Συντάκτης: Kostas Bertsias

Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι

Νίκος Γκάτσος

Ο κομπλεξικός είναι ο εχθρός του κακού.
 
Ο κακός είναι κακός, φαίνεται.
Λεπτά χείλη, γαμψή μύτη, ανατριχιαστικό μειδίαμα.
Όταν το συναντάς, ξέρεις πώς να τον αποφύγεις.
 
Η έτερη προσωπικότητα, αυτή του κομπλεξικού 
είναι σαφώς πιο επικίνδυνη.
 
Εμφανίζεται πάντα με το μανδύα του απόλυτα νορμάλ ανθρώπου.
Ενίοτε του cool.
Άνθρωπος με ενδιαφέροντα
και με αστείρευτες απορίες περί της προσωπικής σου ζωής.
Αυτό σε συγκινεί.
Μα τόσο ενδιαφέρον πια…;
Σαφώς και ενδιαφέρεται.
Να σου κάνει την προσωπική ζωή κόλαση!
 
Δεν τον υποψιάζεσαι με την πρώτη,
γιατί η φιλική του διάθεση λειτουργεί σαν καθρέφτης…
τυφλώνει!
 
Αν είσαι από την φύση σου φιλικός και ευπροσήγορος χαρακτήρας,
την πάτησες!

Οι προθέσεις του δεν είναι απαραίτητα κακές προς εσένα,
μην το παίρνεις προσωπικά.
Είναι απλά πολύ καλές απέναντι στον εαυτό του.
Και επειδή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα,
δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό σ’ αυτήν την προσωπικότητα.
Κατά την άποψή του πάντα.
 
Η δική σου αξιοπρέπεια όμως και η προσωπικότητα σου
τσαλακώνονται με την ευκολία που τσαλακώνεται το χαρτί κουζίνας.

Που συναντάς τον κομπλεξικό;
Παντού!
Πιο επικίνδυνο είδος είναι αυτό του best-friend! 

Πως τον αναγνωρίζεις;

Η δημόσια εμφάνισή του, επιφανειακά δείχνει άψογη

με βάση τα πρότυπα του καθωσπρεπισμού

και βασικά είναι τέλειος.

Όμως τον αναγνωρίζεις όταν ξεσκεπάζεται στις μικρές λεπτομέρειες,

όταν χαμηλόφωνα μπαίνει στις συζητήσεις

και εμπιστευτικά εκτοξεύει τα βέλη του.

Παρατηρήσεις που χαρακτηρίζονται από πικρά

και γεμάτα πονηριά σχόλια.

Άδικος στους χαρακτηρισμούς

και μικρός στην επιμονή ενασχόλησης με τις πράξεις του άλλου.

Του άξιου.
 
Ο κομπλεξικός δεν μπορεί, και δεν θα μπορέσει ποτέ,

να φτάσει στο μεγαλείο και την απλότητα

του χαρισματικού ή απλώς φυσιολογικού ανθρώπου.

Έχει επίγνωση της ανυπαρξίας του,

δεν μπορεί να το χωνέψει

και αναγκαστικά επιλέγει ανέντιμα μέσα για να τον πολεμήσει.

Η συμπεριφορά του είναι προβληματική

κρύβοντας μία διαταραγμένη προσωπικότητα.

Ξεχωρίζει με την μανία που έχει στο να κρίνει

και να μην έχει άλλη απασχόληση

από την μόνιμη ματιά πάνω στις πράξεις των άλλων.

Ο κομπλεξικός κουβαλάει, μόνιμα στην καμπούρα του,

την ανεπάρκεια του και υποφέρει οικτρά.

Έχεις παρατηρήσει ποτέ κομπλεξικό άνθρωπο να παραδέχεται τα λάθη του,

τις αδυναμίες του, τα ελαττώματά του;

Μπροστά σε άλλους τουλάχιστον, ποτέ!

Δείχνει και δηλώνει τέλειος.

Συνήθως μπλέκουμε την παραξενιά με τα κόμπλεξ.

Δεν υπάρχει όμως τίποτα κακό στις παραξενιές.

Όλοι έχουν.

Το κόμπλεξ από την άλλη, ενοχλεί.

Προκαλεί προβλήματα, τριγμούς, δυσάρεστες καταστάσεις ακριβώς επειδή,

σε αντίθεση με μια απλή παραξενιά, επιβάλλεται βιαίως.

Έχεις αντιμετωπίσει έναν πραγματικά κομπλεξικό άνθρωπο;

Σίγουρα.

Ίσως όχι σε όλες τις βαθμίδες, αλλά το έχεις δει.

Δεν παλεύεται.

Προτιμάς να έχεις απέναντί σου ένα δολοφόνο.
Ο δολοφόνος, τουλάχιστον, θα σε σφάξει επιτόπου.

Ο κομπλεξικός θα το κάνει

αφού προηγηθούν ένα κάρο εξηγήσεις, δικαιολογίες και προφάσεις.

Και στο τέλος, θα προσπαθήσει να πείσει όλο τον κόσμο

ότι εσύ έφταιγες που πέθανες…

Η λύση είναι μια.

Μην του δώσεις καμία σημασία.

Να γελάς με τους ισχυρισμούς του και να του γυρίσεις την πλάτη.

Απλώς δεν υπάρχει

Η Δανάη Μαραγκουδάκη ανέτρεξε σε αρχεία εφημερίδων της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, μίλησε με πρωταγωνιστές της περιόδου και τα παρουσιάζει για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν όσοι δεν είχαν γεννηθεί ακόμα τη χρονιά του μεγάλου πυρηνικού ατυχήματος.
«Κάθε ψέμα που λέμε συνεπάγεται ένα χρέος προς την αλήθεια. Αργά ή γρήγορα, αυτό το χρέος θα πληρωθεί», λέει ο καθηγητής Βαλέρι Λεγκάσοφ, ο επικεφαλής της επιτροπής που ανέλαβε να διαχειριστεί το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ.

Πολλά έχουν ειπωθεί για την τηλεοπτική σειρά της HBO για το Τσερνόμπιλ, η οποία μάλιστα οδήγησε και σε 40% αύξηση των επισκεπτών στην πόλη Πριπιάτ της Ουκρανίας, που βρίσκεται κοντά στις εγκαταστάσεις του πυρηνικού σταθμού.

Το τηλεοπτικό προϊόν βρήκε ευρεία αποδοχή, όχι μόνο από όσους είδαν σε αυτό για άλλη μια φορά το σκληρό πρόσωπο του σοβιετικού κρατικού μηχανισμού, αλλά ακόμα και από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν με σεβασμό την ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης.

Στην Ελλάδα σίγουρα θυμούνται οι παλιοί (αλλά δεν είχαν γεννηθεί οι νεότεροι) ποια ήταν η στάση του Τύπου αλλά και των πολιτικών δυνάμεων της εποχής. Από τις φράουλες της ΚΝΕ με τα μπεκερέλ και τον ισορροπιστή Αντρέα Παπανδρέου, μέχρι τις καταγγελίες της ΝΔ και τις διαδηλώσεις της αναρχίας, οι αντιδράσεις αυτές είναι ένα κομμάτι ιστορίας που αν και έχουν περάσει 33 χρόνια προκαλεί ακόμα έντονες συζητήσεις.

26 Απριλίου 1986: Το σημείο μηδέν

Το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνόμπιλ, σε μια περιοχή περίπου 100 χλμ. από το Κίεβο, συνέβη στις 26 Απριλίου του 1986. Εν μέσω Ψυχρού Πολέμου και αντιπαράθεσης με τη Δύση, η σοβιετική κυβέρνηση δεν έβγαλε καμία επίσημη ανακοίνωση, μέχρι που το πρωί της 28ης Απριλίου οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας Forsmark στη Σουηδία ανίχνευσαν επικίνδυνη ποσότητα ραδιενέργειας. Το ίδιο βράδυ στις 9 μ.μ. η κρατική τηλεόραση στη Μόσχα ανακοίνωσε το ατύχημα στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ.

Στην Ελλάδα, η οποία τότε κινούνταν σε ρυθμούς… πασχαλινούς, την είδηση μεταδίδει πρώτη η ΕΡΤ το ίδιο βράδυ στο νυχτερινό δελτίο με τον δημοσιογράφο Αντώνη Ζησιμάτο:

Την επομένη 29 Απριλίου, Μεγάλη Τρίτη, κάποιες εφημερίδες προλαβαίνουν να εντάξουν την είδηση στην ύλη τους την τελευταία στιγμή:

1stcollage.jpg

Απογευματινή (σελ. 16) και Ελευθεροτυπία της 29ης Απριλίου.

Στις 30 Απριλίου, όλες οι εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας έχουν πάρει το μήνυμα.

collage2.jpg

Η Ελευθεροτυπία, η Βραδυνή και τα Νέα της 30ης Απριλίου.

rizos_30april_front.jpg

Ο Ριζοσπάστης της 30ης Απριλίου, αντίθετα με τις περισσότερες εφημερίδες, έχει στην πρώτη σελίδα μία παράγραφο με υπέρτιτλο: «Ελέγχεται η κατάσταση». 

eleftherostipos_30april_p14_15.jpg

Ελεύθερος Τύπος, 30 Απριλίου 1986.

Το «ραδιενεργό» Πάσχα του 1986

Το 1986 πρωθυπουργός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ενώ στην αντιπολίτευση βρίσκονταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Γιάννης Μπανιάς με το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Παρότι μέλος του ΝΑΤΟ, η ελληνική κυβέρνηση ήταν τότε ακόμα αγαπημένο παιδί της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου ανήκε στην Πρωτοβουλία των Έξι για την ειρήνη και τον διεθνή αφοπλισμό, ενώ παράλληλα επί αρκετά χρόνια έκανε με πολλούς τρόπους σαφή την αντίθεσή του στα σχέδια των ΗΠΑ, είτε αυτά αφορούσαν τις βάσεις του ΝΑΤΟ είτε τους πυρηνικούς εξοπλισμούς. Αλησμόνητα είναι εξάλλου τα συνθήματα της δεκαετίας του 80: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο» και «Έξω οι Βάσεις».

Χαρακτηριστική ήταν η ομιλία του Παπανδρέου στις 7 Σεπτεμβρίου του 1986 στη ΔΕΘ, όπου έστειλε μήνυμα στους Αμερικανούς σχετικά με «την απομάκρυνση των πυρηνικών όπλων που υπάρχουν στην Ελλάδα»: «Πέρα από τις προσπάθειες που η κυβέρνησή μας έχει αναλάβει για την απομάκρυνση των πυρηνικών όπλων και χημικών όπλων από τη Βαλκανική, έχουμε δεσμευτεί απέναντι στον ελληνικό λαό, να απομακρύνουμε όλα τα πυρηνικά όπλα που βρίσκονται στο έδαφός μας».

Δύο χρόνια νωρίτερα εξάλλου, ο Α. Παπανδρέου είχε «απολύσει» στον αέρα τον υφυπουργό Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ, Ασημάκη Φωτήλα, διότι είχε βγει «εκτός γραμμής» στο ζήτημα της Πολωνίας. Ποιο ήταν αυτό; Ότι ο Βόιτσεκ Γιαρουζέλσκι επέβαλε στρατιωτικό νόμο στην Πολωνία το 1981, προσπαθώντας να «κρατήσει» τη χώρα στον σοσιαλισμό και μακριά από τον αντίπαλό του Λεχ Βαλέσα. Σύμμαχός του ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος ήταν ο μόνος ηγέτης της ΕΟΚ που δεν καταδίκασε την επιβολή στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία και μάλιστα επισκέφτηκε τη Βαρσοβία συζητώντας για την… αυτοδιαχείριση και κάνοντας έξαλλους τους Αμερικανούς.

Συνεπώς, δεν προκαλεί απορία ο δισταγμός της κυβέρνησης το 1986 να στραφεί κατά των Σοβιετικών, απαιτώντας εξηγήσεις για το Τσερνόμπιλ και λαμβάνοντας άμεσα μέτρα για την προστασία των πολιτών.

Εντωμεταξύ, την άνοιξη του 1986 η κυβέρνηση ήδη προσπαθούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην Αθήνα, όταν ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπη με το πολύ χειρότερο νέφος της ραδιενέργειας.

Το ραδιενεργό νέφος άρχισε να εισέρχεται στην Βόρειο Ελλάδα το πρωί της 2ης Μαΐου 1986, δηλαδή τη Μεγάλη Παρασκευή. Συνέχισε να εξαπλώνεται μέχρι να καλύψει ολόκληρη τη χώρα το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου 3 Μαΐου 1986, με διαφορετικές εντάσεις ανά περιοχή και ώρα. Τέλος, εντάθηκε την Δευτέρα του Πάσχα 5 Μαΐου και παρέμεινε μέχρι την 9η Μαΐου 1986.

Από αριστερά πάνω, με τη φορά των δεικτών του ρολογιού: Το Βήμα της 11ης Μαΐου, η Καθημερινή της 8ης Μαΐου, η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 11ης Μαΐου και ο Ριζοσπάστης της 10ης Μαΐου.

Στις 16 Μαΐου 1986 ο Χαρίλαος Φλωράκης δίνει μια ομιλία στη Βουλή αναφερόμενος στην ενημέρωση που παρείχε η Σοβιετική Ένωση και τονίζοντας πως το πρόβλημα δεν ήταν «ότι καθυστέρησε η πληροφόρηση αλλά ότι η πληροφόρηση αυτή δεν μας άρεσε». «Θέλαμε πληροφόρηση που να επιβεβαιώνει τους 3.000 νεκρούς (…), να μην διαψεύδει το “δεύτερο κύμα” ραδιενέργειας», σημειώνει χαρακτηριστικά ο γ.γ. της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και επισημαίνει πως αυτό που χρειάζεται είναι «να επιτευχθεί διεθνής συμφωνία για τη λήψη μέτρων που να περιορίσουν στο απειροελάχιστο τυχόν τέτοια ατυχήματα».

Σε μια διασκεδαστική πτυχή της ιστορίας ακολούθησε ο εξής διάλογος:

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: Το ίδιο είπα κι εγώ.

Χαρ. Φλωράκης: Χαίρομαι.

Γιώργος Δασκαλάκης (ΠΑΣΟΚ): Τα βρήκαν.

Χαρ. Φλωράκης: Τώρα το ποιος τα βρίσκει με τη Νέα Δημοκρατία το λέει η ζωή και καιρός είναι να σταματήσει αυτό το παραμύθι. Και ξέρετε εσείς που τα βρίσκετε.

Οι αντιπυρηνικές πορείες στους δρόμους της Αθήνας

Εκτός των τειχών της Βουλής, εκείνες τις ημέρες στο κέντρο της Αθήνας πραγματοποιήθηκαν τρεις διαδηλώσεις. Η πρώτη στις 9 Μαΐου με πρωτοβουλία των αναρχικών, η δεύτερη στις 12 Μαΐου κυρίως από την ριζοσπαστική αριστερά και οικολογικές οργανώσεις και η τρίτη με τη συμμετοχή διαφορετικών δυνάμεων ήρθε την επόμενη μέρα, στις 13 Μαΐου.

Ο δημοσιογράφος Τάσος Κωστόπουλος μίλησε στο inside story για το κλίμα της εποχής, περιγράφοντας τους πρωταγωνιστές και την αντιμετώπιση του κρατικού μηχανισμού.

nuclear_no.jpg

Αυτοκόλλητο που είχε κυκλοφορήσει πολύ την εποχή των διαδηλώσεων ενάντια στα πυρηνικά.«Στις 13 Μαΐου πραγματοποιήθηκαν τρεις συγκεντρώσεις: Η πρώτη, στην πλατεία Κλαυθμώνος, οργανώθηκε από το ΠΑΚΟΕ (Πανελλήνιο Κέντρο Οικολογικών Ερευνών), την Κίνηση για τον Πολυμερή Αφοπλισμό, την Ειρήνη και την Ασφάλεια (ΚΙΠΑΕΑ) και την Πανελλήνια Επιτροπή Αγώνα Καταναλωτών (ΠΕΑΚ) και είχε τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Μερικά από τα πανό και τα συνθήματα των συγκεντρωμένων έλεγαν: “Του Γκορμπατσώφ το χέρι σκότωσε το περιστέρι” και “Γίνε ενεργός για να μη γίνεις ραδιενεργός”. Η δεύτερη μαζικότερη συγκέντρωση περιλάμβανε δυνάμεις της Αριστεράς, της οικολογίας και της αναρχίας και έγινε στα Προπύλαια. Τέλος, η τρίτη που μετρούσε καμιά δεκαριά άτομα, ήταν του φασιστικού ΕΝΕΚ (Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα) και περιλάμβανε κυρίως αντικομμουνιστικά και αντισοβιετικά συνθήματα».

«Στη δεύτερη συγκέντρωση συμμετείχε το ΚΚΕ Εσωτερικού με την Αδέσμευτη Κίνηση Ειρήνης (ΑΚΕ), η Ρήξη με τον Γιώργο Καραμπελιά, δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και της αναρχίας κ.ά. Φτάνοντας στην Ομόνοια, αρχίζουν τα πρώτα επεισόδια με αποτέλεσμα μετά από μια βόμβα μολότωφ να καίγεται μια μηχανή της ομάδας Ζ. Μέσα σε λίγα λεπτά, εμφανίζονται τεράστιες δυνάμεις των ΜΑΤ, πρωτοφανείς για την εποχή, και διαλύουν την πορεία. Εντυπωσιακό στιγμιότυπο αποτελούν άτομα από την συγκέντρωση του ΠΑΚΟΕ που αναλαμβάνοντας το ρόλο της Αστυνομίας, χτυπούσαν διαδηλωτές και τους παρέδιδαν στις Αρχές. Η συγκεκριμένη ήταν η πρώτη πορεία που είχε κάλυψη από την κρατική τηλεόραση».

Την επόμενη μέρα ο Ριζοσπάστης κάνει λόγο για αντισοβιετισμό και «τσουβάλιασμα των πυρηνικών», χαρακτηρίζοντας την πορεία «ένα απάνθισμα κινδυνολογίας και εξομοίωσης των κινδύνων που υπάρχουν από τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς με τους ασύλληπτους κινδύνους ενός πυρηνικού πολέμου».

rizos_gia_poreia.jpg

Η δοσιμετρική εκτίμηση των συνεπειών του Τσερνόμπιλ στην Ελλάδα έχει καταγραφεί από τον Τομέα Πυρηνικής Τεχνολογίας του ΕΜΠ, ωστόσο δύσκολα μπορούν να υπολογιστούν τα θύματα από το ατύχημα. «Η Ελλάδα έχει ήδη πληρώσει και συνεχίζει να πληρώνει το δικό της τίμημα από την τραγωδία του Τσερνόμπιλ, αλλά κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των θυμάτων μέχρι τώρα και πολύ περισσότερο εκείνων που θα αρρωστήσουν στο μέλλον», αναφέρει η κ. Μαρία Αρβανίτη-Σωτηροπούλου, βιοπαθολόγος, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας κατά της Πυρηνικής και Βιοχημικής Απειλής.

Τέλος, αν ψάχνει κανείς διδάγματα από τον χειρισμό του Τσερνόμπιλ στην Ελλάδα, αυτά συνοψίζονται στην τοποθέτηση του τότε βουλευτή του Συνασπισμού, Παναγιώτη Σκοτινιώτη, στη συζήτηση για την «Κύρωση Σύμβασης για την έγκαιρη γνωστοποίηση σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος» στις 13 Φεβρουαρίου του 1991 στη Βουλή: «Η εμπειρία των επιπτώσεων του ατυχήματος του Τσερνομπίλ στη χώρα μας διδάσκει ότι η ανεπαρκής γενική ενημέρωση του κόσμου σε συνδυασμό με την παραπληροφόρηση, την πολιτική εκμετάλλευση και ως επακόλουθο τη μειωμένη εμπιστοσύνη στα μέτρα της πολιτείας, οδήγησαν σε αδικαιολόγητο πανικό, σε ελλείψεις όχι μόνο άσκοπων αλλά και επικίνδυνων ως και τραγικών ατομικών μέτρων προστασίας».

Όπως όλα δείχνουν όμως, η πολιτεία διατήρησε την… ανετοιμότητά της, καθώς δυσκολεύτηκε και τα επόμενα χρόνια να σχεδιάσει έναν μηχανισμό ενημέρωσης για το ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας, με αποτέλεσμα μέχρι και το 1993 το υπουργείο Δημόσιας Τάξης να συνιστά στους μαθητές σε περίπτωση πυρηνικής βόμβας να κρυφτούν πίσω από την… σχολική τους τσάντα.

´Αγρια δολοφονία λίγο πριν στα Σκούρτα. Άγνωστοι δολοφόνησαν μέσα στο σπίτι του τον Γιάννη Σκαφτούρο και διέφυγαν με μηχανές μεγάλου κυβισμού.

Οι συνθήκες της δολοφονία παραπέμπουν σε: Συμβόλαιο θανάτου …..

Πηγη: sarantakos.Wordpress.com

Συνεχίζουμε πασχαλιάτικα και σε ρυθμούς ραστώνης, άρα με λογοτεχνικό ανάγνωσμα. Για τούτη τη δεύτερη μέρα του Πάσχα διάλεξα κάτι το αξιοπερίεργο. Ένα πασχαλιάτικο διήγημα, γραμμένο από Γάλλο συγγραφέα, όμως με υπόθεση που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα. Το είχα επισημάνει σε ανύποπτο χρόνο σε κάποια παλιά εφημερίδα από αυτές που μου αρέσει να σκαλίζω, και το θυμήθηκα προχτές. Ο φίλος μας ο Γιώργος Μ. προσφέρθηκε ευγενικά να το πληκτρολογήσει κι έτσι σας το παρουσιάζω σήμερα. Με την ευκαιρία, να ευχηθούμε χρόνια πολλά στον Γιώργο Μ., στον φιλο μας τον Τζι και σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα!

Νίκος Σαραντάκος

Συγγραφέας είναι ο Emile Gebhart (1839-1908), μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, που έκανε όνομα κυρίως ως ιστορικός της τέχνης. Ο Γκεμπάρ είχε διοριστεί στη Γαλλική Σχολή Αθηνών και έζησε στην Ελλάδα από το 1862 ως το 1865, και έγραψε για την Ελλάδα (π.χ. Souvenirs d’un vieil athénien, Αναμνήσεις ενός γέρου Αθηναίου) αν και περισσότερο αγάπησε την Ιταλία, στην οποία αφιέρωσε τον κύριο ογκο του έργου του.

Στη γαλλική Βικιπαίδεια διαβάζω ότι όσο ήταν καθηγητής στη Σορβόννη το μάθημά του ήταν δημοφιλέστατο και προσέλκυε πάρα πολλούς ακροατές και εκτός πανεπιστημίου. Το σκίτσο που βάζω τον δείχνει την ώρα που παραδίδει μάθημα.

Το διήγημα που θα διαβάσουμε δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αθήναι το 1908, χωρίς φυσικά να αναφέρεται ποιος το μετέφρασε (σε καθαρεύουσα). Προσπάθησα κάμποσο να βρω το πρωτότυπο, αφού τα έργα του Γκεμπάρ είναι πλέον ελεύθερα δικαιωμάτων και διαθέσιμα, αλλά δεν τα κατάφερα. Το διήγημα εκτυλίσσεται στην ορεινή Πελοπόννησο, μεταξύ Ηλείας και Μεσσηνιας.

Διατηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου (αλλά βέβαια μονοτονίζω). Όχι από άποψη αλλά από τεμπελιά μάλλον. Διορθώνω ένα «Σεβίλλης» σε «Συβίλλης». Ο «Λεφτέρης» είναι έτσι τυπωμένος στην εφημερίδα.

Το Πάσχα του φυγόδικου

Επαναβλέπω πάντοτε την θελκτικήν χώραν, ήτις από των φαράγγων της Αρκαδίας άγει τον οδοιπόρον εις την πεδιάδα της Ήλιδος και εις τους δροσερούς του Αλφειού λειμώνας. Παύει τις να βλέπη τα υψηλά όρη του Λυκείου και του Μενάλου, κιβωτόν των παλαιών δαιμονικών μύθων και μελαγχολικήν ερημίαν όπου αναπαύεται ως εν νεκροπόλει ογκολίθων στεφομένη υπό της χιόνος και της πάχνης η αυστηρά ψυχή της Πελασγικής Ελλάδος. Παρελαύνουν τώρα μόνον πυκνόφυτοι λοφίσκοι, ανθηραί κοιλάδες, παχυλοί λειμώνες, διαυγή ρυάκια κυλιόμενα και κελαρύζοντα εις τας στενάς πτυχάς του μαγευτικού τοπείου, ίνα καταλήξουν εις τον Ερύμανθον. Και ο Ερύμανθος αυτός βουκολικός ρύαξ είνε, όπου μόνον οι αστράγαλοι βρέχονται από το κρυστάλλινον ύδωρ το κατοπτρίζον τα σειόμενα ελαφρώς αργυρά φυλλώματα.

Και εις την θελκτικήν αυτήν έρημον πού και πού παρουσιάζονται πτωχικαί καλύβαι πτωχοτάτων χωρικών και μικροί βοσκοί άξιοι των ύμνων του Βιργιλίου φυλάσσοντες από διαστήματος εις διάστημα ολίγα τινά τρελλά ερίφια!

Την πρωίαν εκείνην ήτο Μεγάλη Πέμπτη, έπρεπε να διαβώμεν τον Αλφειόν, ίνα διά της Ολυμπίας κοιλάδος, των ορίων της Φιγαλίας και των Μεσσηνιακών πεδιάδων φθάσωμεν εις το όρος της Ιθώμης το υπό του Σατωβριάνδου εξυμνηθέν. Αι βροχαί όμως του Απριλίου είχον πληρώσει τον Αλφειόν, όστις με αξιώσεις μεγάλου ποταμού μας ηνάγκασε τόσον να λοξοδρομήσωμεν ίνα εύρωμεν κατάλληλόν τι πέραμα ώστε ηναγκάσθημεν να παραιτηθώμεν της επισκέψεως των συντριμμάτων της Ολυμπίας.

Περι το εσπέρας ευρέθη το πέραμα. Κινδυνώδες διότι εκινδυνεύσαμεν να παρασυρθώμεν με τους ίππους μας, οχληρόν διότι περίβρεκτοι εγίναμεν ως σπόγγοι.

-Και πού θα στεγνώσωμεν, πού θα δειπνήσωμεν; ηρώτησα τον οδηγόν μας.

-Εκεί επάνω εις το βουνό, εις το Μαυροκέφαλον…

*

Συνιστώ το άσυλον του Μαυροκεφάλου εις τους περιηγητάς τους ποθούντας να ζήσουν την πρωτόγονον ζωήν. Αποτελείται από επτά περίπου καλύβας, των οποίων αι στέγαι αναλόγως της εποχής αφίνουν να διέρχεται πότε η βροχή και πότε το φέγγος της Σελήνης.

Ο οδηγός μας Λεφτέρης έκρουσε την θύραν του φρικαλεωτέρου των οικημάτων αυτών. Μία πρεσβύτις υψηλή, ευθυτενής, πενθηφορούσα με θλιβεράν την όψιν και το μέτωπον σφιγγόμενον από μαύρους δεσμούς ήνοιξεν ολίγον και με προφανή δισταγμόν.

Ο οδηγός μας ωμίλησεν επί τινας στιγμάς χαμηλοφώνως και τη έδωκε τρία τάλληρα. Τότε η γραία ενόμισεν ότι ήσυχη ημπορούσε να μας προσκαλέση εις το ενδιαίτημά της.

Η νυξ είχεν επέλθει.

Η γραία ήναψε πηλίνην λυχνίαν και κατόπιν έρριψε ξηρούς θάμνους εις την εστίαν. Και τότε ηδυνήθημεν να ίδωμεν την όλην αθλιότητα της ξενιζούσης ημάς γραίας. O ξενών απετελείτο από έν και μόνον διαμέρισμα βρίθον από μυρία όσα ετεροειδή αντικείμενα. Δάπεδον δεν υπήρχε. Μόνον χώμα πατημένον, από δε των σκωληκοβρώτων δοκών εκρέμαντο κομβολόγια κρομμυδίων και άλλων καρπών. Εις μίαν γωνίαν μία όρνις εθέρμαινε τα ορνίθια της, ενώ επάνω εις παλαιοβάρελον, το οποίον είχε χάσει τον προορισμόν του, μαύρος γάτος εκάθητο παρακολουθών με τους σμαραγδίνους του οφθαλμούς τα κινήματά μας. Παρά το τζάκι έν καπνισμένον εικόνισμα υπέρ το οποίον υπήρχε κλαδίσκος ευλογημένος.

*

Κατά το δείπνον μας εισήλθε δωδεκαετής μείραξ, με την μορφήν πελιδνήν εκ του πυρετού καλυπτόμενος από την κάπαν του βουνού με την φουστανέλλαν αληθές ράκος. Είπε δύο λέξεις εις το αυτί της γραίας, ήτις εφρικίασε και εστράφη προς ημάς με παράδοξον αγωνίαν.

Ήδη ετοιμάζαμεν τας στρωμνάς μας ή μάλλον τα σκεπάσματα, όταν η γραία έλαβε μίαν παλαιάν κάπαν, μικρόν κίτρινον αλειμματοκέριον και το κομβολόγιόν της.

-Πηγαίνω, είπεν εις τον Λεφτέρην, με τον Δημητράκην εις την εκκλησίαν. Αύριον ο Χριστός θα κρεμασθή. Και είνε μακράν η εκκλησία. Θα γυρίσωμεν αργά. Ο Θεός να φυλάξη όσους περάσουν την νύκτα εις την καλύβα αυτή!..

Η καπνίζουσα λυχνία και οι άνθρακες οίτινες έλαμπον ακόμη εις το τζάκι εφώτιζον αμυδρώς τον θλιβερόν αυτόν κοιτώνα, ενώ ο μαύρος γάτος μετ΄επιμονής πάντοτε μας παρετήρει με τους πρασίνους οφθαλμούς του.

Αι περιστεραί γουργουρίζουσαι περιίπταντο εις τα ερεβώδη ύψη της καλύβης με το ανυπόφορον πτερούγισμά των, χοιρίδιον δε του γάλακτος ζηλώσαν την γλώσσαν του πρσπάππου του Ερυμανθίου κάπρου ηθέλησε να ενοχλήση τα ορνίθια και με την ταραχήν την οποίαν ενέσπειρεν εις αυτά μας ηνώχλησεν επί αρκετήν ώραν.

Το μεσονύκτιον η βροχή ήρχισε πίπτουσα ραγδαία. Τότε δε η πρεσβύτις και ο Δημητράκης ενεφανίσθησαν. Ο μικρός ήναψε προ του εικονίσματος το αλειμματοκέρι του και αμφότεροι τέλος εκάθησαν ο είς εις το εν άκρον του τζακίου και η άλλη εις το έτερον. Η γραία έπαιζε με το κομβολόγι της ενώ ο μικρός με το όμμα και το ους τεταμένα εφαίνετο αφιερώσας όλην του την προσοχήν προς την θύραν από της οποίας ανέμενεν ίσως την άφιξιν κάποιου βραδύναντος επισκέπτου.

*

Αίφνης ώρμησε προς την θύραν και ερρίφθη εις την αγκάλην ενός νεανίου, όστις παρ’ όλην την κάπα του έσταζεν εκ της βροχής ενώ αι υψηλαί δερμάτιναι μπόταις του ήσαν πλήρεις λάσπης.

Ο νέηλυς ήτο πάνοπλος, μόλις δε εισελθών αφήκε θαυμάσιον κυνηγετικόν όπλον εις την άκραν της εστίας, χωρίς δε να το θέλη ίσως επέδειξεν εις το σελάχι του τέσσαρα πιστόλια και την λαβήν γιαταγανίου.

Όταν απέβαλε και την κάπαν και την κουκούλαν παρετήρησα εις το αμφίβολον φέγγος της πυράς ζωηράν και λεπτήν μορφήν, μαύρους οφθαλμούς όπου έλαμπεν ο πειρατής των αγρύπνων νυκτών της φυγής μέσω των ορέων κα των ανεκλαλήτων κινδύνων.

Λεπτός μύσταξ επεσκίαζε γραφικώτατα χείλη, υπό το κατακόκκινον δε φέσι του εφαίνετο το μέτωπον εφήβου σκιαζόμενον από ολίγας τρίχας της κόμης.

-Ιδού, εσυλλογίσθην, είς χαριτωμένος κλέφτης. Εύχομαι εις τον Πανάγαθον να μη αποστείλει απόψε την χωροφυλακήν του Αλφειού προς την καλύβην αυτήν διά να μη αναγκασθή ο νεαρός αυτός ιππότης να κάμη χρήσιν όλων των πυροβολαρχιών του!…

Ο νέηλυς χαιρετήσας μετά σοβαρότητος την πρεσβύτιδα εκάθησεν επί χαμηλού σκίμποδος και απέδιδεν εις τον Δημητράκην τας θωπείας του με την γλυκύτητα πρεσβύτερου αδελφού.

Εξήγαγε μάλιστα από το σελάχι δύο πορτοκάλλια με τα οποία τον εφιλοδώρησε. Κατόπιν εφώναξε τον γάτον με τα πράσινα μάτια, και τον εστριφογύριζε με στοργήν επάνω εις τας σκληράς πτυχάς της στακτερής του κάπας. Η γραία τω έδωκε μαύρον ψωμί, ελαίας και ποτήριον οίνου. Και τον εκύτταξε να τρώγη, σιγηλή, τυλιγμένη μέσα εις τον πένθιμόν της πέπλον με μίαν έκφρασιν μητρικής αγερωχίας αλλά και τρόμου, και ήτις εις το τρεμοσβύνον φέγγος της εστίας, είχε την όψιν εμπνευσμένης Συβίλλης. Όταν εδείπνησεν ο κλέφτης κατεκλίθη επί της θερμής πέτρας της εστίας.

Ο μικρός εξήλθεν εις την βροχήν διά να επαγρυπνή γύρω από την γαλήνην και η γραία μαζευμένη εις το βάθος της σκηνής άκαμπτος και ροφώσα διά του βλέμματος τον κοιμώμενον, επανέλαβε το σιγηλόν μοιρολόγι του κομβολογίου της.

*

Την επομένην από τα εξημερώματα ηγέρθημεν. Αλλ’ ο Δημητράκης και ο μυστηριώδης ξένος της νυκτός είχον αναχωρήσει. Η γραία μάς απεχαιρέτισε και επί μακρόν μας παρετήρει από του κατωφλίου της καλύβης της, εν ω ηκολουθούμεν το μονοπάτι της Ανδρίτσαινας. Ενώ κατηρχόμεθα, είχα μείνει τελευταίος και ούτω έμαθα από τον οδηγόν την ιστορίαν της μυστηριώδους αυτής οικογενείας.

«-Αυτός ο Σπύρος, μου είπε, είνε ο μεγάλος αδελφός του Δημητράκη, και οι δύο είναι εγγόνια της γραίας. Η μητέρα από καιρού είχεν αποθάνει, ο δε πατήρ των είχε πνιγή ενώ εζήτει να διαβεί το πέραμα όπου χθες εκινδυνεύσαμεν και ημείς. Είχαν εις το σπήτι και μίαν αδελφήν την οποίαν έλεγαν Γιαννούλαν, η οποία όταν έγινε δεκαέξ ετών κορίτσι ήτο τόσον εύμορφη και τόσον ξανθή, τόσον γελαστή και λιγυρή, ώστε όλα τα παλληκάρια από την Ηλείαν έως την Μεσσηνίαν την ερωτεύθησαν. Ο Σπύρος ο μεγαλείτερος ήτο ακόμη πέρυσιν καλόγηρος εις το μοναστήρι του Βουρκάνου. Ήταν καλό παιδί, ήξευρε γράμματα και ήτο προκομμένος, με τα μαύρα του μαλλιά που έπεφταν έως το γόνατον τόσον ώστε έλεγαν πως γρήγορα θα γίνη Δεσπότης εις την Καλαμάτα. Αλλ’ ήτο γραπτόν εις το δόλιον σπήτι να πέση η δυστυχία. Η Γιαννούλα ήτο πεταχτή και ηγάπησεν έναν εύμορφον καπετάνιο από το Λεοντάρι πέραν εις τον Ταΰγετον. Μία νύκτα εχάθη και κανείς δεν την είδε πλέον. Όταν ο Σπύρος έμαθε την ατιμίαν αυτήν έκοψε τα μακρυά μαλλιά, έρριξε το ράσον, έτρεξεν εις το Λεοντάρι και εσκότωσε την καπετάνιο μέρα μεσημέρι κάτω από τα πλατάνια της πλατείας. Τότε επήρε τα βουνά. Οι χωροφύλακες τον κυνηγούν πώς κυνηγούν έναν λύκον, τώρα πάει ένας χρόνος. Κι’ αυτός έχει λαβώσει πέντε έξ έως τώρα και κανείς δεν ημπορεί να τον πιάση, διότι όλοι του τόπου που ηξεύρουν την αιτίαν του φόνου τον συμπαθούν και τον κρύβουν. Δεν είνε όμως αυτή χριστιανική ζωή, και δι’ αυτό θλίβεται η γρηά μάμμη του…».

Το μεγάλο Σάββατον, εις τας 4 το απόγευμα αφού επισκέφθημεν το φρούριον της Μεσσήνης, εισήλθομεν εις το μοναστήριον της Ιθώμης. ΟΙ καλόγηροι επηγαινοήρχοντο διά τας προετοιμασίας του Πάσχα. Εκατοντάδες προσκυνητών, χωρικοί του Αλφειού, του Ερυμάνθου, του Λάδωνος, του Παμίσου, ορεινοί της Φιγαλείας ή του Ταϋγέτου, ψαράδες της Πύλου ή της Καλαμάτας, πραγματευτάδες από την Μεθώνην, στρατιώται με πασχαλινήν άδειαν, αλβανοί βοσκοί, κλέφτες από τα μεγάλα οροπέδια της Αρκαδίας, πειραταί από τα σπήλαια του Μαλέα ή από τας γυποφωλεάς του Ματαπά, λαός ποικίλος, βομβών, θορυβώδης και ήκιστα μυστικοπαθής επηγαινοήρχετο γύρω από το μοναστήρι, εβόμβει εις τας στοάς, επλημμύριζε τον πρόναον, τον κήπον του Μοναστηρίου. Υπήρχον και λησταί επάνω εις το κωδονοστάσιον όπου υπό το πρόσχημα κωδωνοκρουστών παρετήρουν γύρω μετά προσοχής να ίδουν μήπως θα ενεφανίζοντο μαύροι ως φαντάσματα οι χωροφύλακες. Σπείραι παιδίων έφερον κλάδους δάφνης και άλλων μυροβόλων δένδρων και άνθη ποικίλα των αγρών διά να στολίσουν το ιερόν. Μέσα εις την αυλήν τα παλληκάρια είχον στήσει τον χορόν υπό τους ταπεινούς ήχους της καραμούτζας, ενώ οι αγαθοί καλόγηροι, κατατρομαγμένοι διά τον θόρυβον εζήτουν καμμίαν γωνίαν να εξομολογήσουν τας γυναίκας.

Από της ενάτης ώρας ήρχισαν αι γονυκλισίαι, οι ύμνοι και η ψαλμωδία, οι αίνοι και το θυμιάτισμα, η λειτουργία τέλος της Αναστάσεως. Ο ηγούμενος μάς είχε τοποθετήσει απέναντι του εικονοστασίου. Η παλαιά εκκλησία μετ’ ολίγον έλαμπεν εκτυφλωτικώς και το θέαμα ήτο θεσπέσιον όσον και το ακρόαμα, διότι ταυτοχρόνως συμπληρωθέντος του μεσονυκτίου ηκούσθη το:

-Χριστός ανέστη εκ νεκρών!…

Εις το σύνθημα τούτο έκαστος εξήγεν εν πασχαλινόν αυγόν και συγκρούων αυτό με τον διπλανόν του το κατεβρόχθιζε διά να αποχαιρετήση την μακράν νηστείαν και να πανηγυρίση την εις την ζωήν και την χαράν επάνοδον.

*

Απέναντί μας ακριβώς και πλησίον του λευκού τοίχου του στολιζομένου από μυροβόλους τινάς κλαδίσκους όρθιοι αλλ’ ακουμβώντες εις τα στασίδια και ενδεδυμένοι με λευκοτάτας φουστανέλλαις ίσταντο οι δύο αδελφοί ο Σπύρος και ο Δημητράκης. Ο Σπύρος ήτο άοπλος.

Μικρός εσταυρωμένος είχεν αντικαταστήσει τα κουμπούρια. Είχεν επανέλθει εις την εκκλησίαν του την προσφιλή και εφαίνετο γαλήνιος και ευδαίμων. Βλέπων αυτούς έχοντας τόσην εμπιστοσύνην, ενεθυμήθην τους λόγους της γραίας κατά την νύκτα της Μεγάλης Πέμπτης.

-Εύχομαι εις τον Θεόν να διαφυλάξη όσους περάσουν την νύκτα αυτήν εις την καλύβα μου»

*

Οι διαθερμότεροι χριστιανοί μετά το χαρμόσυνον άγγελμα πλησιάζουν την ωραίαν πύλην να μεταλάβουν. Πρώτοι από τους κοινωνούντες των Αχράντων Μυστηρίων είνε ο Σπύρος και ο Δημητράκης. Ο γηραιός ηγούμενος ευλογεί τας δύο σκυμμένας κεφαλάς και κατόπιν τους νεύει να εισέλθουν μέσα εις το εικονοστάσιον και να φύγουν από την θυρίδα του ιερού.

*

Η λειτουργία έληγεν υπό την χαρωπήν κωδωνοκρουσίαν μέσω νεφελών θυμιάματος. Την στιγμήν εκείνην, τρεις πυροβολισμοί αντήχησαν παρά την πύλην του μοναστηρίου. Το πλήθος έκπληκτον, περίφοβον αλλά και περίεργον ώρμησεν έξω της εκκλησίας. Οι καλόγηροι εγκατέλιπον το ιερόν, ενώ ο ηγούμενος ανεγίγνωσκε το τελευταίον ευαγγέλιον.

Με πολύν κόπον εξήλθομεν και ημείς και εφθάσαμεν εκεί όπου θρήνος των γυναικών και των ανδρών βλασφημίαι μας προσείλκυον.

Τότε αντεληφθημεν υπό το φέγγος των αλειμματοκηρίων, τα οποία εβάσταζον οι βοσκοί της Μεσσηνίας, το σώμα του Σπύρου φερόμενον υπό καλογήρων. Η θελκτική κεφαλή διατρηθείσα υπό μιας σφαίρας εις το μέτωπον, ανεπαύετο εις τας χείρας του ολοφυρομένου Δημητράκη. Και το τέκνον του Αλφειού διήλθε μέσω των ανθέων, με τα ωχρά χείλη υγρά ακόμη από το αίμα του Θεού του…

Οι χωροφύλακες οίτινες είχον φονεύσει τον φυγόδικον καλπάζοντες ανεχώρησαν υπό την αράν και την μανίαν των προσκυνητών. Ο ηγούμενος φέρων ακόμη τα άμφια ήλθε να προσευχηθή επί του πτώματος του μαθητού του. Δεν τον αφήκε παρά μόνον την ανατολήν οπόταν υπό το έκλαμπρον του Πάσχα φως ο Σπύρος ετάφη εις το ιερόν χώμα του Μοναστηρίου του.

*

Την μεσημβρίαν σιγηλοί κατηρχόμεθα την ατραπόν της Ιθώμης. Μακρόθεν δε ανεγνωρίσαμεν τον Δημητράκην, όστις με σκυμμένην την κεφαλήν επανήρχετο εις την γραίαν, μόνος και άπελπις…

Αιμίλιος Γκεμπάρ

Μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας

Χρόνια πολλά στους Γιώργηδες και στις Γεωργίες !!

Ο Άγιος Γεώργιος κατέχει μια σημαντική θέση στο λαϊκό εορτολόγιο. Οι εορτές του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου) και του Αγίου Δημητρίου (26 Οκτωβρίου) ελαμβάνοντο παλαιότερα ως χρονικά ορόσημα για τις αγροτικές και ποιμενικές συμφωνίες (προσλήψεις βοσκών, καλλιέργεια κτημάτων κλπ), καθώς διαιρούν τον χρόνο σε δύο εξαμηνίες. Η γιορτή μέσα στην πασχαλινή περίοδο δίνει την ευκαιρία για ένα ανοιξιάτικο πανηγυρισμό στα πολλά εξωκλήσια και τις στάνες των κτηνοτρόφων, με προσφορά γαλακτερών στους επισκέπτες και ζωοθυσίες (κουρμπάνια) προς τιμή του Αγίου.

Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος είναι ο προστάτης-Άγιος: της Αγγλίας, των χριστιανών της Παλαιστίνης, της Βηρυτού, της Γεωργίας, του βουλγαρικού Στρατού, της Καταλανίας, του Ελληνικού Πεζικού, των Μασόνων, των Προσκόπων, των Σταυροφόρων και της στάνης.

Έθιμα

Στο Όλβιο Ξάνθης αναβιώνει το έθιμο των πεχλιβάνηδων. Νεαροί παλαιστές (πεχλιβάνηδες), φορώντας δερμάτινο παντελόνι και αλειμμένοι με λάδι, επιδίδονται σ ’ένα είδος ελληνορρωμαϊκής πάλης, ιδιαίτερα δημοφιλούς στην Τουρκία. Νικητής αναδεικνύεται αυτός που θα βάλει πλάτη τον αντίπαλό του ή θα του κατεβάσει το παντελόνι. Το έθιμο λέγεται ότι αναπαριστά τη μάχη του Αγίου Γεωργίου με τον δράκο και ήρθε στην Ελλάδα από τους πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης.

Το έθιμο των πεχλιβάνηδων αναβιώνει και στην Ανθή Σερρών. Οι ρίζες του, εδώ, βρίσκονται στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όταν τα θαρραλέα παλληκάρια του χωριού, παίρνοντας την ευλογία από τον Αη-Γιώργη, πάλευαν με τα πρωτοπαλίκαρα των Τούρκων και κατάφερναν επιδεικνύοντας δύναμη και θάρρος να τα νικήσουν.

Στο Νέο Σούλι Σερρών γίνεται η αναπαράσταση της νίκης του Αγίου Γεωργίου επί του δράκου από νέους του χωριού. Το δρώμενο της «Δρακοκτονίας» συγκεντρώνει πολύ κόσμο κάθε χρόνο. Ακολουθεί γλέντι με χορό, κρασί και παραδοσιακό φαγητό.

Η Αράχωβα Βοιωτίας τιμά τον προστάτη Άγιό της με τριήμερες εκδηλώσεις, το «Πανηγυράκι», όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι. Περιλαμβάνει δρώμενα, παραδοσιακά αγωνίσματα, τοπικούς χορούς και παραδοσιακή μουσική. Την εικόνα του Αγίου Γεωργίου, κατά τη διάρκεια της περιφοράς της, συνοδεύουν νέοι και νέες της περιοχής με τοπικές ενδυμασίες.

Στην Ασή Γωνιά Χανίων οι κτηνοτρόφοι της περιοχής συρρέουν με τα κοπάδια τους στην εκκλησία του Αη-Γιώργη του Γαλατά για να πάρουν την ευλογία του. Τα ζώα, στολισμένα με τα πιο μελωδικά λέρια (κουδούνια), μαντρώνονται στην «κούρτα» έξω από την εκκλησία κι αρμέγονται ένα-ένα.

Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας γίνονται αυτοσχέδιες ιπποδρομίες προς τιμή του Αγίου (Καλλιόπη Λήμνου, Πλατύ Μεσσηνίας, Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου).