Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ε

Το Harvard Business Review έφτιαξε ένα ενδιαφέρον άρθρο και παραθέτει τα 5 points που πρέπει να προσέξεις όταν πιάνεις μια νέα δουλειά, έτσι ώστε να κατανοήσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται την εταιρική κουλτούρα που υπάρχει εκεί που μόλις πήγες.

1# Ανθρώπινες σχέσεις. Οι εταιρείες διαφέρουν στο πώς καλλιεργούν τις σχέσεις, στο πως ορίζουν τη συνεργασία και τον χρόνο που απαιτείται για να ολοκληρωθεί η δουλειά και να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις. Σε ορισμένους Οργανισμούς, ο μόνος τρόπος για να αλληλεπιδράσετε και να δουλέψετε με άλλους είναι να περάσετε χρόνο μαζί τους face-to-face. Σε άλλες εταιρίες, η αποστολή emails, η αποστολή μηνυμάτων και η τηλεδιάσκεψη προτιμώνται από τις προσωπικές συναντήσεις. Όταν φτάσετε στον νέο Οργανισμό, ρωτήστε τους συναδέλφους πώς πρέπει να προσεγγίζετε τα άλλα άτομα και πως γίνεται η συνεργασία. Για παράδειγμα, πρέπει να αφιερώσετε χρόνο για να δημιουργήσετε μια σχέση με κάποιον πριν του ζητήσετε βοήθεια για ένα task; Ή είναι αποδεκτό να φτιάξετε μια λίστα ”go-to” ατόμων στα οποία μπορείτε απλά να στείλετε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για βοήθεια όταν την χρειάζεστε; Παρατηρήστε πού και πώς δουλεύουν οι συνάδελφοί σας και πάρτε τις κατάλληλες αποφάσεις. Αυτοί περνούν μεγάλο μέρος του χρόνου τους συναντώντας ο ένας τον άλλον ή τείνουν να βρίσκονται ο καθένας στο γραφείο του ή συνηθίζουν να εργάζονται από το σπίτι;

2# Επικοινωνίες. Όταν ξεκινάτε μια νέα δουλειά, κοιτάξτε πώς οι άνθρωποι τείνουν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Είναι μέσω «επίσημων τρόπων», όπως συναντήσεων που καθορίζονται πάντα εκ των προτέρων και στις οποίες όλοι έρχονται καλά προετοιμασμένοι; Ή τα άτομα συχνότερα επικοινωνούν αυθόρμητα όταν χρειάζονται κάτι; Η ιεραρχία συχνά καθορίζει πότε και πού είναι αποδεκτή η επικοινωνία με ανωτέρους. Σε λιγότερο ιεραρχικές Οργανώσεις, οι άνθρωποι ενθαρρύνονται να στέλνουν email σε ανώτερους leaders για να συνομιλήσουν μαζί τους. Ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβετε αυτούς τους κανόνες είναι να ρωτήσετε. Οι συνάδελφοι μπορούν να σας πουν πώς να προχωρήσετε σε αυτό το κομμάτι.

3# Λήψη αποφάσεων. Ο τρόπος με τον οποίο οι εταιρείες λαμβάνουν αποφάσεις ποικίλλει επίσης. Ορισμένες εταιρείες λαμβάνουν αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο σε επίσημες συναντήσεις, ενώ άλλες τείνουν να οριστικοποιούν τις αποφάσεις σε δεύτερο χρόνο. Ακόμα κι αν οι επίσημες συναντήσεις είναι ο κανόνας, μπορεί να διαπιστώσετε ότι οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνουν χώρα στη διάρκεια του καφέ, στο διάδρομο ή στο μεσημεριανό γεύμα. Δείτε εάν οι αποφάσεις που λαμβάνονται στις συνεδριάσεις υλοποιούνται. Αν δείτε άτομα να συμφωνούν σε μια σειρά ενεργειών σε ένα meeting και στη συνέχεια να παρατηρήσετε ότι άλλα πράγματα συμβαίνουν στη συνέχεια, αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχουν ισχυροί άτυποι μηχανισμοί λήψης αποφάσεων που πρέπει να ανακαλύψετε.

4# Ατομικό παιχνίδι VS ομαδικό παιχνίδι. Σε ορισμένες εταιρίες, οι διεργασίες γίνονται πιο ομαδικά, ενώ σε άλλες πιο ατομικά. Αν ένας Οργανισμός έχει πιο ατομική προσέγγιση, θα δείτε ότι υποστηρίζει γενικά μια «νοοτροπία ήρωα» που αναγνωρίζει το Χ φιλόδοξο άτομο. Οι ανταμοιβές συνήθως είναι σε ατομικό επίπεδο και η απόδοση τείνει να βασίζεται σε ατομικές αξιολογήσεις. Οι Οργανισμοί που επικεντρώνονται σε ομάδες παρέχουν ένα δίχτυ ασφαλείας μοιράζοντας τους κινδύνους και τα οφέλη, αλλά μπορεί να είναι πιο δύσκολο να ξεχωρίσετε ως άτομο και να διαφοροποιηθείτε μέσα σε αυτό το περιβάλλον. Αυτοί οι Οργανισμοί είναι πιο συγκεντρωμένοι σε κοινούς στόχους και αποτελέσματα.

5# Αλλαγές προσώπων. Κάτι που επίσης μπορεί να επηρεάσει την απόδοση σου και την ψυχολογία σου, είναι οι ενδεχόμενες αλλαγές προσώπων σε μια εταιρία. Δες σε βάθος χρόνου, αν η εταιρία στην οποία είσαι συνηθίζει να αλλάζει πρόσωπα, ειδικά στα ανώτερα κλιμάκια της ιεραρχίας. Οι ταλαντούχοι ηγέτες που εισάγονται από έξω καλούνται συνήθως να «ταρακουνήσουν τα πράγματα», για να αμφισβητήσουν το status quo. Δυστυχώς, αυτό που συμβαίνει σε πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι αποτυγχάνουν. Όλο αυτό το κομμάτι παίζει ρόλο και στις συνδέσεις που θα κάνεις. Υπάρχουν σταθεροί leaders εντός του Οργανισμού με τους οποίους πρέπει να χτίσεις σχέσεις;

Ο κόσμος θαυμάζει το ψέμα. Θαυμάζουν την απατεωνιά. Θαυμάζουν κάποιον που είναι εκατομμυριούχος. Τα σημαντικά, τα πραγματικά σημαντικά, είναι τα βιβλία που διαβάζει ο άνθρωπος, τα συναισθήματά του, οι πράξεις του, ενώ οι απόψεις δεν είναι. Αυτά πηγαινοέρχονται. Εγώ υπήρξα εθνικιστής, υπήρξα κομμουνιστής, ήσυχος αναρχικός.

*Αργεντινός συγγραφέας και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές μορφές του 20ού αιώνα.

Γράφει: ο Σωτήρης Χήνος

Όταν ακούω αριστερό να διατείνεται πως οι αριστεροί πολιτικοί μπορεί να έχουν άλλα μειονεκτήματα αλλά «δεν τα παίρνουν», διασκεδάζω αφάνταστα προσπαθώντας να μην το δείξω. Συνήθως προσφέρω ένα χαμόγελο ειλικρινούς συμπαθείας προς τον συνομιλητή μου…

Μου θυμίζει μία ομιλία του Αντρέ Μαλρό σε μία συγκέντρωση κομμουνιστών. Ο Μαλρό – κομμουνιστής τότε – φιλοσοφώντας ανέφερε στην ομήγυρη ότι η απόλυτη ευτυχία δεν είναι εφικτή σε κανένα σύστημα. «Για σκεφτείτε…», τους είπε, «…κάποιον που ζει σε ένα σοσιαλιστικό καθεστώς και τον πατάει τραμ. Πόσο ευτυχής μπορεί να είναι;». Αμηχανία και παγωμάρα έπεσε στο ακροατήριο, μέχρι που κάποιος σηκώθηκε και με περισσή βεβαιότητα φώναξε : «τα σοσιαλιστικά τραμ δεν θα πατάνε κόσμο»…

Για λόγους όμως που δεν εξήγησε επαρκώς ούτε ο Μαρξ ούτε ο Ένγκελος, τα σοσιαλιστικά τραμ πατάνε και αυτά κόσμο. Και δεν είναι μόνο τα τραμ που φέρονται αγενώς και διόλου ηθικώς. Τη συμπεριφορά των τραμ μιμούνται και οι σοσιαλιστές πολιτικοί…

Για την ακρίβεια επί ενός προϋπολογισμού 70-80 δις (όσες και οι ετήσιες δαπάνες του Ελληνικού κράτους), υπολογίστε ένα ποσοστό 1–1,5% που κομψά θα χαρακτηρίζαμε «αμοιβή διαχείρισης». Το ποσοστό αυτό μην το πολλαπλασιάζουμε επί των 80 δις (πολλά ποσά είναι στάνταρ), πολλαπλασιάστε το επί περίπου 20 δις και θα καταλήξετε σε περίπου 300 εκ. «αμοιβές» ετησίως. «Αμοιβές» που κατανέμονται κάθετα και αναλογικά σε όλη την πυραμίδα του κρατικού μηχανισμού, από το κυβερνητικό στέλεχος μέχρι τον υπάλληλο της πολεοδομίας και της εφορίας…

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι ο Ανδρέας στα 70’s διατείνετο ότι η διαφθορά είναι θέμα πολιτικό. Πήρε την εξουσία για να μας απαλλάξει από αυτήν «πολιτικά» και βαρεθήκαμε να μετράμε μίζες, μιζαδόρους και νεόκοπους εκατομμυριούχους…

Οι αφελείς οπαδοί των κομμάτων κατηγορούν τους αντιπάλους για διαφθορά επειδή το πιστεύουν. Οι λιγότερο αφελείς τους κατηγορούν για να τους αντικαταστήσουν και να παίρνουν αυτοί το μερτικό τους…

Υπάρχει λύση; Για τους αφελείς η αλλαγή μίας κυβέρνησης. Σε αυτούς αξίζει το χαμόγελο της ειλικρινούς συμπαθείας. Για τους ορθολογιστές, λύση είναι ο περιορισμός του φαινομένου. Πως; Το 1-1,5% δεν μειώνεται. Είναι παγκόσμια σταθερά. Μειώνεται το ποσό που διαχειρίζονται. Πως…;

Μην επιτρέποντας στις κυβερνήσεις να μας αποσπούν συνέχεια χρήματα από το πορτοφόλι για να τα διαχειρίζονται αυτές για «το καλό μας»…

Σαν σήμερα, στις 13 Απριλίου του 1906, σε μια επαρχιακή πόλη κοντά στο Δουβλίνο, γεννήθηκε ο Ιρλανδός λογοτέχνης, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Σάμιουελ Μπέκετ (Samuel Barclay Beckett). Το 1969 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το οποίο αρνήθηκε να το παραλάβει και διέθεσε το χρηματικό έπαθλο των 73.000 δολαρίων σε νέους και πρωτοποριακούς καλλιτέχνες, ζωγράφους και σκηνοθέτες.

Το πιο γνωστό του έργο :

το θεατρικό «Περιμένοντας τον Γκοντό» – 1948  

(God-ot = παραφθορά του Θεού )

Κύριος εκφραστής του θεάτρου του παραλόγου, ο Μπέκετ καθιερώθηκε μ αυτό το έργο.

Ο Ακατονόμαστος (1954) .

(Στο έργο αυτό τα πρόσωπα βρίσκονται ανάμεσα στη ζωή και στη μη ζωή, σωματικά ή ψυχικά ανάπηρα)

…μες στη σιωπή δεν γνωρίζεις, πρέπει να συνεχίσεις, δεν μπορώ να συνεχίσω, θα συνεχίσω.

Ναι, στη ζωή μου, αφού πρέπει να τη λέω έτσι, υπήρχαν τρία πράγματα, η ανικανότητα να μιλήσω, η ανικανότητα να σωπάσω, και η μοναξιά, μ’ αυτά έπρεπε να τα βγάλω πέρα.

Είμαστε καταδικασμένοι σε έναν αιώνιο μονόλογο, χωρίς έννοια, χωρίς περιεχόμενο. Σε ένα αιώνιο μουρμούρισμα. Να μιλάμε, και να μιλάμε για το τίποτα.

Το Διαδίκτυο είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο όταν πρόκειται για τη δημιουργία και τη διατήρηση συνδέσεων – πώς αλλιώς θα κρατούσατε επαφή με τους φίλους σας σε όλο τον κόσμο;

Από την άλλη πλευρά, οι online επαφές είναι συχνά ασαφείς, καθώς μπορεί να είναι πολύ εύκολο να χτίσετε «φιλίες» στο διαδίκτυο που δεν είναι γνήσιες. Ο τρόπος που παρουσιάζουμε τον εαυτό μας και η έμφαση που δίνουμε στις διαδικτυακές μας σχέσεις μπορεί να είναι πολύ ανθυγιεινός. Σου δίνει επίσης μια ψευδαίσθηση… ότι έχεις φίλους, ενώ δεν έχεις. 

Αν και είναι ωραίο να έχουμε ανθρώπους να συνομιλούμε στο διαδίκτυο, και το διαδίκτυο μπορεί να είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο επικοινωνίας, δεν είναι όλες οι διαδικτυακές σχέσεις τόσο σημαντικές όσο νομίζουμε μερικές φορές.

Εκείνο που οι άνθρωποι ονομάζουν μοίρα, στην ουσία είναι ένα σύνολο ανοησιών που έκαναν