Συντάκτης: Kostas Bertsias

Δημοσιεύτηκε στισ

Ελληνικά

Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως

θα ελιχθώ προς τα πάνω

όπως ένα ρυάκι που μουρμουρίζει.

Και αν τυχόν κάπου ανάμεσα

τους γαλάζιους διαδρόμους

συναντήσω αγγέλους,

θα τους μιλήσω ελληνικά επειδή

δεν ξέρουνε γλώσσες.

Μιλάνε μεταξύ τους, με μουσική ….

Νικηφόρος Βρεττάκος

Δημοσιεύτηκε στισ

«η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει».

«Το κύριο δίδαγμα από τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι ότι ο καθένας, το κάθε κράτος, θα πρέπει να βασίζεται για την άμυνά του, αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις και μόνο», επισημαίνει στην συνέντευξη που παραχώρησε στο iefimerida, ο καθηγητής Εφρέμ Ινμπαρ, πρόεδρος του Jerusalem Institute for Strategy and Security (JISS) και ιδρυτικός διευθυντής του Κέντρου Στρατηγικών Σπουδών Begin-Sadat για 23 χρόνια (1993-2016).

Ο καθηγητής Ινμπαρ, ο οποίος έχει διδάξει στα πανεπιστήμια Johns Hopkins και Georgetown, είναι βαθύς γνώστης των διεθνών και περιφερειακών σχέσεων και διαθέτει πολυετή εμπειρία στην ανάλυση του συχετισμού δυνάμεων τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και στην ευρύτερη περιοχή μας.

«Στη ζωή», θεωρεί ο καθηγητής Ινμπαρ, «όταν αντιμετωπίζεις τέτοιες καταστάσεις, πρέπει να βγάζεις τα συμπεράσματά σου. Οι κακές εμπειρίες πρέπει να μας κάνουν πιο δυνατούς. Τώρα μαθαίνουμε ότι πρέπει ο καθένας να είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του και όχι να στηρίζεται σε Διεθνείς Συνθήκες και στο Διεθνές Δίκαιο. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα καλό μάθημα. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη, τι είπαν οι Αθηναίοι στους κατοίκους της Μήλου; Ότι ο δυνατός παίρνει αυτό που θέλει και ο αδύνατος υποφέρει αυτό που του αναλογεί. Είναι αλήθεια, και το είπε ένας μεγάλος Έλληνας, πριν από πολλά χρόνια, αλλά η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει».

Πηγή: iefimerida.gr – Ο Ισραηλινός Εφραίμ Ίνμπαρ στο iefimerida, για το Ουκρανικό: Αν δούμε τη Δύση να χάνει, θα είναι μια μεγάλη νίκη για Ρωσία-Κίνα –

Δημοσιεύτηκε στισ

“Πρώτον και κύριον, δεν υπάρχει τίποτα”… Ή μήπως υπάρχει;

“Τίποτα στον κόσμο δεν έχει νόημα”. Ο γερο – Γοργίας μετέτρεψε το μηδενιστικό δόγμα σε ανέκδοτο που διηγούμαστε ανέκφραστα για να βγάλει περισσότερο γέλιο.

Η επιχειρηματολογία του Γοργία εξακολουθεί να με τσακίζει.
Ο Γοργίας, διάσημος ρήτορας, ξακουστός για τις σατιρικές μιμήσεις του, ήταν το αρχαιοελληνικό αντίστοιχο ψαγμένου κωμικού σταντ απ.

Υποθέτω πως αν η δήλωση “Δεν υπάρχει τίποτα” ειπωθεί με ειρωνικά:

“Πρώτον και κύριον, δεν υπάρχει τίποτα”… Ή μήπως υπάρχει;ό μειδίαμα μπορεί να αποδειχτεί ξεκαρδιστική. Ο Γοργίας πέθαινε τους αρχαίους Έλληνες στο γέλιο, από τους Δελφούς μέχρι την Ολυμπία, χρεώνοντας είσοδο για τις παραστάσεις του κι εξασφαλίζοντας πολύ άνετη ζωή. Ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι μεταφραστές και οι μελετητές του είναι το ότι δεν μπορούν ποτέ να είναι σίγουροι αν εννοούσε στ’ αλήθεια ό,τι έγραφε ή απλώς έσπαγε πλάκα.


Η τακτική του Γοργία να βγάζει γέλιο μέσα από μια μηδενιστική θεώρηση της ζωής εγείρει κάποια συναρπαστικά ερωτήματα γύρω από το χιούμορ – πώς μπορεί να μας βοηθήσει να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες και πώς μερικές φορές κάνει ακριβώς το αντίθετο. Οι ψυχολόγοι πιστεύουν ότι το χιούμορ είναι ένας αμυντικός μηχανισμός για να αποστασιοποιούμαστε από αγχογόνες σκέψεις και συναισθήματα. Το σεξ μας προκαλεί άγχος, ιδίως το σεξ που συνιστά μοιχεία, εξού και τα αναρίθμητα αστεία γύρω από το σεξ και την ερωτική απιστία που υπάρχουν σε κάθε κοινωνία. Και, φυσικά, το υπέρτατο άγχος το προκαλεί η συνείδηση της θνητότητας – ειδικά της δικής μας -. οπότε έχουμε και πάλι σχετικά αστεία να φαν’ κι οι κότες.
Πριν από αρκετά χρόνια ο Τομ και εγώ γράψαμε ένα βιβλίο για τη φιλοσοφία της θνητότητας στο οποίο χρησιμοποιήσαμε αστεία με θέμα το θάνατο για να επεξηγήσουμε τις απόψεις διάφορων φιλοσόφων. Ένας δημοσιογράφος μας ρώτησε αν θεωρούσαμε ότι τα αστεία για τον θάνατο πιάνουν όντως, αν πιστεύαμε ότι καθιστούν τη συνειδητοποίηση της θνητότητας λιγότερο τρομακτική. Καλή ερώτηση. Το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω ήταν “Μονάχα όταν πιάνουν”.
Υποθέτω πως το ίδιο μπορεί να πει κανείς για τις εξυπνάδες του Γοργία γύρω από την απουσία νοήματος της ζωής.


Εν πάση περιπτώσει, τα επιχειρήματα του Γοργία σχετικά με την ανυπαρξία των πάντων – από τον ίδιο τον φυσικό κόσμο μέχρι τις αποκαλούμενες κοινωνικές αξίες (χωρίς αυτό να σημαίνει, φυσικά, ότι υπάρχει κοινωνία) – πήγαζαν κατευθείαν από την κυνική καρδιά του. Πρόκειται για έναν από τους πρώτους καταγεγραμμένους μηδενιστές στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας, από τους πρώτους διδάξαντες μιας μακράς παράδοσης φιλοσόφων που πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων τα πάντα, ειδικά εκείνη την παράλογη ιδέα ότι η ζωή έχει κάποιο νόημα. Πρώτον και κύριον, ας πούμε, τι νόημα να έχει οτιδήποτε από τη στιγμή που δεν υπάρχει τίποτα;


Ο Γοργίας, καθώς φαίνεται, διήγε ευχάριστο βίο, εντούτοις δεν ασπαζόταν καθόλου τον ηδονισμό ως φιλοσοφία, τουλάχιστον απ’ όσο γνωρίζουμε από τις καταγεγραμμένες διδαχές του. Υποθέτω πως ακόμη κι αν κάποιος στη θεωρία είναι μηδενιστής, μπορεί στην πράξη να είναι ηδονιστής· ένας ηδονικός βίος δεν έχει ανάγκη κανένα φιλοσοφικό νόημα, απλώς να είναι.


Δεν θα κρίνω ad hominem τον Έλληνα φιλόσοφο – πλακατζή με βάση το γεγονός ότι διήγε εξαιρετικά μακρύ κι ευτυχή βίο, κερδίζοντας δεκάδραχμα με το τσουβάλι καθώς περιόδευε από πόλη σε πόλη και κατέπλησσε τα ακροατήριά του. Όμως, δεν μπορώ να μη γελάσω με αυτό που ξεστόμισε στα τελευταία του: Σε ηλικία 104 ετών είπε στο φίλο του τον Αθηναίο ότι απέδιδε την μακροζωία του στο γεγονός ότι “δεν έκανα τίποτα μόνο για την ευχαρίστηση”.

κάθε φορά που βρίσκω
το νόημα της ζωής
το αλλάζουν
ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΛΑΪΝ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Δημοσιεύτηκε στισ

Επεισοδιακή η χθεσινή παράσταση του Οθέλλου στην Εθνική Λυρική

Η χειρονομία στήριξης της Ουκρανίας οδήγησε σε θλιβερά παρατράγουδα

Επεισοδιακή η χθεσινή παράσταση του Οθέλλου στην Εθνική Λυρική Σκηνή

The LiFO teamFacebookTwitterO χορευτής Γιάννης Μητράκης

Η Εθνική Λυρική Σκηνή αφιέρωσε την χθεσινή παράσταση του Οθέλλου στην Ουκρανία και τους κατοίκους της, ενώ κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για τα αθώα θύματα του πολέμου.

Πριν την έναρξη της παράστασης του Οθέλλου σε σκηνοθεσία Robert Wilson, στην κατάμεστη αίθουσα, ο Γιάννης Μητράκης χορευτής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής εμφανίστηκε τυλιγμένος με μια σημαία της Ουκρανίας και είπε τα εξής:

«Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Γιάννης Μητράκης και είμαι χορευτής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ο πατέρας μου είναι Έλληνας και η μητέρα μου Ουκρανή. Εδώ και δέκα μέρες η χώρα της μητέρας και των παππούδων μου βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, μετά την εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων.

Εκ μέρους όλων των εργαζομένων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής θα ήθελα να σας πω ότι η αποψινή παράσταση αφιερώνεται στην Ουκρανία και τους κατοίκους της, οι οποίοι ζουν δραματικές στιγμές. Ας γίνει η τέχνη και ο πολιτισμός η φωνή όλων μας για την άμεση λήξη αυτού του πολέμου».

Η πρωτοβουλία της Λυρικής έγινε δεκτή από το κοινό το οποίο τήρησε ενός λεπτού σιγή και μετά καταχειροκρότησε τον χορευτή. 

Στο διάλειμα η κατάσταση πήρε άλλη τροπή αφού περίπου 15 άτομα από την χορωδία της Εθνικής Λυρικής ανέβηκαν στη σκηνή για να εκφράσουν την αντίθεσή τους με την κίνηση να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή για τα θύματα του πολέμου και διαμαρτυρήθηκαν ότι δεν ερωτήθηκαν από τηνν διεύθυνση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για αυτή την κίνηση. Στην αίθουσα  επικράτησε πανδαιμόνιο με την πλειοψηφία των θεατών να γιουχάρει τους 15 στη σκηνή και να φωνάζει “Ντροπή, Ντροπή…”, ενώ δεν έλειψαν κι αυτοί που υποστήριξαν την κίνηση διαμαρτυρίας των εργαζομένων.

Σύμφωνα με μαρτυρίες το επεισόδιο έληξε με τον τενόρο Αλεξάντρς Αντονένκο να επιχειρεί (και να πετυγχαίνει) να κατεβάσει τους διαμαρτυρόμενους καλλιτέχνες από την σκηνή για να συνεχιστεί η παράσταση. Οι μαρτυρίες υποστηρίζουν ότι ο τενόρος είπε μάλιστα “I am Ukranian” και αποθεώθηκε από το κοινό.

Δημοσιεύτηκε στισ

Κυριακή της Τυρινής

Η εξορία των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο

Η εξορία των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο

Η Κυριακή, πριν από την έναρξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι γνωστή και ως Κυριακή της Τυροφάγου ή Τυρινής (Μασλενίτσα, στις ορθόδοξες σλαβικές χώρες).

Στις Εκκλησίες διαβάζεται, κατά την πρωινή Θεία Λειτουργία, η περικοπή του Ευαγγελίου του Ματθαίου (κεφ. στ’, 14-21), που αναφέρεται στην αξία της συγχώρεσης και της νηστείας. Αργά το απόγευμα της ίδιας ημέρας ψάλλεται ο κατανυκτικός εσπερινός της συγγνώμης, κατά τον οποίο ιερείς και πιστοί αλληλοασπάζονται, ζητώντας συγχώρεση ο ένας από τον άλλο, ενόψει της επερχόμενης Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Η Εκκλησία επιτρέπει στους πιστούς την κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων, αυγών, ψαριών και ελαιολάδου, απαγορεύει όμως την κρεοφαγία. Από τα κύρια παραδοσιακά φαγητά του τραπεζιού είναι τα μακαρόνια, που συσχετίζονται από τους λαογράφους με τη λατρεία των ψυχών κατά την περίοδο αυτή. Όπως παρατηρεί ο Φαίδων Κουκουλές, αρχικά η λέξη «μακαρώνια» σήμαινε τροπάρια μακαριστικά, αναπαύσιμους μακαρισμούς στις κηδείες ή στα περίδειπνα, στα οποία προσφέρονταν κυρίως ζυμαρικά.

Το δείπνο της ημέρας λαμβάνει τη μορφή συνεστίασης μεταξύ συγγενών και φίλων. Στην Κύπρο, οι οικογένειες κάθε χωριού συγκεντρώνονται σ’ ένα ή δύο σπίτια και δειπνούν όλοι μαζί και διασκεδάζουν, ενώ στην Κάρπαθο παλαιότερα όλες οι οικογένειες δειπνούσαν στο σπίτι του προεστού του χωριού τους.

Στα περισσότερα μέρη το δείπνο της Τυρινής τελειώνει με αβγό και σχετικούς αστεϊσμούς, αλλά και μαντικές παρατηρήσεις. Στη Σύρο, καθώς και σε πολλά άλλα μέρη, κρεμούν ένα αβγό από το ταβάνι και όπως κάθονται όλοι γύρω από το τραπέζι «του δίνουνε μια κουταλιά και φέρνει βόλτα στο τραπέζι και δοκιμάζουνε ο καθένας να το πιάσει με το στόμα του. Με αβγό κλείνομε το στόμα μας για τη Σαρακοστή και τη Λαμπρή πάλι με αβγό το ξανανοίγουμε», παρατηρεί ο Κουκουλές.

Στην Κύπρο, στην περιοχή της Πάφου, υπάρχει το παρόμοιο έθιμο της «Δαγκαννούρας», κατά το οποίο καίουν την κλωστή, με την οποία έχουν δέσει το αβγό. Αν καεί η κλωστή, η χρονιά θα είναι καλή. Και στην περιοχή της Καστοριάς καίνε την κλωστή και παρατηρούν πόσα ψηλά θα καεί, κάνοντας προγνώσεις και ευχές για το ύψος που θα φθάσουν τα στάχυα των σιτηρών που έχουν σπείρει.

Με το δείπνο της Κυριακής της Τυρινής κλείνει ένας γαστρονομικός κύκλος, που σχετίζεται με τη χριστιανική θρησκεία και από την επομένη, Καθαρά Δευτέρα, αρχίζει η σωματική και ψυχική προετοιμασία για το Πάσχα, με την αυστηρή νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Την Κυριακή της Τυροφάγου κορυφώνονται οι καρναβαλικές εκδηλώσεις και αναβιώνουν παραδοσιακά αποκριάτικα έθιμα σε όλη την Ελλάδα. Οι μύθοι και οι θρύλοι της χώρας μας έρχονται στο προσκήνιο και μέσα από τις μεταμφιέσεις, το χορό, το γλέντι και το τραγούδι. Στο επίκεντρο των εορταστικών εκδηλώσεων η Πάτρα, με το ονομαστό καρναβάλι της, αλλά και η Ξάνθη και το Ρέθυμνο με τα δικά τους ξεχωριστά καρναβάλια, που κερδίζουν συνεχώς σε δημοφιλία και αναγνώριση.

Από τα ανά την Ελλάδα έθιμα της ημέρας ξεχωρίζουν:

Πηγή: https://www.sansimera.gr/