Ο Γουίλιαμ Τζέιμς και ο Jean-Marie Guyau θεώρησαν ότι η αίσθηση συρρίκνωσης του χρόνου στους μεγαλύτερους ανθρώπους οφείλεται στη μονοτονία του περιεχομένου της ζωής τους. Στα πρώτα μας χρόνια, κάθε ώρα της μέρας μάς φέρνει αντιμέτωπους με εντελώς καινούργιες εμπειρίες. Το πνεύμα μας βρίσκεται σε εγρήγορση. Oι εντυπώσεις είναι πανίσχυρες και διαδέχονται η μία την άλλη όπως σε ένα συναρπαστικό ταξίδι. Καθώς, όμως, τα χρόνια περνούν και καθώς μεγάλα τμήματα των εμπειριών αυτοματοποιούνται, οι μέρες, οι εβδομάδες και τα χρόνια αδειάζουν από περιεχόμενό. Και τότε συμβαίνει το εξής παράδοξο: αντί ο χρόνος να μακραίνει εξαιτίας της πλήξης, να συρρικνώνεται. Διότι ισχύει αυτό που συμβαίνει και στον χώρο. Οπως μια απόσταση στην οποία παρεμβάλλονται οπτικά εμπόδια μας φαίνεται μεγαλύτερη, έτσι και ο χρόνος στον οποίο παρεμβάλλονται αξιοσημείωτα γεγονότα νομίζουμε πως έχει μακρύτερη διάρκεια.

Η ανίκητη δύναμη που κινεί τον κόσμο είναι η απεριόριστη και ανιδιοτελής αγάπη, όχι η χαρούμενη.

Η αλήθεια είναι πολυτέλεια των ισχυρών. Ο μικρός κι ο φτωχός ζουν με το όπιο του μύθου.

«Οι Νέοι Έλληνες»

Νίκος Δήμου

Ντμίτρι Μουράτοφ: Θλίψη και ντροπή

Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2022 00:36 

Ο ρώσος δημοσιογράφος Ντμίτρι Μουράτοφ.

Ο Ντμίτρι Μουράτοφ είναι δημοσιογράφος, διευθυντής της Νόβαγια Γκαζέτα(της εφημερίδας που εργαζόταν η δολοφονηθείσα Άννα Πολιτκόφσκαγια), τιμηθείς προσφάτως με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2021. Συγκαταλέγεται στους ρώσους δημοσιογράφους που πήραν συνέντευξη από τον ουκρανό πρόεδρο, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η δημοσίευση της οποίας απαγορεύτηκε. Κατόπιν τούτου, ο Ντμίτρι Μουράτοφ ανακοίνωσε χτες ότι η εφημερίδα κλείνει μέχρι το τέλος του πολέμου. Δεν θα κυκλοφορεί πλέον σε ολόκληρη τη Ρωσία ούτε μια ελεύθερη εφημερίδα.

Στις 24 Φεβρουαρίου, όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, δημοσίευσε το κείμενο που ακολουθεί:

«Σήμερα μαζευτήκαμε νωρίς στην εφημερίδα.

Είμαστε θλιμμένοι.

Η χώρα μας, με διαταγή του προέδρου Πούτιν ξεκίνησε πόλεμο με την Ουκρανία.

Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο.

Γι’ αυτό, μαζί με τη θλίψη, νιώθουμε και ντροπή.

Ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής, κρατάει σαν μπρελόκ στα χέρια του το «πυρηνικό κουμπάκι». Το επόμενο βήμα θα είναι η πυρηνική ομοβροντία; Δεν μπορώ να βρω καμία άλλη ερμηνεία στην αναφορά στο όπλο της τιμωρίας από τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Θα εκδώσουμε αυτό το φύλλο της Νόβαγια Γκαζέτα σε δύο γλώσσες, στην ουκρανική και τη ρωσική. Γιατί δεν θεωρούμε την Ουκρανία εχθρό, ούτε τα ουκρανικά γλώσσα του εχθρού.

Και δεν θα το θεωρήσουμε ποτέ.

Και κάτι τελευταίο. Μόνο το αντιπολεμικό κίνημα των Ρώσων μπορεί να σώσει τη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη».

Lost In Darknessτου Άρη Γαβριελάτου

«Θέλεις να γράψεις το editorial;» «Ναι, Θα γράψω για την Πάτρα».

Δεν μπορούμε να πούμε τα ονόματα, δεν μπορούμε να πούμε καν το επώνυμο ή να αναφερθούμε στα «τρία παιδιά». Το πιθανό έγκλημα της Πάτρας δυσκολεύεται να το χωρέσει ο νους. Γίνεται ένα δάσος μέσα στο οποίο χαθήκαμε όλοι και όλες.

Θυμάμαι να λέω στους δικούς μου ανθρώπους ότι, αν αποδειχθεί η ενοχή των γονέων, θα είναι μια γερή γροθιά στο πρόσωπο της κοινωνίας μας. Το «ασύλληπτο», το «άλογο» του εγκλήματος που πιθανά έχει συντελέσει μια μητέρα μας κλονίζει συθέμελα.

Γράφω, όπως διαβάσατε, «πιθανό», γιατί αυτό που συμβαίνει δοκιμάζει τον νομικό μας πολιτισμό. Γιατί, μέχρι να αποδειχθεί το έγκλημα, έχουμε συμφωνήσει ως κοινωνία να είναι αθώοι οι κατηγορούμενοι. Πολλοί συμπολίτες όμως δεν δέχονται αυτό το τεκμήριο της αθωότητας.

Χθες, το σπίτι της οικογένειας πολιορκήθηκε από πλήθος κόσμου που επιθυμούσε να λιντσάρει τα συγγενικά πρόσωπα της κατηγορουμένης. Ο «μεσαίωνας με τα κινητά στο χέρι» μπορεί να είναι η απάντηση σε αυτό που συνέβη; Η θλίψη μου και η οργή μου για το έγκλημα με πνίγουν, αλλά αυτό όχι, δεν το δέχομαι.

Αναμφίβολα, είναι αδιανόητο το γεγονός ότι το συγγενικό περιβάλλον δεν ήξερε ή δεν κατάλαβε τι συνέβαινε κεκλεισμένων των θυρών σε αυτό το σπίτι. Όμως, στην ελληνική κοινωνία στην οποία υπάρχουν ακόμα τόσες παρανοήσεις και παρεξηγήσεις σχετικά με την ψυχική υγεία, αλλά και τις διαταραχές προσωπικότητας, οποιαδήποτε συζήτηση, ακόμα και γι’ αυτό, παραμένει σκληρό ταμπού. Ακόμη και η αναζήτηση βοήθειας στιγματίζεται. Και αυτό πρέπει να αλλάξει ριζικά.

Τζωρτζίνα, Μαλένα, Ίριδα, υποσχόμαστε ο άδικος χαμός σας να μας αλλάξει προς το καλύτερο, έστω λιγάκι…

Τα κρασιά του Αγίου Όρους ταξιδεύουν σε τέσσερις αγγλοσαξονικές χώρες
Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τον Καναδά, την Αγγλία και την Αυστραλία πρόκειται να προωθηθούν το επόμενο χρονικό διάστημα τα κρασιά του Αγίου Όρους, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης των εξαγωγών τους.
Οι συγκεκριμένες αγορές – στόχοι επιλέχθηκαν αφενός λόγω της παρουσίας ελληνικού στοιχείου σε αυτές, αφετέρου επειδή θεωρείται ότι υπάρχει εκεί εν δυνάμει
το αγοραστικό κοινό για το συγκεκριμένο προϊόν. Από
την πορεία του εγχειρήματος, άλλωστε, θα εξαρτηθεί η δυνατότητα ευρύτερης προώθησης της παραγωγής κρασιού της Κεντρικής Μακεδονίας, όπου δραστηριοποιούνται εκατοντάδες παραγωγοί δεκάδων ποικιλιών αμπελιού.
Ο τομεάρχης Καινοτομίας και Εξωστρέφειας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Σωτήρης Μπάτος, μιλώντας στη σημερινή συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, ανέφερε ότι η προώθηση κρασιών του Αγίου Όρους σε τρίτες χώρες θα γίνει στο πλαίσιο σχετικού προγράμματος του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων το οποίο είναι κατά 100% χρηματοδοτούμενο ενώ η Περιφέρεια, από την πλευρά της θα καλύψει ένα τμήμα των ταξιδιωτικών εξόδων. Σύμφωνα με τον προϊστάμενο της Αυτοτελούς Διεύθυνσης Υποστήριξης Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας της Περιφέρειας, Κώστα Μιχαηλίδη, η σημασία του προγράμματος είναι μεγάλη, καθώς είναι η πρώτη φορά που καλύπτεται η χρηματοδότηση σε ποσοστό 100% για να προβληθεί μια συγκεκριμένη περιοχή μέσα
από τα κρασιά ΠΓΕ (Προστασίας Γεωγραφικής Ένδειξης) του Αγίου Όρους. «Τα κρασιά με Προστασία Γεωγραφικής Ένδειξης Αγίου Όρους, παρότι έχουν αρκετά μεγάλη παραγωγή, δεν έχουν τόσο μεγάλες εξαγωγές στις περιοχές των τεσσάρων αγγλοσαξονικών χωρών που επιλέχθηκαν», τόνισε χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, γνωστοποίησε, ότι το πρόγραμμα προβολής των κρασιών περιλαμβάνει μια πολύ μεγάλη γκάμα δράσεων όπως η διαφήμισή τους σε εξειδικευμένο
τύπο αλλά και στο διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς και η συμμετοχή σε εκδηλώσεις, εκθέσεις και δείπνα όπου θα κληθούν εξειδικευμένοι άνθρωποι του κλάδου που επηρεάζουν το αγοραστικό κοινό. Επιπλέον, θα δημιουργηθεί το κατάλληλο έντυπο και διαφημιστικό υλικό. Ο κ. Μιχαηλίδης επισήμανε, ακόμη ότι η συγκεκριμένη πρόταση είχε υψηλό βαθμό ωριμότητας και υπήρχε η δυνατότητα προσαρμογής της στις ανάγκες της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, με απώτερο στόχο να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές της. «Όταν εστιάζει κανείς σε μια μικρή περιοχή με μεγάλη δυναμική γίνεται μια καλή αρχή για να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε το βηματισμό μας και αργότερα να επεκταθούμε», πρόσθεσε.
Σε ό,τι αφορά, άλλωστε, την επιλογή των αγορών – στόχων, τη χαρακτήρισε στρατηγική επιλογή καθώς,
όπως είπε, πρόκειται για χώρες στις οποίες οι άνθρωποι πίνουν γενικά κρασί, είναι γνώστες του καλού κρασιού και θεωρήθηκε ότι θα μπορούσε να εκτιμηθεί η ιδιαιτερότητα των κρασιών του Αγίου Όρους.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ

Ο επισκέπτης σήμερα της πλατεία της Elizabeth Tower του Πόρτλαντ, συναντά ένα πολύ πρωτότυπο έκθεμα, δύο υποστυλώματα (βάθρα) γέφυρας που έγιναν γνωστά ως Lovejoy Columns. Το ιδιαίτερο με αυτά τα υποστυλώματα είναι ότι δεν χτίστηκαν στο σημείο αυτό αλλά ήρθαν με μεταφορά. Αρχικά τα βάθρα αυτά στήριζαν την μεγάλου μήκους ράμπα-γέφυρα Lovejoy αλλά επειδή έφεραν επάνω τους τα πρώτα street-art έργα του Πόρτλαντ απέφυγαν αρχικά την κατεδάφιση για να μεταφερθούν αργότερα στην πλατεία αυτή. Το ακόμα ποιο ενδιαφέρον στην ιστορία είναι ότι τα έργα αυτά είναι επηρεασμένα κυριως από την ελληνική κουλτούρα και ο δημιουργός τους φέρει το όνομα Tom Στεφόπουλος*.

Φωτισμένη, μία από τις δύο Lovejoy Columns
Ο γνωστός Έλληνας TAKI 183, είναι ο πρώτος που έκανε bombing την υπογραφή του στη Νέα Υόρκη και ανάγκασε το 1971 τους “New York Times” να του αφιερώσουν ένα ολόκληρο άρθρο. Το διάσημο tag (υπογραφή του) δήλωνε απλώς ψευδώνυμό του (από το Dimitrakis) και την 183η οδό στο Washington Heights που έμενε. Αν ο ΤΑΚΙ θεωρείται ο πατέρας του γκράφιτι, ένας άλλος Έλληνας μετανάστης θα μπορούσε να διεκδικήσει την πατρότητα της σύγχρονης street-art. Πρόκειται για την εξίσου ενδιαφέρουσα και εντυπωσιακή ιστορία του Τομ Στεφόπουλου που πρωτοπόρισε κάνοντας streeet-art στα μέσα του 20ου αιώνα στο Πόρτλαντ του Όρεγκον.

Η ιστορία του Αθανάσιου Στέφου που είναι άγνωστη ακόμα στην Ελλάδα, ξεκινάει από ένα μικρό χωριό της ορεινής Φωκίδας με το όνομα Κόκκινος, στο οποίο γεννήθηκε πιθανότατα το έτος 1892. Όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες την εποχή εκείνη, αποφάσισε να μεταναστεύσει για την Αμερική το 1910, όπου άλλαξε το όνομά του σε Τομ Στεφόπουλος. Το έμφυτο ταλέντο που είχε στη ζωγραφική δεν αρκούσε φαίνεται για να βιοποριστεί από την τέχνη του με αποτέλεσμα να δουλέψει για πολλά χρόνια ως φύλακας στους σιδηροδρομικούς σταθμούς του βορειοδυτικού Πόρτλαντ για την SP & S RailroadCompany. Εκεί ο Tom ξεκίνησε να δημιουργεί έργα κατά τη διάρκεια των πολλών και ήσυχων ωρών της βάρδιας του. Αρχικά σχεδίαζε με κιμωλία, αλλά μετά από την ενθάρρυνση των περαστικών τα πέρασε από πάνω με μπογιά. Οι τοιχογραφίες κέρδισαν γρήγορα το ενδιαφέρον του Tom, που άρχισε σταδιακά να αποκτά τοπική φήμη και προβολή από τα μέσα ενημέρωσης της περιοχής. Από το 1948 έως το 1952, ο Τομ Στεφόπουλος δημιουργεί μια σειρά από έργα στα υποστυλώματα-βάθρα της γέφυρας Lovejoy, που ήταν κτισμένα μέσα στο σιδηροδρομικό σταθμό που εργαζόταν.

 Οι τοιχογραφίες του που είναι ένα πάντρεμα ελληνικής μυθολογίας και Αμερικανικής κουλτούρας,  χαρακτηρίζονται από ένα εξαιρετικά καλλιγραφικό στυλ. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του, είναι του φιλοσόφου Διογένη, που περπατάει στους δρόμους της Αθήνας με το φανάρι του, αναζητώντας για έναν έντιμο άνθρωπο. Τα τοπία, οι κουκουβάγιες, τα ανθρωπόμορφα δέντρα και οι άλλες ιδιόμορφες τοιχογραφίες (λάδι σε τσιμέντο) του Tom έφτασαν να γίνουν σήμα κατατεθέν της πόλης. Πιστεύεται ότι ο Tom ολοκλήρωσε περίπου μια δωδεκάδα έργων ζωγραφικής κάτω από την γέφυρα του Lovejoy, αλλά δεν υπάρχουν φωτογραφικά ντοκουμέντα για όλα. Πέθανε το 1971.

Ο φιλόσοφος Διογένης περιπλανιέται στο Πόρτλαντ

Λόγω της ανάγκης της πόλης για επέκταση και ανάπτυξη αποφασίστηκε η κατεδάφιση της γέφυρας-ράμπας Lovejoy, αυτό όμως είχε σαν αποτέλεσμα να ξεκινήσει το 1997 μια προσπάθεια διάσωσης των βάθρων της. Πρωτοστάτες ήταν μια ομάδα αρχιτεκτόνων εθελοντών με την ονομασία Rigga που αφοσιώθηκαν στο σκοπό αυτό. Μετά από μία εκτεταμένη άσκηση πίεσης προς την γειτονιά και τις αρμόδιες αρχές, η ομάδα κατάφερε να πείσει την πόλη, όχι μόνο να σώσει τις τοιχογραφίες, αλλά ολόκληρα τα βάθρα πάνω στα οποία διασώζονταν ακόμα έργα του Tom, με το επιχείρημα ότι αν τα έργα ζωγραφικής αποκοπούν από τα στοιχεία στα οποία φτιάχτηκαν, ένα μεγάλο μέρος της μαγείας τους θα χαθεί. Τελικώς 10 υποστυλώματα “συσκευάσθηκαν” και παρέμειναν για τα επόμενα 5 χρόνια αποθηκευμένα κάτω από τη Γέφυρα Fremont, μιας και οι κάποιες προσπάθειες που έγιναν για την αξιοποίησή τους υπήρξαν ανεπιτυχείς.

Το χρονικό της προσπάθειας για την διάσωση των υποστυλωμάτων και την αποκατάσταση των έργων καταγράφηκε το 2004, σε ντοκιμαντέρ με τίτλο “Lovejoy“, ενώ τον επόμενο χρόνο, 2 από τα 10 υποστυλώματα της γέφυρας Lovejoy (μαζί με 7 έργα), μεταφέρθηκαν και τοποθετήθηκαν στην πλατεία του Πύργου Ελισάβετ, αποτελώντας πλέον ένα μόνιμο και χαρακτηριστικό στοιχείο του αστικού τοπίου του Πόρτλαντ. Τα διασωθέντα έργα συνδέθηκαν άρρηκτα με την ιστορία της πόλης κερδίζοντας σημαντική αναγνώριση και προβολή. 

 Τα υπόλοιπα έργα αν και αρχίζουν να νικούνται από τη φθορά του χρόνου, συνεχίζουν να ελπίζουν σε μία καλή συντήρηση και φυσικά την ανάδειξή τους:

5 εναπομείναντες πίνακες περιμένουν την διάσωσή τους

Ο Τομ Στεφόπουλος δεν ζωγράφισε μόνο τη γέφυρα, αποτέλεσε και ο ίδιος μία πολιτιστική γέφυρα μεταξύ Ελλάδας – Αμερικής και μεταξύ ζωγραφικής και street-art.