Συντάκτης: Kostas Bertsias

Αναμφισβήτητα, δεν έχει υπάρξει καλύτερη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία για να είσαι γέρος. Έχει γίνει αναδιαπραγμάτευση στα όρια εξουσίας ανάμεσα στις γενιές, και όχι πάντα με τον τρόπο που ενίοτε νομίζουμε. Οι ηλικιωμένοι δεν έχασαν κοινωνικό στάτους και έλεγχο, αλλά μάλλον τα μοιράζονται. Ο εκσυγχρονισμός δεν υποβίβασε τους ηλικιωμένους. Υποβίβασε την οικογένεια. Πρόσφερε στους ανθρώπους —στους νέους και στους γέρους— έναν τρόπο ζωής με περισσότερη ελευθερία και περισσότερο έλεγχο, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας να μην είναι πια τόσο δεσμευμένη η μία γενιά από την άλλη. Μπορεί να έχει χαθεί η εξιδανίκευση των ηλικιωμένων και ο σεβασμός προς αυτούς, αλλά όχι επειδή αντικαταστάθηκε από την εξιδανίκευση των νέων. Έχει αντικατασταθεί από την εξιδανίκευση του ανεξάρτητου εαυτού.

Μόνο που αυτός ο τρόπος ζωής παρουσιάζει ένα πρόβλημα. 0 μεγάλος σεβασμός που τρέφουμε για την ανεξαρτησία δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη την πραγματικότητα του τι συμβαίνει στη ζωή: αργά ή γρήγορα, η ανεξαρτησία γίνεται αδύνατη. Κάποια στιγμή παθαίνουμε σοβαρές αρρώστιες ή αναπηρίες. Είναι τόσο αναπόφευκτο όσο κι η δύση του ήλιου. Και τότε ανακύπτει ένα νέο ερώτημα: αν ζούμε για να είμαστε ανεξάρτητοι, τι κάνουμε όταν δεν μπορούμε πια να διατηρήσουμε την ανεξαρτησία μας;

Atul Gawande – Εμείς οι θνητοί, τα όρια της ιατρικής και τι έχει πράγματι σημασία όταν το τέλος πλησιάζει. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Το Κολλέγιο Πυροσβεστικής Υπηρεσίας είναι υπεύθυνο για την παροχή μαθημάτων ηγεσίας, διαχείρισης και προηγμένης επιχειρησιακής εκπαίδευσης για ανώτερους πυροσβέστες από το Ηνωμένο Βασίλειο και ξένες πυροσβεστικές αρχές. Βρίσκεται στο Moreton-in-Marsh στο Gloucestershire , Αγγλία .

Εδώ βρίσκεται και εκπαιδεύεται και ο δικός μας ο Αλέξανδρος!

— Κάτι που συνέβαινε παλιότερα στην επαρχία και ακόμα και στις πόλεις είναι ότι επιδίωκαν την αυτάρκεια, η δε ανακύκλωση ήταν κανόνας, δεν πετούσαν τίποτε, ούτε αγόραζαν κάτι που οι ίδιοι μπορούσαν να φτιάξουν. Το DIY που σήμερα παρουσιάζεται ως κάτι πολύ προχωρημένο το εφάρμοζαν στην πράξη.

Ακριβώς. Και τα σπίτια τους ήταν κι αυτά άκρως ταπεινά και ενσωματωμένα στη φύση, «σπίτι όσο χωρείς και χωράφι όσο θωρείς» λέγανε. Και ήταν μεν ταπεινή εξωτερικά και η ζωή, όμως υποθέτω ότι εφόσον είχαν τον ουρανό, τον «μαγικό» περίγυρο και τις δεισιδαιμονίες, είχαν και μια τρομερή εσωτερική γλυκιά ταραχή. Ζούσαν δηλαδή μαγευτικά, το τώρα γι’ αυτούς, η κάθε στιγμή ήταν πολύ μεγεθυσμένη, η μια τους μέρα ήταν ένας μήνας.

Απόσπασμα από συνέντευξη του συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου

«Είναι πάντα αδύνατο να διαβάσεις την ανάγνωση»

Πωλ ντε Μαν*

*Ο Paul de Man (6 Δεκεμβρίου 1919 – 21 Δεκεμβρίου 1983), γεννημένος ως Paul Adolph Michel Deman , Βέλγος κριτικός, λογοτεχνίας και θεωρητικός της λογοτεχνίας.