πάση περιπτώσει, «διαβάζω» σημαίνει καταρχάς «περνώ»: «Χρόνους πολλούς εδιάβασα μακρι’ απ’ την πατρίδα» κλπ. κλπ. Δεν σήμαινε δηλαδή επ’ ουδενί «διαβάζω λέξεις» ή «διαβάζω ένα βιβλίο» ή «διαβάζω το μάθημά μου» ή «διαβάζω ένα άρθρο στο σάιτ». Πώς λοιπόν κατέληξε να σημαίνει αυτό που σημαίνει σήμερα; Κάπως έτσι:
Η παλιά ελληνική λέξη, που έχει μείνει και μέχρι σήμερα, είναι βέβαια το «αναγιγνώσκω», ανά + γιγνώσκω, δηλαδή ανά + «γνωρίζω» = αναγνωρίζω. Ή, με άλλα λόγια: αποκρυπτογραφώ τα «σήματα», τα σημεία, τα σύμβολα των φθόγγων που βλέπω πάνω στο χαρτί — αποκρυπτογραφώ, σαν να λέμε, τις λέξεις. Ανάγνωση, παλιά, ήξεραν λίγοι — μεταξύ αυτών (και κυρίως θα λέγαμε), οι ιερείς, καθώς ήταν βασικό μέρος της δουλειάς τους, του κεντρικού ρόλου που έπαιζαν τότε στα πράγματα: οι ιερείς όφειλαν να μπορούν να κατανοούν τα ιερά κείμενα, και είτε να τα αποστηθίζουν, είτε να μπορούν να τα αναγιγνώσκουν.
Στις κηδείες, λοιπόν, οι ιερείς τελούσαν το «διαβατήριο έθιμο», το έθιμο της μετάβασης του τεθνεώτος στον «άλλο κόσμο», χρησιμοποιώντας, εκτός των ποικίλων άλλων συμβόλων, και ένα Ιερό Βιβλίο, ένα ευαγγέλιο ας πούμε, ή ένα εγκόλπιο, μία σύνοψη, από την οποία ανεγίγνωσκαν τα κατάλληλα εδάφια. Το πλήρωμα που παρίστατο στη διαβατήριο αυτή τελετή ήξερε πολύ καλά πως ο παπάς —συμβολικά βέβαια— έπαιζε, τρόπον τινά, ρόλο περαματάρη: έπαιρνε τον νεκρό από το χέρι, τον επιβίβαζε ήσυχα-ήσυχα στο πορθμείο, στη βάρκα δηλαδή του Χάροντα που έπλεε στον Αχέροντα (στον όποιον Αχέροντα), και, πάντα αναγιγνώσκοντας, δηλαδή πάντα μέσω του λόγου, του ιερού Λόγου, τον βοηθούσε να περάσει «απέναντι», να πάει στον Άλλο Κόσμο — ή, με άλλα λόγια: τον διαβίβαζε. Αυτό δηλαδή που μας λέει, π.χ., ο Θουκυδίδης για τον στρατό: «Διεβίβαζον ες την νήσον τους οπλίτας». Τον «διαβίβαζε» λοιπόν τον μακαρίτη ο παπάς, ή, με απλοποίηση του ρηματικού τύπου (συχνό φαινόμενο στην ελληνική), τον «διάβαζε».
Έτσι προέκυψε η έννοια της λέξης διαβάζω όπως την ξέρουμε σήμερα, και εξ όλων αυτών βέβαια γεννήθηκε και η γνωστή έκφραση, «Πήγε αδιάβαστος».
Στο μεταξύ, όχι μόνο άλλαξε η έννοια της λέξης με τα χρόνια και έγινε αυτό που όλοι ξέρουμε σήμερα, αλλά συνέβη και το άλλο θαυμαστό: αντί να εξακολουθεί να σημαίνει κάτι θανατερό, κάτι πένθιμο, κάτι αντίθετο με τη ζωή, το «διαβάζω» κατέληξε να σημαίνει ΑΚΡΙΒΩΣ τη ζωή την ίδια, όπως αυτή άλλαξε όταν «ενηλικιώθηκε» με το πέρασμα του ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή, δηλαδή την εποχή της τυπογραφίας — δηλαδή την εποχή που το διάβασμα, τα βιβλία, η γνώση, η πληροφόρηση, οι επιστήμες και η αισθητική-διανοητική-ψυχική απόλαυση που αντλεί κανείς από τη λογοτεχνία, έγιναν κτήμα όλου του κόσμου, και όχι κάποιου ιερατείου ή των ολίγων.
Ας μου επιτραπεί να το επαναλάβω αυτό: αν ζούμε σε μία ορισμένη εποχή, αυτή είναι αποκλειστικά και μόνο η Εποχή της Τυπογραφίας. Βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, εννοώ τη λέξη με την ευρύτερη δυνατή έννοια, προφανώς εντάσσοντας μέσα της τον «περισσότερο» όγκο γραπτού λόγου εδώ και πολλά χρόνια, που δεν είναι παρά ψηφιακός. (Γιατί είναι το ίδιο πράγμα με τον «τυπωμένο» λόγο). Μόνο τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες παρήχθησαν τόσα κείμενα όσα σε όλη την υπόλοιπη ιστορία της ανθρωπότητας επί 1010. Και μόνο φέτος θα παραχθούν όσα τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες.
Ενώ, όπως προείπαμε, εδώ μιλάμε για κάθε είδος έντυπου ή ψηφιακού λόγου, το ίδιο ισχύει, όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, και για τα βιβλία. Φέτος, θα εκδοθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μερικά εκατομμύρια βιβλία σε όλο τον κόσμο. Τα πιο πολλά από αυτά, σε ψηφιακή, ηλεκτρονική μορφή: σαν e-books ή digital books: μία μεγάλη κατάκτηση, και αυτή, της ανθρωπότητας.
Το διάβασμα δεν σημαίνει πια θάνατος, και τρομάζει (και νικά) εκείνους που πρέπει να τρομάξει.
Κρασιά με προσωπικότητα, άποψη, ταυτότητα και χαρακτήρα. Όμως ποιά είναι τα χώματα, ο άνεμος, οι πλαγιές, η φύση που τα δημιούργησε; Ποιό το όραμα, οι ιστορίες και οι άνθρωποι που τα ενέπνευσαν; Είχε έρθει η ώρα για ένα μοναδικό ταξίδι κρασιού στον Τρίλοφο Νάουσας.
Εδώ και αρκετά χρόνια θαύμαζα και απολάμβανα τα κρασιά του Απόστολου Θυμιόπουλου. Εξάλλου ποιος οινόφιλος δεν έχει εκτιμήσει τον σαγηνευτικό χαρακτήρα της Νάουσας ‘Γη & Ουρανός’, ενός κρασιού που άλλαξε τα δεδομένα ολόκληρης της ζώνης; Ποιος δεν έχει απολαύσει τη φρασκάδα και το brio της Naoussa Alta, ποιος δεν έχει γοητευτεί από το εύρος και τον χαρακτήρα του Rose de Xinomavro; Ποιος δεν έχει απολαύσει την συμπύκνωση της Ραψάνης του ή την αξέχαστη, αλμυρή ορυκτότητα της Acroterra Σαντορίνη;
Είχε έρθει η ώρα για ένα μοναδικό ταξίδι κρασιού στον Τρίλοφο Νάουσας, με ξεναγό τον εμπνευστή και δημιουργό των μοναδικών αυτών κρασιών, τον Απόστολο Θυμιόπουλο.
Ο Αποστόλης ξεκίνησε σχεδόν από το μηδέν. Το νήμα της αμπελουργίας ξεκίνησε από τον παππού και πέρασε στον πατέρα του Αποστόλη. Ο πατέρας του ήταν ένας αμπελουργός με μεγάλη αγάπη για τη γη και τα αμπέλια του. Καλλιεργούσε σταφύλια για να τα πουλήσει στους μεγάλους παραγωγούς της εποχής· τον Μπουτάρη, τον Τσάνταλη, τον συνεταιρισμό. Οι Εταιρείες εκείνα τα χρόνια πλήρωναν με το κιλό, χωρίς να δίνουν κίνητρα ποιότητας. Όταν όλοι οι αμπελουργοί καλλιεργούσαν ώστε να πάρουν 1,5 τόνο το στρέμμα, ο πατέρας Θυμιόπουλος κλάδευε γενναία ώστε να πάρει μόνο 800 κιλά το στρέμμα και μάλιστα με βιολογικές μεθόδους. Η μισή παραγωγή συνήθως του απέφερε και το μισό εισόδημα, αλλά ο εκείνος δεν ήταν αφελής, ούτε ρομαντικός.
Ακόμα τον θυμάται ο Αποστόλης να λέει: «Πρέπει να δίνουμε καλά σταφύλια στους μεγάλους για να φτιάξουν καλό κρασί. Αν δεν το κάνουμε, τότε μια μέρα θα κλείσουν». Τώρα που το σκέφτομαι, ο Αποστόλης δεν ξεκίνησε καθόλου από το μηδέν.
Το Οινοποιείο των Αμπελώνων Θυμιόπουλου στον Τρίλοφο Ημαθίας
Απολύμανση των βαρελιών με όζον και όχι χημικά
Ο Απόστολος Θυμιόπουλος μας εξηγεί την αμπελουργική του προσέγγιση
Στο βάθος του κελαριού έχει αφεθεί άχτιστο το μητρικό έδαφος. Πάνω στο χώμα έχουν τοποθετηθεί βότσαλα, όπου ακουμπάνε τα βαρέλια. Στον ίδιο χώρο θα θαφτούν οι νέοι πήλινοι αμφορείς από τη Σικελία
Ο Απόστολος Θυμιόπουλος πήγε σχολείο στη Βέροια αλλά από μικρός είχε τη φύση, τα βουνά, την αμπελουργία στο αίμα του. Με την διαφορά ότι δεν ήθελε να περιοριστεί στην αμπελουργία· ήθελε τα σταφύλια να τα κάνει ο ίδιος κρασί. Έτσι μπήκε στο ΤΕΙ Οινολογίας μόλις τελείωσε το σχολείο, το 1997. Από τη σχολή βγήκε το 2001 και ζήτησε να κάνει πρακτική σε κάποιο οινοποιείο της Νάουσας. Έλα όμως που το οινοποιείο που συνήθως έπαιρνε τους αποφοίτους για internship, δεν δέχτηκε εκείνον!
Κάπως έτσι ο Αποστόλης προσέλαβε τον εαυτό του. Με μηδενική εμπειρία οινοποίησης και χωρίς καμία έξωθεν υποστήριξη, δημιούργησε το 2005 τη Νάουσα Γη & Ουρανός, ένα κρασί το όνομα του οποίου είχε σκεφτεί από τα φοιτητικά του χρόνια. «Όταν φτιάξω κρασί, έτσι θα το ονομάσω» μονολογούσε ως φοιτητής, όπως μου ανέφερε.
Ο Αποστόλης αποτελεί ξεκάθαρα το πιο καθοριστικό στοιχείο του terroir που ορίζει τα κρασιά του. Ένας άνθρωπος που αν δεν τον γνωρίσεις και περιοριστείς στην ανάγνωση του βιογραφικού του, θα τρομάξεις. Ναι, είναι τρομακτικό. Σε κάποιους δεν φτάνει μια ολόκληρη ζωή για να δημιουργήσουν κάτι, είτε μικρό είτε μεγαλύτερο. Άλλοι πάλι, μέσα σε δύο μόλις δεκαετίες έχουν πατήσει κορυφές απάτητες, δυσθεώρητες, απλησίαστες. Ο Απόστολος Θυμιόπουλος είναι μόνο 42 ετών και έχει δημιουργήσει τρία οινοποιεία από το μηδέν σε Νάουσα, Ραψάνη, Σαντορίνη. Από τις 8.000 φιάλες Γη & Ουρανός του 2005, έχει φτάσει το ένα εκατομμύριο φιάλες παραγωγής ενώ ταυτόχρονα είναι -κατά τη γνώμη μου- ο καλύτερος παραγωγός της Νάουσας τόσο από οργανοληπτικής άποψης όσο και μελλοντικών προοπτικών.
Αναρωτήθηκα αρκετές φορές τί μπορούμε να περιμένουμε από τους Αμπελώνες Θυμιόπουλου την τρέχουσα δεκαετία, μέχρι ο Αποστόλης να πενηνταρίσει. «Το μόνο που με νοιάζει είναι να μου φτάσει ο χρόνος, να προλάβω για να κάνω αυτά που θέλω».
Αυτά είναι τα λόγια του Θυμιόπουλου που μου απάντησε μάλλον διαβάζοντας τη σκέψη μου. Τα λόγια του εκτός από δύναμη, κρύβουν φιλοδοξία, αποφασιστικότητα και μαζί ταπεινότητα.
Βράνα Πέτρα, ένα πολύτιμο cru 48 στρεμμάτων που κατευθύνεται στο ομώνυμο ultra-premium κρασί ‘Βράνα Πέτρα’ και αφετέρου στο Γη & Ουρανός
Τμήμα της Βράνα Πέτρα εξακολουθεί να οδηγείται στο Γη & Ουρανός
Η φιλοσοφία του Αποστόλη δεν υποστηρίζει τα οργώματα, τους πεντακάθαρους διάδρομους και τον αυστηρό διαχωρισμό χώματος – φυτών. Αγαπούν τη λέξη βιοποικιλότητα
Βράνα Πέτρα, ένα πολύτιμο cru 48 στρεμμάτων που κατευθύνεται στο ομώνυμο ultra-premium κρασί ‘Βράνα Πέτρα’ και αφετέρου στο Γη & Ουρανός
Τμήμα της Βράνα Πέτρα εξακολουθεί να οδηγείται στο Γη & Ουρανός
Το αμπέλι δεν αρδεύεται –ακόμα- αλλά υπάρχει πρόβλεψη για τυχόν μελλοντικές ανάγκες
Ο αμπελώνας για το Aftorizo είναι προ-φυλλοξηρικός, σε ρίζες Vitis Vinifera
Η φιλοσοφία του Αποστόλη δεν υποστηρίζει τα οργώματα, τους πεντακάθαρους διάδρομους και τον αυστηρό διαχωρισμό χώματος – φυτών. Αγαπούν τη λέξη βιοποικιλότητα
Αλλά πάμε στο σήμερα.
Αμπελώνες Θυμιόπουλου. 1.000 στρέμματα καλλιεργούμενων αμπελώνων, από τα 3.000 στρέμματα της ΠΟΠ Νάουσα. Χονδρικά δηλαδή, ένα στα τρία κρασιά της Νάουσας, είναι του Αποστόλη. Από τα 3.000 στρέμματα της ζώνης, 1.000 καλλιεργεί ο συνεταιρισμός, 1.000 ο Θυμιόπουλος (εκ των οποίων 400 ιδιόκτητα και 600 συνεργαζόμενα) και 1.000 όλοι οι άλλοι παραγωγοί μαζί -τα μισά εκ των οποίων είναι της Κυρ-Γιάννη. Όλα, μα όλα τα αμπέλια των Αμπελώνων Θυμιόπουλου καλλιεργούνται βιολογικά και πολλές φορές με το βιοδυναμικό πρωτόκολλο, ενώ ο Θυμιόπουλος ενίοτε φλερτάρει και με το φυσικό κρασί.
Η παρέα μας μεγαλώνει και οι ερωτήσεις στον Αποστόλη πυκνώνουν.
«Πώς σκέφτηκες να φτιάξεις μια μοντέρνα Νάουσα;» τον ρωτούν οι συνδαιτημόνες. Η απάντηση που πήραμε εκτός από αποστομωτική, έβαζε σε μια τάξη όλα όσα είχαμε μάθει λάθος τα περασμένα χρόνια. «Μα δεν κάνω μοντέρνα Νάουσα αλλά παραδοσιακή. Τα κρασιά της Νάουσας πριν την φυλλοξήρα ήταν περίπου όπως αυτά που φτιάχνω εγώ σήμερα»!
Δηλαδή εμείς τόσα χρόνια νομίζαμε ότι το φυτικό και ρουστίκ προφίλ με τα αρώματα πελτέ τομάτας και πράσινης ελιάς αλλά και τις άγριες, αδούλευτες επί της ουσίας τανίνες που επικράτησε από τη δεκαετία του 1970, ήταν στυλ! Όμως φαίνεται ότι ήταν το αποτέλεσμα ελλειμματικής διαχείρισης σε αμπελουργικό και οινοποιητικό επίπεδο. Μόλις αποκαλύφθηκε μια νέα, εντελώς διαφορετική ανάγνωση σχετικά με το ποιο είναι στην πραγματικότητα το κλασικό στυλ του Ξινόμαυρου της Νάουσας.
Κάναμε μια βόλτα σε επιλεγμένους αμπελώνες, ξεκινώντας από αυτά που βρίσκονται στην αυλή του οινοποιείου. Η Αγία Παρασκευή απέναντι από την πόρτα του οινοποιείου, ένας ενιαίος αμπελώνας 40 στρεμμάτων με Ξινόμαυρο που κατευθύνεται στο Γη & Ουρανός, φυτεύθηκε το 1974 από τον παππού του. Πλούσιος άργιλος από πάνω και τραβερτίνα (μαλακός πορόλιθος) από κάτω, δημιουργούν ένα ενδιαφέρον μίγμα εδαφών. Το δεκαεπτά στρεμμάτων αμπελοτεμάχιο Νέα Αγία Παρασκευή, ακριβώς δίπλα στο οινοποιείο, είναι εκτεθειμένο στους βόρειους ανέμους και το σταφύλι πηγαίνει στο Ξινόμαυρο Young Vines. Περπατώντας βορειοδυτικά, αμέσως μετά από μια συστάδα θάμνων, βρίσκουμε την Βράνα Πέτρα, ένα πολύτιμο cru 48 στρεμμάτων που κατευθύνεται στο ομώνυμο ultra-premium κρασί ‘Βράνα Πέτρα’ και αφετέρου στο Γη & Ουρανός. Ένα σπάνιο μωσαϊκό εδαφών με πράσινο γρανίτη, σχιστόλιθο, μάρμαρο και ζεόλιθο.Previous
Ένας όψιμος αμπελώνας υψομέτρου που χαρίζει στη Naoussa Alta το λεπτό χαρακτήρα της
Στην περιοχή αυτή ο Θυμιόπουλος κατέχει συνολικά 150 ιδιόκτητα στρέμματα, εκ των οποίων μόλις τα 40 είχαν αγοραστεί από τον πατέρα του Αποστόλη.
Γενικά δεν του αρέσουν τα οργώματα, οι πεντακάθαροι διάδρομοι και ο αυστηρός διαχωρισμός χώματος – φυτών. Τα αμπέλια του βρίσκονται μέσα στο δάσος, ανάμεσα σε ροδιές, αγριόχορτα, βελανιδιές και άλλου είδους βλάστηση.
Τα απομονωμένα αμπέλια μέσα σε δασικές εκτάσεις, αν και είναι μπελάς στην καλλιέργεια και το μάζεμα, είναι απαραίτητα για την βιολογική καλλιέργεια, μακριά από γείτονες με διαφορετικές αμπελουργικές απόψεις και φιλοσοφίες. Κάποια μελίσσια που βρίσκουμε στο δρόμο μας αποτελούν τεκμήριο βιολογικής καλλιέργειας. «Είναι γνωστό ότι οι μέλισσες είναι πολύ ευαίσθητες, με το παραμικρό δηλητήριο πεθαίνουν».
Όλα τα ορεινά αμπέλια που επισκεπτόμαστε είναι περιφραγμένα με συρματοπλέγματα, ως προστασία από τα αγριογούρουνα και τα άγρια ζώα. Έτσι και τα έξι στρέμματα στην περιοχή Μπραγάτσα στα 480 μέτρα, ένα ημιορεινό αμπελοτεμάχιο με άργιλο σε βάση από ασβεστόλιθο και σχιστόλιθο. Τα σταφύλια αυτού του αμπελώνα, μαζί με το πέντε στρεμμάτων Τρανό Πηγάδι απέναντι, δίπλα στο δάσος, κατευθύνονται στην υπέροχη Naoussa Alta. «Δεν μας αρέσει η κλωνική επιλογή και η αυστηρότητα στην καλλιέργεια. Στο αμπέλι έχουμε διάσπαρτους διάφορους κλώνους για να έχουμε ποικιλομορφία» μας εξηγεί ο Αποστόλης. Τελευταία μας στάση είναι στην περιοχή Ισιώματα, εκεί που καλλιεργείται το Αυτόριζο. Παλιά αμπέλια σε κύπελο, δίνουν τον πολύτιμο καρπό τους στο σπάνιο Aftorizo, από αυτόριζες, προφυλλοξηρικές ρίζες Vitis Vinifera.
Επιστρέψαμε στο οινοποιείο, όπου δοκιμάσαμε εννιά κρασιά: επτά από το οινοποιείο της Νάουσας, ένα από το οινοποιείο Terra Olympus στην Ραψάνη και ένα από την Acroterra στη Σαντορίνη.01ATMA λευκό 202070% Ξινόμαυρο, 30% Μαλαγουζιά
Ένα κρασί με πρώτη ύλη από διάφορους αμπελώνες της Ημαθίας, προερχόμενο από την ερυθρή ποικιλία Ξινόμαυρο (οινοποίηση Blanc de Noir) και την λευκή Μαλαγουζιά. Γοητευτικά αρώματα που θυμίζουν ροδάκινο, βερίκοκο, ώριμα λεμόνια, αγιόκλημα και νότες από βότανα. Η συγκρατημένη οξύτητα και το σχετικά χαμηλό αλκοόλ (12% abv) το κάνουν εξαιρετικά drinkable, εξ ού και το listing σε σημεία όπως το Μουσείο Ακρόπολης και το ΚΠΙΣ Νιάρχος. Ένα πολύ ευχάριστο, ισορροπημένο κρασί με επίμονη επίγευση και ετήσια παραγωγή 150.000 φιαλών, εκ των οποίων οι 100.000 εξάγονται στον Καναδά.02Rose de Xinomavro 2019100% Ξινόμαυρο
Ξεχάστε για λίγο τις -γοητευτικές κατά τα άλλα- Προβηγκίες και υποκλιθείτε. Δεν είναι εύκολο να συναντήσει κανείς ροζέ κρασί με τόση άποψη και τέτοιο χαρακτήρα που δοκιμάζοντάς το να σκέφτεται Michelin εστιατόρια. Τα αρώματα της φράουλας μπλέκονται με αυτά του ιωδίου και του ορυκτού αλατιού, με νότες από ποτ πουρί σε ένα συνολικά umami σύνολο. Υψηλή οξύτητα, μέτριο αλκοόλ 13%, ελαφρές τανίνες και μακρά επίγευση. Η σκούρα φιάλη δεν έχει επιλεχθεί τυχαία, το ροζέ αυτό είναι καθαρά ένα κρασί παλαίωσης. Η ολονύχτια, οκτάωρη εκχύλιση του δίνει το χρώμα του, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί παλιό βαρέλι για 3-4 μήνες, διαδικασία στην οποία εν μέρει οφείλεται η ελαφρά τανικότητα και η δομή του.
Ετήσια παραγωγή 80.000 φιάλες.03Naoussa Young Vines 2020100% Ξινόμαυρο04Γη & Ουρανός Νάουσα 2018100% Ξινόμαυρο05Xinomavro Nature 2016100% Ξινόμαυρο06Xinomavro Nature 2016100% Ξινόμαυρο07Καϊάφας Νάουσα 2017100% Ξινόμαυρο 08Ραψάνη Terra Petra 201850% Ξινόμαυρο, 50% Κρασάτο & Σταυρωτό09Acroterra Santorini 2017100% Ασύρτικο
Μόλις τελειώσαμε τη δοκιμή, ακολούθησε ένα μοναδικό τσιμπούσι δια χειρός της μητέρας του Απόστολου, της οποίας τα πιάτα συναγωνίζονται σε ήθος και χαρακτήρα, τα κρασιά του γιου της. Την ευχαριστούμε και από εδώ, για μια ακόμη φορά για τη ζεστή φιλοξενία της.
Δεν αρκεί να έχεις ταλέντο για να πετύχεις. Πρέπει να έχεις και γνώση. Μα δε φτάνει ούτε η γνώση. Πρέπει να αποκτήσεις κουλτούρα. Αλλά δεν αρκεί ούτε η κουλτούρα. Πρέπει και να προσπαθήσεις. Ο Αποστόλης από τότε που ξεκίνησε, έβαλε τα κρασιά του σε μια βαλίτσα και άρχισε να γυρνάει τον κόσμο. Έτσι κατάφερε να στήσει τις αγορές του σε Αγγλία, Αμερική, Καναδά, Ιαπωνία και αλλού. Με ένα σαφώς ορισμένο, χειροπιαστό όραμα. Με λογισμό και με όνειρο. Ευχόμαστε στον Απόστολο Θυμιόπουλο και την ομάδα του κάθε επιτυχία και καλή δύναμη με την αποπεράτωση του οινοποιείου Acroterra στη Σαντορίνη, που τώρα χτίζεται. Είμαστε σίγουροι ότι η διαδρομή του θα είναι γεμάτη επιτυχίες, χαρίζοντας σε κάθε οινόφιλο δυνατές συγκινήσεις.
Η ιστορία ενός υπεραθλητή που τα καλοκαίρια έπαιζε μπάσκετ και πηδούσε 7 μέτρα στο μήκος, λάτρεψαν οι οπαδοί του Ολυμπιακού και παραλίγο να τον πάρει ο Πούσκας στον Παναθηναϊκό. Ένας ζογκλέρ με τεράστια αθλητικά προσόντα, που έριξε σφαλιάρα σε συνταγματάρχη της χούντας.
Ο Βασίλης Μποτίνος νικήθηκε από τον κορονοϊό σε ηλικία 77 ετών και οι περισσότεροι από τους παλιούς Ολυμπιακούς που τον είχαν δει να παίζει, συμφωνούσαν ότι “έφυγε ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες που φόρεσαν ποτέ την ασπροκόκκινη φανέλα”. Ο παλαίμαχος συνάδελφος Κώστας Μυλωνάς, νεαρός όταν ο Μποτίνος έκανε παπάδες μέσα στο γήπεδο, δεν δίστασε να τον χαρακτηρίσει κορυφαίο εξτρέμ στην ιστορία του Ολυμπιακού.
“Ξέρω θα πείτε ότι παίκτης με την προσφορά του Τζόρτζεβιτς δεν υπήρξε και δύσκολα θα υπάρξει ξανά στον Ολυμπιακό, από πλευράς αθλητικών προσόντων, ωστόσο, ικανοτήτων και θεάματος που πρόσφερε μέσα στο γήπεδο δεν υπάρχει άλλος” επιχειρηματολογεί ο Κώστας. Η αλήθεια είναι ότι η αίγλη του βιρτουόζου κυνηγού, έστω κι αν η καριέρα του στον Ολυμπιακό δεν κράτησε παραπάνω από έξι-εφτά χρόνια, έμεινε σαν χρυσόσκονη πάνω από το Καραϊσκάκη.
Ο πατέρας μου, αυτόπτης μάρτυρας των κατορθωμάτων του Μποτίνου, μνημόνευε πάντα το τεράστιο άλμα που τον διέκρινε, τα αθλητικά του προσόντα και την ικανότητά του στην ντρίπλα. Ο Κώστας Μυλωνάς προσθέτει: “Μα, ο Βασίλης ήταν ένας υπεραθλητής. Θα μπορούσε να διαπρέψει σε οποιοδήποτε σπορ”.
Πράγματι ο Μποτίνος, όπως και πολλοί άλλοι αθλητές της εποχής, δοκίμαζαν απ’ όλα. Διέπρεψε μεν στο ποδόσφαιρο, έπαιζε όμως και πόλο (στο Βόλο) και μπάσκετ… όπου έβρισκε. Ο συμπαίκτης του στον Ολυμπιακό, Ορέστης Παυλίδης (συγκάτοικος του στην αρχή της καριέρας του στον Πειραιά, όταν δεν είχε μόνιμη κατοικία) τον έπαιρνε μαζί του τα καλοκαίρια και έπαιζαν μπάσκετ στον Ροδιακό, με τον οποίο μάλιστα αναδείχθηκαν πρωταθλητές Δωδεκανήσου! Παρεμπιπτόντως μπάσκετ στη Ρόδο έπαιζε και ο Σάββας Θεοδωρίδης φορώντας τη φανέλα του Δωριέα.
“Ο Τάκης Βεντίκος τον παρακαλούσε να αφήσει την μπάλα και να ακολουθήσει τον κλασικό αθλητισμό” θυμάται ο Κώστας Μυλωνάς. Τον είχε δει να προπονείται στο Καραϊσκάκη και είχε εντυπωσιαστεί από τα αθλητικά του προσόντα. Για να μπει, άλλωστε, στην Γυμναστική Ακαδημία πήδηξε 7:07 μέτρα (έχοντας και ένα μικρό τραυματισμό από το ποδόσφαιρο), χωρίς προπόνηση, μια εποχή που το πανελλήνιο ρεκόρ ήταν 7.50!
“Του έλεγε να ασχοληθεί με τον στίβο και το μήκος. Θα σε κάνω ισάξιο του Ιγκορ Τερ Οβανεσιάν, του έλεγε, αλλά ο Μποτίνος ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο..” λέει ο έμπειρος δημοσιογράφος. Από τον Βόλο, που τον έλεγαν “σατανά” γιατί περνούσε όπως ήθελε τους αντιπάλους του, δεν πήγε στο Κέιπ Τάουν όπου τον ήθελε μια ομάδα της Νοτίου Αφρικής (έτοιμη να πληρώσει 200.000 δραχμές, για να εξαγοράσει τρόπο τινά την στρατιωτική του θητεία), ούτε στον Άρη που του έδινε 90.000 για να πάει στη Θεσσαλονίκη.
Ο Ολυμπιακός Βόλου τον παραχώρησε στον μεγάλο Ολυμπιακό, έναντι μόλις 30.000 δρχ. Δεν είχαν και πολλή ιδέα οι Πειραιώτες πόσο μεγάλο ήταν το ταλέντο του σέντερ-φορ που μετατράπησε σε ακραίο, αφού προωθημένος, έπαιζε ο Γιώργος Σιδέρης. Ο κόσμος της ομάδας τον λάτρεψε γιατί ήταν θεαματικός, έκανε φοβερούς διεμβολισμούς, είχε πάσα ακριβείας και ήταν εκρηκτικός όπως συνολικά ο χαρακτήρας του.
Ατίθασος με την μπάλα, το ίδιο και έξω από το γήπεδο. Ήρθε σε σύγκρουση με τον Ολυμπιακό, από τους ανθρώπους του οποίου είχε παράπονα για την αντιμετώπιση του σοβαρού τραυματισμού του, λίγο έλειψε να πάει στον Παναθηναϊκό και τα’ βαλε με την ίδια τη χούντα!
Δεν ήταν αριστερός, ούτε αντιστασιακός, θα χειροδικήσει, ωστόσο, κατά του επιτρόπου που είχε τοποθετήσει η δικτατορία στον Ολυμπιακό, συνταγματάρχη Παπαποστόλου! Ήταν Δεκέμβριος του 1967, όταν οι “ερυθρόλευκοι” υποδέχθηκαν τον Απόλλωνα Αθηνών, για την 13η αγωνιστική του πρωταθλήματος.
Στο ημίχρονο το σκορ είναι 2-0 με γκολ των Σιδέρη και Μποτίνου, που έχει κάποιο πρόβλημα με τις τάπες των παπουτσιών και ζητάει από τον εμβληματικό φροντιστή της ομάδας Τάκη Κτενά (με θητεία 55 ετών στην ομάδα!) ένα διαφορετικό ζευγάρι. Είτε τον άκουσε, είτε όχι, ο Κτενάς δεν του δίνει σημασία και ο Μποτίνος που τα νεύρα του ήταν πάντα έτοιμα να εκραγούν, του πετάει ένα παπούτσι.
Ξαφνικά εμφανίζεται ένας κοντόσωμος τύπος με πολιτικά, πιάνει τον Μποτίνο από τον λαιμό και τον απειλεί: “Μίλα καλύτερα, αλλιώς θα σε βγάλω έξω, θα σε τελειώσω…”
Γυρίζει ο Μποτίνος και απαντάει, ρίχνοντας του μια σφαλιάρα! Ο Θανάσης Σούλης, προπονητής του Ολυμπιακού τότε, τρέχει προς το μέρος του ποδοσφαιριστή και τον ρωτάει: “Ξέρεις ποιον χτύπησες βρε αθεόφοβε;” Ο Μποτίνος απαντάει “όχι” και τότε μαθαίνει την αλήθεια: “Είναι ο νέος γενικός αρχηγός, συνταγματάρχης Δημήτρης Παπαποστόλου”.
Ο Σούλης αποφασίζει να αφήσει τον Μποτίνο στα αποδυτήρια και ο Ολυμπιακός βγαίνει να παίξει με 10. Ο κόσμος καταλαβαίνει τι γίνεται και αρχίζει να αντιδρά! Σε δέκα λεπτά, ο Μποτίνος επιστρέφει στο γήπεδο και βάζει μάλιστα το τέταρτο γκολ στο εντυπωσιακό 4-0. Ο συγγραφέας Θανάσης Σκρουμπέλος είχε περιγράψει ως εξής την σκηνή στον Σταύρο Διοσκουρίδη: “Στο ματς με τον βαλτό από την Χούντα στρατιωτικό που έκανε υποδείξεις κατά την διάρκεια του παιχνιδιού στον Μποτίνο και ο Βασίλαρος του τα έχωσε. Σηκωθήκαμε η εξέδρα που ήμουν και βγάλαμε μαζί και το αντιχουντικό μας άχτι. Ήταν ίσως η δεύτερη μαζική αντίδραση κατά της χούντας, μετά την διαδήλωση του Απρίλη που είχε οργανώσει παράνομα ο Ρήγας στην οδό Αιόλου”
Ο Παπαποστόλου τον βάζει στο μάτι: «Περνούσε κάθε τόσο έξω από το σπίτι μου και απειλούσε τους γονείς μου, την μάνα και τον πατέρα μου. Τους έλεγε ‘’ …τον γιο σου τον νταή θα τον περάσω στρατοδικείο’’. Έκλαιγε η μάνα μου και εγώ δεν γνώριζα τίποτα… Μέχρι που κάποια στιγμή μου το είπαν οι γείτονες, μου είπαν πως έρχεται ένας στρατιωτικός με δύο ΛΟΚατζήδες, σε ένα τζιπ και απειλεί τους δικούς σου” έχει διηγηθεί ο ίδιος.
Δυο φορές με αφορμή εισιτήρια που δεν έδινε ο συνταγματάρχης στον Μποτίνο, όπως σε όλους τους συμπαίκτες του, του όρμηξε ξανά. Ο Παπαποστόλου έπιασε το πιστόλι του, την μια όμως ο Αγανιάν και την άλλη ο Σιδέρης απέτρεψαν τα χειρότερα. Η ουσία είναι ότι ο χαρισματικός ντριπλέρ και σπουδαίος σκόρερ είχε μπει για τα καλά στα μάτι της δικτατορίας. Τίποτε δεν θα ήταν εύκολο γι αυτόν, ειδικά στις δύσκολες στιγμές της καριέρας του.
Λατρεία για τον Μπούκοβι
Ο Μάρτον Μπούκοβι λάτρευε τα προσόντα του, ήθελε να είναι πιο απλός με την μπάλα στα πόδια και του έκανε συχνά παρατηρήσεις να πασάρει γρήγορα. Ο Νίκος Γουλανδρής του προτείνει μπόνους 2.000 δραχμές σε κάθε πάσα, μετά από τις πρώτες δυο ντρίπλες. Η απάντηση του Μποτίνου μένει στην ιστορία: “Και τι να κάνω; Να χαλάσω το χατίρι του κόσμου;”Άψογο στυλ στο Καραϊσκάκη, σε ντέρμπι με την ΑΕΚ
Σε μια μεγάλη συνέντευξη του στο ΦΩΣ το 2006 (στον Θέμη Σινάνογλου) θα πει για τον Μπούκοβι: “Ήταν πρώτα απ’ όλα άνθρωπος. Ήταν πατέρας μας. Εγώ τολμάω να πω ότι τον αγάπησα όσο και τον πατέρα μου”.
– Σαν προπονητής; Μεγάλος προπονητής, ήταν δάσκαλος. Μεγάλος δάσκαλος. Πολύ μεγάλος.
– Έχω διαβάσει παλιά κείμενα ότι όταν ήταν να φύγει από τον Ολυμπιακό, είχανε πάει οπαδοί έξω από το ξενοδοχείο στην Καστέλα και έκλαιγαν, έκαναν επεισόδια με την αστυνομία και φώναζαν “πατέρα μη φεύγεις”!
Έτσι ακριβώς. Πατέρας μας ήτανε. Πολλές φορές δεν είχαμε λεφτά, διότι τότε οι αποδοχές των ποδοσφαιριστών ήταν πενιχρότατες. Κανένα πριμ περιμέναμε από μεγάλη νίκη, κανένα χιλιάρικο.
Η καμιά δουλειά στη ΔΕΗ, κανέναν διορισμό.
Εγώ δεν είχα ούτε αυτά διότι σπούδαζα τότε, ήμουν στη Γυμναστική Ακαδημία. Πολλές φορές λοιπόν δεν είχαμε λεφτά. Και πηγαίναμε στον Μπούκοβι, του λέγαμε “πατέρα, δάνεισε μας ένα χιλιάρικο·). Αυτός έδινε και δεν το έπαιρνε πίσω! Όταν πήγαινες μετά από μέρες να του δώσεις πίσω το χιλιάρικο, δεν το δεχότανε με τίποτα! Μεγαλείο ψυχής, μιλάμε για τεράστιο άνθρωπο. Προπονητής μεγάλος, άνθρωπος μεγάλος, άλλο πράγμα.
Μην ξεχνάμε ότι αναμόρφωσε τον Ολυμπιακό και του έδωσε ξανά πρωταθλήματα και Κύπελλα μετά από πολλά χρόνια που δεν έπαιρνε η ομάδα πρωτάθλημα στη δεκαετία του ’60. Είχε τελειώσει ο μεγάλος Ολυμπιακός της δεκαετίας του ’50 και από το 1960 άρχισε να παίρνει τα πρωταθλήματα ο Παναθηναϊκός με τον Δομάζο. Με τον Μπούκοβι μετά από χρόνια ξανάγινε ο Ολυμπιακός πρωταθλητής.
– Έπαιξε ρόλο η χούντα στο να φύγει ο Μπούκοβι;
Ναι, πιέστηκε. Δείγμα του ότι ήταν ανεπιθύμητος από τη χούντα, είναι το εξής: Το 1967 πήγαμε ταξίδι στις ΗΠΑ για τουρνουά και δεν ακολούθησε την ομάδα. Του απαγορεύτηκε. Πιέστηκε πολύ και μετά από λίγους μήνες έφυγε. Φεβρουάριο αν θυμάμαι καλά, έφυγε. Τον Φεβρουάριο του ’68.
Με τον Ολυμπιακό, ο Μποτίνος, κατέκτησε 2 πρωταθλήματα (το 1966 και το 1967) και τρία Κύπελλα (1964, 1968 και 1971) παίζοντας 156 ματς και σκοράροντας 47 φορές. Ήταν μέλος ίσως της καλύτερης Εθνικής Ομάδας ποδοσφαίρου που είχαμε ποτέ (από πλευράς ποιότητας, τεχνικής και αξίας των ποδοσφαιριστών). Εκείνης που διεκδίκησε την πρόκρισή της στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970, έβαλε 13 γκολ σε 6 ματς αλλά έμεινε εκτός τελικών για ένα βαθμό από τη Ρουμανία.
Έπαιξε στα πέντε από τα έξι ματς των προκριματικών, συνήθως σαν παρτενέρ του Σιδέρη στην επίθεση, βάζοντας δυο γκολ στο Ελλάδα-Ελβετία 4-1 και άλλο ένα στο 2-2 με την Πορτογαλία του Εουσέμπιο.
Το δεύτερο γκολ που σημειώνει με κεφαλιά είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, καθώς σηκώνεται πάρα πολύ ψηλά για να νικήσει τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Ο ίδιος, μιλώντας την περιέγραψε ως εξής στο ΦΩΣ: “Παίζουμε με την Εθνική Ελλάδας εναντίον των Ελβετών στη Θεσσαλονίκη. Εσύ πρέπει να ήσουν αγέννητος τότε. Το 1969. Βάζω το δεύτερο γκολ. Στο Καυταντζόγλειο, φίσκα το γήπεδο, δεν είχε τότε καθίσματα, πάνω από 50.000 κόσμο είχε μέσα. Γίνεται μια σέντρα από τον Κούδα απ’ τα δεξιά, βγαίνει ο Ελβετός τερματοφύλακας, βγαίνω κι εγώ, πηδάω στον αέρα. Και βρίσκεται το κεφάλι μου 30 πόντους πιο ψηλά από τα χέρια του τερματοφύλακα! Την καρφώνω στα δίχτυα. Ε, αυτή τη φάση, μετά από ένα μήνα που βρέθηκα στη Ζυρίχη, σε μια πλατεία της Ζυρίχης, την είδα κρεμασμένη σε μεγάλο πόστερ! Τόσο μεγάλη εντύπωση είχε κάνει στους Ελβετούς φωτορεπόρτερ.”
Η σχέση του με τον Ολυμπιακό ήταν θυελλώδης. Από την αρχή σχεδόν, όταν δεν έχει σπίτι και φιλοξενείται πρώτα από τον πατέρα του Γιώργου Σιδέρη και στη συνέχεια από τον Ορέστη Παυλίδη, νιώθει παραγκωνισμένος. Οι υποσχέσεις για δουλειά δεν υλοποιούνται, τα χρήματα είναι λίγα και εκτός των άλλων δεν είναι εύκολο για ένα ταλέντο της εποχής να πάρει μεταγραφή στο εξωτερικό.
Παρότι οι ευκαιρίες να δουν Έλληνες ποδοσφαιριστές οι ευρωπαϊκές ομάδες είναι ελάχιστες, το 1968 η Σταντάρ Λιέγης έρχεται στην Ελλάδα και ζητάει επισήμως τον Βασίλη Μποτίνο, προσφέροντας μάλιστα και αρκετά χρήματα. Ο Ολυμπιακός δεν συζητάει καν την πρόταση και ακολουθούν δυο σπουδαίες σεζόν με 21 γκολ και οι εξαιρετικές εμφανίσεις με την Εθνική.
Το ματς με την Ελβετία βλέπουν σκάουτ γερμανικών ομάδων και το καλοκαίρι του 69 πολιορκείται από Σάλκε, Μπορούσια Ντόρτμουντ και Ροντ-Βάις. Το συμβόλαιο που του προτείνουν (μαζί με τα μπόνους) έχει έξι μηδενικά, αλλά ο Ολυμπιακός απορρίπτει όλες τις προτάσεις.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Μποτίνος φεύγει για τη Γερμανία, μένει μαζί με τον αδερφό και αρνείται να επιστρέψει στον Ολυμπιακό, χολωμένος από την άρνηση της ομάδας να τον παραχωρήσει και να του αλλάξει τη ζωή. Οι “ερυθρόλευκοι”, εν τω μεταξύ, περνάνε μια αγωνιστική κρίση, επικοινωνούν μαζί του, υποσχόμενοι χρήματα και διαμέρισμα. Ο Μποτίνος πιστεύουν ότι θα τους λύσει πολλά από τα προβλημάτα, καθώς ο Γιώργος Σιδέρης έχει φύγει για το Βέλγιο και την Αντβερμπ.
Η επιστροφή του Βολιώτη άσου γίνεται πραγματικότητα τον Δεκέμβριο του 1970, όταν στις 27 του μήνα παίζει με τον Άρη. Θα αγωνιστεί σε άλλα τρία παιχνίδια. Δεν είναι καλά προπονημένος, παθαίνει μια θλάση, που δεν αντιμετωπίζεται πολύ προσεχτικά και στον αγώνα με την Βέροια (17/1/1971) κόβεται ένας μυς από τον τετρακέφαλο του δεξιού του ποδιού.
Ο Πούσκας και ο Παναθηναϊκός
Είναι η αρχή του τέλος αλλά και ενός Γολγοθά για τον διεθνή ποδοσφαιριστή, που νιώθει ότι ο Ολυμπιακός τον έχει εγκαταλείψει στην τύχη του. Ο σύλλογος δεν του βρίσκει γιατρούς, πολύ περισσότερο δεν υλοποιεί τις υποσχέσεις του, για οικονομική εξασφάλιση.
Αυτός που θα ασχοληθεί τελικά είναι ο … Παναθηναϊκός, μέσω του Φέρεντς Πούσκας! Ο προπονητής των “πρασίνων” επισκέπτεται τον Μποτίνο στο σπίτι του, μαθαίνει την κατάσταση του και τον παροτρύνει να εξεταστεί από τον γιατρό της Ρεάλ Μαδρίτης, που εκείνη την εποχή βρισκόταν συμπτωματικά στην Ελλάδα. Ο Ισπανός του λέει ότι πρέπει να φύγει άμεσα για επέμβαση, ο Πούσκας πληρώνει το εισιτήριο του να ταξιδέψει μέχρι τη Μαδρίτη.
Επιστρέφει αισιόδοξος ότι θα ξαναπαίξει υγιής ποδόσφαιρο, όμως στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος 1971-72, πάλι εναντίον της Βέροιας, βλέπει το πόδι του ξανά πρησμένο. Μια νέα περιπέτεια θα αρχίσει, με νέες αποθεραπείες ταξίδι στη Γερμανία, όπου θα κάνει, εν τέλει, την δεύτερη εγχείριση, με χρήματα που του δανείζουν φίλοι του. Ο Ολυμπιακός είναι εξαφανισμένος.
Η επαφή με τον Παναθηναϊκό εξακολουθεί να υφίσταται, οι “πράσινοι” είναι έτοιμοι να του κάνουν επίσημη πρόταση, όμως ο Κώστας Ασλανίδης πανίσχυρος ΓΓΑ επί χούντας, ακυρώνει τη μεταγραφή. Μέσω του Παναγειάλιου θα βρεθεί στον Πανιώνιο, όπου θα σταματήσει την καριέρα του σε ηλικία μόλις 30 ετών. Η άρνηση του να παίξει στην Εθνική Ομάδα έβαλε τελεία και παύλα σε μια καριέρα που θα μπορούσε -με βάση το ταλέντο του- να εκτοξευτεί πολύ πιο μακριά από τα στενά σύνορα της Ελλάδας.
Η “τρελή Μποτίνα η ερωτιάρα” όπως φώναζε ο Νικόλας ο πασατεμπάς στο Καραϊσκάκη, ήταν ένας γητευτής της μπάλας, βγαλμένος από τα πιο ωραία παραμύθια χωρίς όμως ευτυχισμένο τέλος…
Πηγές: peiraotiκa.gr (συνέντευξη στον Παναγιώτη Γιαλό), ΦΩΣ των Σπορ
Μάλλον σου έχει τύχει αρκετές φορές: Να συζητάς με κάποιον, να διαφωνείτε για ένα θέμα και να προσπαθείς να του αλλάξεις γνώμη. Η πειθώ είναι μια βασική δεξιότητα για όλους- και μπορεί να σας βοηθήσει στις μπίζνες.
Στο βιβλίο του, The Catalyst, ο καθηγητής μάρκετινγκ στο Wharton business school, Jonah Berger, προσφέρει μερικές τεχνικές και στρατηγικές για αλλάξεις την γνώμη κάποιου. Μια στρατηγική φαίνεται αντιφατική, αλλά είναι εξαιρετική: Οι άνθρωποι με ισχυρή πειθώ, δεν λένε στους άλλους τι να κάνουν. Αλλά ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να πείσουν τον… εαυτό τους.
Σύμφωνα με τον Berger, αν πεις σε κάποιον τι να κάνει, γίνεται αμυντικός. Ωστόσο, εάν καταλήξει εκείνος στο ίδιο συμπέρασμα, είναι πολύ πιο πιθανό να αγοράσει αυτό που πουλάς, είτε πρόκειται για την ιδέα είτε για το προϊόν σου.
Εδώ είναι λοιπόν 4 τεχνικές για να πείσεις κάποιον, χωρίς να του πεις τι να κάνει.
1# Δώσε ένα μενού επιλογών. Δώστε στους ανθρώπους επιλογές και είναι πιο πιθανό να συμβαδίσουν με την ιδέα σας. Εάν είστε γονιός, μπορείτε να εφαρμόζετε αυτή τη στρατηγική συνέχεια. Ξέρεις ότι δεν είναι αποτελεσματικό να έχεις μια απαίτηση όπως “Φάε τον αρακά σου!”. Αντίθετα, ρώτα: “Τι θα θέλατε να φάτε πρώτο, μπρόκολο ή κοτόπουλο;”. Αυτό είναι ένα μενού. Η ίδια στρατηγική ισχύει και για τους πελάτες ή τους υποψήφιους πελάτες σας. Σύμφωνα με τον Berger, οι αποτελεσματικοί πείθοντες παρέχουν ένα περιορισμένο σύνολο επιλογών από τις οποίες οι άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν. Για παράδειγμα, τα περισσότερα επιτυχημένα στελέχη διαφημιστικών εταιριών δεν εμφανίζονται στα pitch meetings μόνο με μία πρόταση. Δεν παρουσιάζουν ούτε 12 ιδέες φυσικά. Προσφέρουν όμως μια επιλογή μεταξύ δύο ή τριών ιδεών. Δώστε στους ανθρώπους επιλογές.
2# Ρώτα, μην λες. Κάντε περισσότερες ερωτήσεις και κάντε λιγότερες δηλώσεις. Σύμφωνα με τον Berger, οι άνθρωποι είναι συχνά απρόθυμοι να ακολουθήσουν το παράδειγμα κάποιου, αλλά είναι πιο πιθανό να ακολουθήσουν τον δρόμο που χάραξαν για τον εαυτό τους. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι προσπαθείτε να κάνετε την ομάδα σας να ακολουθήσει μια νέα πρωτοβουλία. Οι αναποτελεσματικοί ηγέτες το πλασάρουν στους ανθρώπους με τη μορφή δήλωσης- απόφασης. Οι αποτελεσματικοί πείθοντες κάνουν το αντίθετο. «Ξεκινούν κάνοντας ερωτήσεις… μιλάνε με τους ενδιαφερόμενους, λαμβάνοντας τις απόψεις τους και εμπλέκοντάς τους στη διαδικασία σχεδιασμού», λέει ο Berger. Με αυτό τον τρόπο μπορείς να φτάσεις πολύ κοντά στο αρχικό σχέδιο που είχες στο μυαλό σου, αλλά ακριβώς επειδή όλοι θα έχουν πει την γνώμη τους και θα έχουν συμμετοχή σε αυτό, θα γίνει πολύ πιο εύκολα αποδεκτό.
3# Κάνε τον άλλο να δει τα πράγματα από την μεριά σου. Αν για παράδειγμα είσαι ο leader μέσα σε μία εταιρία και χρειάζεται να καταργήσεις ένα project, δεν θα έχεις εύκολη αποστολή. Η ομάδα μπορεί να είναι «συνδεδεμένη» με το συγκεκριμένο project. Ο Berger προτείνει να ρωτήσετε την ομάδα σας εάν ξεκινούσαν από το μηδέν σήμερα – γνωρίζοντας όλα όσα ξέρουν – θα ξεκινούσαν το project; Ζητήστε τους να μπουν στη θέση ενός νέου CEO. Ένας νέος ηγέτης θα άναβε πράσινο φως για το συγκεκριμένο project;
4# Δείξε κατανόηση. Δείξε ενσυναίσθηση. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από το να λες στους άλλους τι να κάνουν. Η άλλη πλευρά πρέπει να νιώσει ότι την ακούς προσεκτικά και την καταλαβαίνεις. Αντί λοιπόν να προσπαθείς να πείσεις κάποιον, ξεκίνα δείχνοντας κατανόηση. Επίσης χρησιμοποιώντας το «εμείς» αντί για «εγώ», είναι πιο πιθανό να δημιουργήσετε μια γέφυρα εμπιστοσύνης.
