Μια ημέρα ο Νασρεντίν Χότζα είδε έναν ταξιδιώτη να κάθεται στην άκρη του δρόμου δείχνοντας απελπισμένος:  “τι σε προβληματίζει;”,  τον ρώτησε.

“Φίλε μου τίποτα ενδιαφέρον δεν συμβαίνει πια στη ζωή μου. Έχω αρκετά χρήματα ώστε να μη χρειάζεται να δουλεύω. Οπότε ταξιδεύω για να δω κάθε τι παράξενο στον κόσμο. Αλλά κανείς από όσους είδα δεν έχει κάτι νέο να μου πει. Με κάνουν να βαριέμαι όλο και περισσότερο. Έτσι μπορώ να σου πω, χωρίς αμφιβολία, ότι παρά τα όσα έχω κάνει, δεν βρήκα τη γαλήνη που αναζητούσα. Έχω γίνει ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μου.”

Τη στιγμή εκείνη ο Χότζα άρπαξε την τσάντα του άντρα και άρχισε να τρέχει.  Καθώς ήξερε καλά την περιοχή κατάφερε γρήγορα να αφήσει σε μεγάλη απόσταση πίσω του τον άντρα κόβοντας δρόμο μέσα από στενά και αυλές.

 Αφού απομακρύνθηκε αρκετά άφησε την τσάντα στη μέση του δρόμου από όπου θα περνούσε σίγουρα σε λίγο ο ταξιδιώτης, που τον είχε πάρει στο κατόπι, και κρύφτηκε πίσω από έναν τοίχο.  Πράγματι μισή ώρα μετά έκανε την εμφάνισή του και ο άντρας, λαχανιασμένος από το τρέξιμο και πιο δυστυχής από ποτέ εξαιτίας της κλοπής.

 Μόλις τα μάτια του έπεσαν στην τσάντα έτρεξε ξέπνοος να την ανοίξει.  Βλέποντας πως όλα τα υπάρχοντά του μέσα ήταν άθικτα σήκωσε ευτυχισμένος το κεφάλι του στον ουρανό και ευχαρίστησέ τον Θεό.  Τότε ο Χότζα πρόβαλε από τον τοίχο και του φώναξε:  

“Κάποιοι άνθρωποι αναγνωρίζουν τη γεύση της ευτυχίας μόνο όταν καταφέρουν να τη χάσουν”.

Προειδοποίηση για πολιτική συναίνεση στους βασικούς άξονες δημοσιονομικής πολιτικής και αποφυγή παροχών απευθύνει στην κατακλείδα της έκθεσής του το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, ενώ παράλληλα αναθεωρεί επί τα χείρω τις προβλέψεις για την ανάπτυξη και σε τρομακτικά επίπεδα για τον προϋπολογισμό.

• Ο πόλεμος υπονομεύει την ανάπτυξη
• Ο πληηωρισμός μπορεί να ξεπεράσει το 11%
• Εξαϋλώθηκαν 30 δισ. λόγω Covid
• Το πολιτικό κλίμα δεν ευνοεί τη δημοσιονομική ωριμότητα
• Συστάσεις για τη χάραξη δημοσιονομικής πολιτικής

Ισχυρούς αντίρροπους ανέμους αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία, καθώς σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, καθώς προβλέπει επιδείνωση των προοπτικών για την ανάπτυξη λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και έκρηξη του πληθωρισμού ακόμα και πάνω από το 11%(!). Παράλληλα, στις προβλέψεις του ΓΠτΚΒ επισημαίνεται η ανάγκη ελάχιστης πολιτικής συναίνεσης για την αποφυγή εκτράχυνσης του δημοσίου χρέους, καθώς υποστηρίζει ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε νέες δημοσιονομικές περιπέτειες.

 

Στην πραγματικότητα το Γραφείο Προϋπολογισμού ξεκαθαρίζει ότι τόσο ο πληθωρισμός όσο και η αναπτυξη έχουν διαφύγει κάθε έλεγχο, καθ΄ς εξαρτώνται από εξωγενείς παράγοντες στους οποίους η δυνατότητες παρέμβασης της χώρας είναι ανύπαρκτη.

Σύμφωνα με την έκθεση, η ανάπτυξη του 2021 ήταν καλύτερη από τις προβλέψεις και επανέφερε το ΑΕΠ σχεδόν στα προ-κρίσης επίπεδα, με μικρή απόκλιση, ενώ η διατήρηση της αναπτυξιακής δυναμικής θεωρείται δεδομένη, η έντασή της επηρεάζειται από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη διάρκειά του. Ο πλθωρισμός, συναρτάται άμεσα με τις διεθνείς τιμές ενέργειας και αναμένεται να υπερβεί το 11%.

Αυστηρές συστάσεις

Στην έκθεσή επισημαίνεται το πρόβλημα της πολιτικής πόλωσης και ο πιθανός αντίκτυπός του στα δημοσιονομικά μεγέθη, συστήνεται η επίτευξη ελάχιστης πολιτικής συναίνεσης. Επίσης, οι συντάκτες συνιστούν την αποφυγή οριζόντιων παρεμβάσεων, εκτός από τις τιμές της ενέργειας και την αποφυγή δημοσιονομικής χαλάρωσης.

Το Γραφείο Προϋπολογισμού απευθύνει ξεκάθαρες συστάσεις πολιτικής ωριμάτητας και δημοσιονομικής αυτοσυγκράτησης.

Στην έκθεση αναφέρεται ότι:

Με βάση τα παραπάνω θεωρούμε ότι η επαναφορά της δημοσιονομικής ισορροπίας αποτελεί μείζονα προτεραιότητα. Συνεπώς, όσον αφορά τη δημοσιονομική πολιτική, οι όποιες επεκτατικές παρεμβάσεις πρέπει να είναι προσωρινές και να περιοριστούν αποκλειστικά στην απορρόφηση του αυξημένου ενεργειακού κόστους με στόχευση στις ευάλωτες ομάδες. Αντίθετα, θα πρέπει να αποφευχθούν οριζόντιες παρεμβάσειςκαθώς και μόνιμα μέτρα δημοσιονομικής χαλάρωσης που δεν σχετίζονται με το ενεργειακό κόστος. Κατανοούμε ότι η έντονη πολιτική πόλωση που επικρατεί δεν ενθαρρύνει τη δημοσιονομική υπευθυνότητα. Όμως η παράδοση της δημοσιονομικής πλειοδοσίας δεν καθιστά λιγότερο επιτακτική την ανάγκη προετοιμασίας απέναντι σε προκλήσεις με άγνωστη διάρκεια και έκβαση.

Συναίνεση

Η αναφορά στην πολιτική συναίνεση:

Η δημοσιονομική ασφάλεια της χώρας απαιτεί μια ελάχιστη πολιτική συναίνεση πάνω στους κύριους άξονες στρατηγικής που θα ενισχύσει το κλίμα οικονομικής εμπιστοσύνης, θα βελτιώσει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, και κατ’ επέκταση θα καταστήσει περισσότερο διαχειρίσιμες τις όποιες αρνητικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Διαφορετικά, αν η χώρα μας οδηγηθεί σε νέα αύξηση του δημόσιου χρέους, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει δυσάρεστες δημοσιονομικές καταστάσεις.

Οι προβλέψεις

Ειδικότερα, το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή προβλέπει έκρηξη του μέσου πληθωρισμού ακόμα και στο 11,01% στο δυσμενές σενάριο και 7,43% στο βασικό. Πριν από την αναθεώρηση το βασικό σενάριο περιείχε πρόβλεψη για ΔΤΚ στο 6,99%.

Οι προβλέψεις του Γραφείου Προϋπολογισμού για την οικονομική μεγέθυνση του 2022 ήταν στο 3,58% πριν την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και περιορίζονται στο 2,75% στο ήπιο σενάριο και 2,21% στο δυσμενές σενάριο, ανάλογα με την έκταση των διαταραχών στις διεθνείς τιμές ενέργειας και τροφίμων καθώς και την επιδείνωση του κλίματος εμπιστοσύνης και την αναταραχή των χρηματοπιστωτικών αγορών. Ωστόσο, η τελική επίπτωση θα εξαρτηθεί από τη διάρκεια του πολέμου, την έκβασή του και την αντίδραση της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επισημαίνεται.

Δημοσιονομικές επιπτώσεις λόγω πολέμου

Οι επιπτώσεις του πολέμου αναμένεται να οδηγήσουν σε έντονες δημοσιονομικές πιέσεις τόσο από την πλευρά των εσόδων (λόγω οικονομικής επιβράδυνσης) όσο και από την πλευρά των δαπανών (πίεση για κάλυψη ενεργειακού κόστους). Ωστόσο, θα πρέπει να επισημανθεί ότι ακόμα και αν αποφασιστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο μια παράταση της γενικής ρήτρας διαφυγής του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και για το 2023 ή ενδεχόμενη εξαίρεση των αμυντικών δαπανών από τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες, οι δημοσιονομικές δυνατότητες της χώρας μας είναι περιορισμένες.

Οι πρωτοφανείς επεκτατικές πολιτικές που ασκήθηκαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας έχουν προκαλέσει μια σωρευτική δημοσιονομική επιδείνωση της τάξης των 30 δισ. ευρώ. Ο συνδυασμός μειωμένων φορολογικών εσόδων και αυξημένων δαπανών, παρότι αναγκαίος στις έκτακτες συνθήκες, δεν είναι βιώσιμος μεσοπρόθεσμα. Το ύψος του πρωτογενούς ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης και του δημόσιου χρέους σε συνδυασμό με την απουσία επενδυτικής βαθμίδας καθιστούν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα ιδιαίτερα ευάλωτα σε ενδεχόμενες διαταραχές στις χρηματοπιστωτικές αγορές, παρά τη στήριξη από την ΕΚΤ.

Με βάση τα παραπάνω, το ΓΛΚ επισημαίνει ότι η επαναφορά της δημοσιονομικής ισορροπίας αποτελεί μείζονα προτεραιότητα. Συνεπώς, όσον αφορά τη δημοσιονομική πολιτική, οι όποιες επεκτατικές παρεμβάσεις πρέπει να είναι προσωρινές και να περιοριστούν αποκλειστικά στην απορρόφηση του αυξημένου ενεργειακού κόστους, με στόχευση στις ευάλωτες ομάδες. Αντίθετα, θα πρέπει να αποφευχθούν οριζόντιες παρεμβάσεις καθώς και μόνιμα μέτρα δημοσιονομικής χαλάρωσης που δεν σχετίζονται με το ενεργειακό κόστος.

Οι μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις αυτήν την στιγμή σε όλον τον πλανήτη είναι δυο. Η Ρωσία, το ΝΑΤΟ και μια τρίτη (η Κίνα) που τα επόμενα χρόνια θα μπει σφήνα στους δυο μεγάλους.

Παλαιότερα ο κόσμος ήταν χωρισμένος σε δυο στρατιωτικά μπλοκ. Από τη μια το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και από την άλλη το ΝΑΤΟ. Με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε και παρέμεινε μόνο η Βορειοατλαντική συμμαχία.

Για πολλά χρόνια το ΝΑΤΟ ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Η Ρωσία ήταν μια χώρα που είχε κληρονομήσει το πυρηνικό οπλοστάσιο της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και τις συμβατικές της δυνάμεις ωστόσο για αρκετό καιρό δεν μπορούσε να παρέμβει στο διεθνές στερέωμα – όπως το ΝΑΤΟ – εξαιτίας οικονομικών και όχι μόνο προβλημάτων.

Στη σύγκριση που θα διαβάσετε έχουμε από τη μια πλευρά έναν συνασπισμό 30 χωρών και από την άλλη έχουμε μια χώρα μόνη της.

Χερσαία σύγκριση

Ο αμυντικός προϋπολογισμός του ΝΑΤΟ αγγίζει το ένα τρις δολάρια ενώ της Ρωσίας τα 154 δις δολάρια.

Το ενεργό προσωπικό του ΝΑΤΟ είναι κοντά στα 4 εκατομμύρια και εκείνο της Ρωσίας ένα εκατομμύριο. Οι εφεδρείες του ΝΑΤΟ είναι 3 εκατομμύρια όπως και της Ρωσίας. Στα άρματα μάχης το ΝΑΤΟ διαθέτει 23.171. έναντι 12.420 της Ρωσίας

Στα θωρακισμένα οχήματα το ΝΑΤΟ διαθέτει 115.870 και η Ρωσία 30.122. Στα θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, το ΝΑΤΟ έχει 19.627 και η Ρωσία 10.862. Ενώ στα θωρακισμένα οχήματα το ΝΑΤΟ έχει 110.712 και η Ρωσία 19.721. Στα ελαφριά τακτικά οχήματα το ΝΑΤΟ παρατάσσει 19.627 και η Ρωσία 10.209

Το ΝΑΤΟ έχει 5.331 εκτοξευτές πυραύλων ενώ η Ρωσία 3.391. Σε συνολικό πυροβολικό η δύναμη του ΝΑΤΟ είναι 16.344 πυροβόλα και της Ρωσίας 14.145.

Στον αέρα

Και να περάσουμε να δούμε τις δυνάμεις ΝΑΤΟ και Ρωσίας στον αέρα. Το ΝΑΤΟ διαθέτει συνολικά 31.955 αεροσκάφη ενώ η Ρωσία 4.173. Το ΝΑΤΟ έχει 3.744 μαχητικά αεροπλάνα και η Ρωσία 772. Το ΝΑΤΟ έχει 3.626 επιθετικά αεροσκάφη και η Ρωσία 739. Στα εκπαιδευτικά αεροσκάφη το ΝΑΤΟ έχει 4.661 και η Ρωσία 516.

Σύνολο ελικοπτέρων για το ΝΑΤΟ 8.781 και για τη Ρωσία 1.543. Το ΝΑΤΟ έχει 1.885 επιθετικά ελικόπτερα και η Ρωσία 544. Μεταγωγικά αεροσκάφη το ΝΑΤΟ διαθέτει 1.990 και η Ρωσία 445.

Ιπτάμενα ραντάρ, το ΝΑΤΟ έχει 96 και η Ρωσία 41. Αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου το ΝΑΤΟ έχει 35 και η Ρωσία 7. Ιπτάμενα τάνκερ (αεροσκάφη ανεφοδιασμού) το ΝΑΤΟ διαθέτει 697 και η Ρωσία 20. Ενώ σε τεράστια στρατηγικά βομβαρδιστικά, το ΝΑΤΟ έχει 158 και η Ρωσία 135.

Στη θάλασσα

Η συνολική δύναμη του ΝΑΤΟ σε πλοία είναι 2.128 και της Ρωσίας 651. Το ΝΑΤΟ έχει 17 αεροπλανοφόρα και η Ρωσία 1. Αντιτορπιλικά το ΝΑΤΟ διαθέτει 113 και η Ρωσία 15, οι φρεγάτες για το ΝΑΤΟ είναι 150 και για τη Ρωσία 11 ενώ οι κορβέτες είναι 230 για το ΝΑΤΟ και 86 για τη Ρωσία. Τα υποβρύχια του ΝΑΤΟ είναι 165 και της Ρωσίας 70.

Πυρηνικά

Όπως είπαμε τα πυρηνικά της Σοβιετικής Ένωσης πέρασαν στα χέρια της Ρωσίας. Εδώ υπάρχει μεγάλη ισορροπία τρόμου μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας. Το ΝΑΤΟ διαθέτει 4.418 πυρηνικές κεφαλές και η Ρωσία 6.500.

Έρχονται αυξήσεις στα ασφάλιστρα αυτοκινήτου;

10 Μαρτίου 2022/ Ασφαλιστικη Αγορά /https://www.aagora.gr/

Το ερώτημα ανέκαθεν ήταν –και παραμένει– φλέγον για πολλούς:

• για τους ασφαλισμένους, που αγωνιούν για το τι θα πληρώσουν^.
• για τους ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές, που αγωνιούν για το τι θα εισπράξουν ως προμήθεια^.
• για τα αρμόδια στελέχη των ασφαλιστικών εταιρειών, που οφείλουν να σταθμίσουν όλες τις παραμέτρους, μη εξαιρουμένων και των τάσεων του ανταγωνισμού, για να κάνουν ορθή τιμολόγηση του κινδύνου…

Μετά τις “εκπτώσεις ακινησίας”, τι μέλλει γενέσθαι;

Τι δείχνουν τα “σημάδια” σε όσους ξέρουν να τα διαβάζουν;

Η άποψη του εμπειρότατου και έγκριτου κ. Κωνσταντίνου Μπερτσιά, Εκτελεστικού Αντιπροέδρου της Μινέττα Ασφαλιστικής, επί του θέματος είναι άκρως ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική…

Η αλήθεια είναι ότι το μέσο ασφάλιστρο του κλάδου αυτοκινήτου έχει μειωθεί δραματικά την τελευταία πενταετία. Ακούγεται, επίσης, τελευταία μια επιχειρηματολογία που υποστηρίζει ότι αυτή η μείωση έχει ξεπεράσει την κόκκινη γραμμή και από δω και κάτω εγείρονται σοβαρά θέματα επάρκειας για την αντιμετώπιση των κινδύνων που οι ασφαλιστικές εταιρίες αναλαμβάνουν.

Γεγονός, όμως, είναι ότι το loss ratio είναι ιστορικά το χαμηλότερο και μια πρώτη ανάγνωση δικαιολογεί απόλυτα αυτή τη σημαντική μείωση του ασφαλίστρου.

Βέβαια, η προσέγγιση αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως μια απλοϊκή ανάγνωση, που δεν συνάδει με τη φιλοσοφία του συνετού ασφαλιστή που μια ασφαλιστική εταιρεία πρέπει να ακολουθεί. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι η ασφάλιση διαφοροποιείται σε σχέση με άλλα αγαθά στο ότι το ασφάλιστρο (δηλαδή η τιμή με την οποία διατίθεται το αγαθό) κατά ένα μεγάλο ποσοστό αποτελεί εκτίμηση, λαμβανομένων υπόψη κάποιων παραγόντων που ενδέχεται να μην έχουν υπολογιστεί σωστά, μιας και μιλάμε για μελλοντικές εξελίξεις.

Πιο απλά, η ασφαλιστική εταιρεία εισπράττει σήμερα το ποσό που εκτιμά ότι θα είναι αρκετό, για να καλύψει τις ζημιές που θα συμβούν σε μέλλοντα χρόνο. Όπως μάλιστα έχει αποδειχθεί πολλές φορές στην πράξη, το παρελθόν δεν είναι σίγουρο ότι θα επαναληφθεί στο μέλλον με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ή θα εξελιχθεί με βάση τις προβλέψεις μας. 

Η σωστή πρόβλεψη για τα μελλοντικά γεγονότα και τις παραμέτρους που θα διαμορφωθούν και θα επηρεάσουν το κόστος των κινδύνων που οι εταιρείες αναλαμβάνουν, πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα των ειδικών, που έχουν την ευθύνη για τον υπολογισμό του ασφαλίστρου.

Τα προγνωστικά μοντέλα που χρησιμοποιούν οι ασφαλιστικές εταιρείες σήμερα είναι σαφώς πιο φερέγγυα και σίγουρα βοηθούν τους αναλογιστές και τους risk officers.

Υπάρχουν, όμως, και κάποια πρόδρομα σημάδια, που και εμπειρικά τα αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι της ασφαλιστικής βιομηχανίας και
τα οποία πρέπει να αποτελούν το έναυσμα για έγκαιρη κινητοποίηση.

Στη δική μας αγορά, σήμερα, τα ανησυχητικά αυτά σημάδια κατά τη γνώμη μου εντοπίζονται στα εξής:

1) Το τελευταίο διάστημα, οι αποφάσεις των δικαστηρίων για ηθικές βλάβες και ψυχικές οδύνες εμφανίζουν αυξητική τάση.
2) Η ραγδαία αύξηση του πληθωρισμού δεν αφήνει άθικτες τις τιμές των ανταλλακτικών και το γενικότερο κόστος επισκευής.
3) Η συχνότητα των ατυχημάτων, μετά τη μεγάλη μείωση λόγω των lockdowns της πανδημίας, επιστρέφει στα προ κορωνοϊού επίπεδα και, σε κάποιες περιπτώσεις, παρατηρείται αυξημένη τάση.
4) Την ίδια τάση φαίνεται να ακολουθεί και η σφοδρότητα των ατυχημάτων.

Πιστεύω ότι, στο επόμενο διάστημα, θα φανεί τι είδους αντανακλαστικά διαθέτει η αγορά μας και θα αποδειχθεί αν διαθέτει και την απαιτούμενη ωριμότητα, για να πορευθεί με ασφάλεια και αξιοπιστία. Προσωπικά, θέλω να είμαι αισιόδοξος ότι όλα θα εξελιχθούν ομαλά

https://www.aagora.gr/

Δ Κοντομηνάς

Εξόδιος ακολουθία στην Υδρα

Θα σε θυμούνται για τους κανόνες που έσπασες!!

«Οσα κλείνει η πόρτα σου», έλεγαν συχνά οι μεγαλύτεροι στους νέους, τις εποχές που η σοφία μεταλαμπαδευόταν από στόμα σε στόμα, από γιαγιά σε εγγονή, από πατέρα σε γιο. Και ως φράση ήταν ό,τι πιο πολύτιμο μπορούσε να συμβουλεύσει ένας έμπειρος στη ζωή άνθρωπος, συχνά ταλαιπωρημένος, ενίοτε αδικημένος και πάντα μα πάντα επαγρυπνών, διότι η Ιστορία στο συλλογικό ασυνείδητο επαναλαμβάνεται. Γιατί τι μπορεί να πάει στραβά εάν δημιουργήσεις την εσωτερική σου ασφάλεια, μεγαλώσεις με χρηστό τρόπο τα παιδιά σου, κοιτάζεις μόνο τη δουλειά σου; Για τα άλλα ας νοιαστούν άλλοι, ας κοιτάξει ο καθένας το κονάκι του.

Η ανάγκη σε μια μετεμφυλιακή Ελλάδα να μην ενοχλείς, να μη θίγεις κακώς κείμενα και κυρίως να μην ανακατεύεσαι, ακόμα και εάν βλέπεις ή ακούς κάτι που δεν σου ταιριάζει, ερχόταν απευθείας από την ανάγκη της επιβίωσης, από τον συνεχή κίνδυνο που υπήρχε ότι εάν ανακατεύεσαι θα στοχοποιηθείς. Αδικίες συνέβαιναν και θα συμβαίνουν, αλλά κανείς δεν άντεχε σε μια ταλανισμένη, φτωχή, ορφανή χώρα να σηκώσει στις πλάτες του το δίκαιο τούτου του κόσμου. Η φράση της μετεμφυλιακής Ελλάδας «όσα κλείνει η πόρτα σου» έδωσε σιγά σιγά τη θέση της στη φράση «δεν ξέρεις τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες». Αυτό πολλές φορές λειτουργούσε και καθαρτικά, τα όσα στραβά συνέβαιναν στη δική σου οικογένεια δεν θα συγκρίνονταν με τα άλλα, που ήταν πάντα περισσότερα, και ας μη φαίνονταν προς τα έξω. Και ήταν καθησυχαστικό. Σαν νανούρισμα. Ούτε να ψάξουμε τα εντός μας, ούτε λόγος φυσικά για να κοιτάξουμε τα εκτός μας. Ποιος λόγος θα μας έπεφτε; Η ζωή άλλωστε είναι τόσο μικρή και οι οδύνες συνέβαιναν μακριά από εμάς.

Από «πόρτα» σε «πόρτα» φαίνεται ότι σκάσαμε σε τοίχο. Η σημερινή κατάσταση μας φέρνει καθημερινά αντιμέτωπους και με τις δύο εκφράσεις. «Εγκλήματα τιμής», «εγκλήματα πάθους», γυναίκες που σκοτώνονται καθημερινά, παιδιά που τσιμεντώνονται από ακατάλληλες οικογένειες, παιδιά που βρίσκονται νεκρά υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, πατεράδες που λυγίζουν από το βάρος μιας αποκάλυψης. Οι κοινωνίες της «τιμής» έχουν δώσει τη θέση τους στις κοινωνίες της «ντροπής». Γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια μάς θέτει όλους προ των ευθυνών μας. Πώς φτάσαμε μέχρις εδώ;

Μια γειτόνισσα ακούει στον κάτω όροφο ένα παιδί να κλαίει σπαρακτικά. Ο πατέρας το χτυπάει, δεν είναι η πρώτη φορά. Οταν το αναφέρει, της λένε να κοιτάει τη δουλειά της. Μια ψυχολόγος δέχεται καθημερινά στο ειδικό σχολείο που δουλεύει ένα παιδί με εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης. Το λέει στον πατέρα, που μάλλον είναι ο κακοποιητής, αυτός την εκφοβίζει. Παίρνει μια σύνταξη εκείνος εξαιτίας της αναπηρίας του παιδιού, δεν διανοείται να τη χάσει. Η ψυχολόγος θέλει να το προχωρήσει το θέμα, όλο όμως το σχολείο είναι εναντίον της. Θα τους εκθέσει, της λένε. Ενα μεγάλο σκάνδαλο ξεσπάει σε οικοτροφείο. Τι συμβαίνει με τους υπεύθυνους εκεί; Τι μοίρα έχουν τα παιδιά; Μια δασκάλα που έχει μαθητή ένα από αυτά τα παιδιά αγωνιά. Θέλει να μάθει πού είναι το παιδί, πώς να το βοηθήσει. Η διεύθυνση όμως του σχολείου δεν θέλει να θίξει το θέμα, να αγγίξουν ευαίσθητα θέματα που έχουν πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης.

Η πραγματικότητα μας γονατίζει, αλλά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θεριεύουμε. Εκεί οι άνθρωποι παίρνουμε φωτιά. Ο καθένας κάνει και μια καταγγελία στον προσωπικό του λογαριασμό. Μιλάμε ανοιχτά, έχουμε όλοι ή σχεδόν όλοι γνώμη. Ακυρώνουμε πρόσωπα και πράγματα, επιτιθέμεθα, αποδοκιμάζουμε, αφανίζουμε. «Να το κακό», σαν μια ορδή αναφωνούμε και το σκοτώνουμε. Από το πληκτρολόγιο. Γινόμαστε γιατροί, ψυχολόγοι, δικαστές, ιεροκήρυκες. Πατάσσεται η αδικία. Είμαστε όμως όλοι παιδιά και της μιας πόρτας και της άλλης. Παιδιά της παράδοσης και του πληκτρολογίου. Είμαστε παιδιά της «τιμής» και της «ντροπής». Ετσι μεγαλώσαμε. Ολοι μας βεβαρημένοι με προσωπικά τραύματα, συμπεριφερθήκαμε σαν ιδιώτες μέσα στην κοινωνία και όχι ως πολίτες. Στη δουλειά μας, στην πολυκατοικία, στη γειτονιά, δεν υπερασπιστήκαμε τον αδύνατο όταν έπρεπε, και δεν χάσαμε τη δουλειά μας όταν έπρεπε να υπερασπιστούμε το δίκαιο. Γιατί είχε κόστος. Το γάλα του παιδιού μας. Και είναι θεμιτό.

Το ζήτημα πλέον όμως που τίθεται τώρα που αγρίεψε η κατάσταση είναι να μην αρκεστούμε στο να πληκτρολογούμε μόνο, και να αναλάβουμε το ρίσκο να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Να συνειδητοποιήσουμε ότι ταυτίσαμε την πρόοδό μας με το προφίλ μας στο fb, ανοίξαμε μια «πόρτα» στον κόσμο για να παινέψουμε τα παιδιά μας, να αναζητήσουμε φίλους και συντρόφους, να πάρουμε likes για την άποψή μας, ή για τα τραύματά μας, αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να καταφέρουμε να γίνουμε υπεύθυνοι, συνετοί, ώριμοι πολίτες απέχουμε πολύ. Γιατί η δουλειά που πρέπει να γίνει δεν αφορά το έξω μας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Αχνό αλλά πολύ στέρεο. Το ότι η κάθε «πόρτα» μας ανοίγει με ευκολία όταν δεν υπάρχει κόστος. Οταν όμως στο τέλος έρχεται ένας λογαριασμός και μια συνέπεια για την πράξη μας, παρά το ανοιχτό Facebook, οι πόρτες μας κλείνουν. Ας δούμε στα σοβαρά τι χρειάζεται για να ξαναχτιστεί η αλυσίδα που λέγεται κοινωνία.

______________

  Πηγή:  kathimerini.gr    

«Έχουμε εφεύρει ένα βουνό επιφανειακών αναγκών. Ζούμε αγοράζοντας και πετώντας. Αλλά αυτό που πραγματικά ξοδεύουμε είναι ο χρόνος της ζωής μας. Γιατί όταν αγοράζω κάτι ή αγοράζετε κάτι, δεν το αγοράζετε με χρήματα, το αγοράζετε με τον χρόνο ζωής που ξοδέψατε για να κερδίσετε αυτά τα χρήματα. Με τη διαφορά ότι το μόνο που δεν αγοράζεται είναι η ζωή. Η ζωή περνάει και τι κρίμα να τη χρησιμοποιούμε για να χάσουμε την ελευθερία μας.
Γιατί πότε είμαι ελεύθερος; Είμαι ελεύθερος όταν έχω χρόνο να κάνω αυτό που με ευχαριστεί και δεν είμαι ελεύθερος όταν πρέπει να αφιερώνω τον χρόνο μου αποκτώντας υλικά πράγματα που υποτίθεται ότι μου επιτρέπουν να ζω. Στην πραγματικότητα, το να παλεύεις για την ελευθερία σημαίνει να παλεύεις για τον ελεύθερο χρόνο.»

José Mujica* ή Χοσέ Μουχίκα (José Alberto Mujica Cordano, γνωστός και ως El Pepe).

*Ο José Mujica είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος και υπήρξε ένας ηγέτης πολύ διαφορετικός από όλους τους άλλους. Ήταν Πρόεδρος της Ουρουγουάης από το 2010 έως το 2015. Ως πρόεδρος έγινε γνωστός για τον εξαιρετικά ταπεινό τρόπο ζωής του, το παρελθόν του ως αντάρτης και τις προοδευτικές του πολιτικές. Έχει γίνει γνωστός ως ο πιο φτωχός πρόεδρος του κόσμου. Σήμερα είναι και πάλι αγρότης όπως ήταν το κανονικό επάγγελμά του.