Συντάκτης: Kostas Bertsias

Το Κρίνο της κοιλάδας, ή Μυγκέ, ή Κονβαλλάρια η Μαγιάτικη ή το «Δάκρυ της Παναγιάς», είναι ένα από τα πιο αγαπημένα λουλούδια του Μάη γεμάτο συμβολισμούς και παραδόσεις. Το όνομά του (Μuguet) είναι γαλλικό και στη Γαλλία την Πρωτομαγιά προσφέρεται ως σύμβολο καλής τύχης και φροντίδας. 

Είναι ένα λιλιπούτειο αλλά εντυπωσιακό λουλούδι που στην πραγματικότητα ανήκει στην οικογένεια των σπαραγγιών. Είναι γνωστό για το γλυκό του άρωμά από τα λευκά άνθη σαν κουδουνάκια που διαθέτει, συνήθως σε λευκό χρώμα. Ανθίζει τον Μάιο, και γι’ αυτό συχνά αναφέρεται και ως το κρίνο του Μαΐου.

Σύμφωνα με τη παράδοση υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση του. Είτε εμφανίστηκε από τα δάκρυα της Εύας όταν ο Θεός την εξόρισε από τον Κήπο της Εδέμ, ή από τα δάκρυα της Παναγίας όταν είδε τον Ιησού πάνω στον σταυρό.

Καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά το 1420 και είναι ενδημικό της Ευρώπης και της Ασίας. Μεταδίδει μια αίσθηση ευτυχίας, χάρης και εκτίμησης, αλλά και ρομαντισμού.

Το 1561 ο Κάρολος το προσέφερε στους συγγενείς του για καλή τύχη. Ήταν το αγαπημένο λουλούδι του Κριστιάν Ντιόρ Dior και το 1956 η γαλλική εταιρεία παρήγαγε ένα άρωμα με την ιδιαίτερη μυρωδιά του. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το κρίνο της κοιλάδας συνδέθηκε με την Ημέρα της Πρωτομαγιάς, ενώ πριν από κάποιες δεκαετίες οι Γάλλοι το πρόσφεραν στην αγαπημένη τους την 1η Μαΐου για να εκφράσουν την αγάπη τους, σε μια παράδοση γνωστή ως «La Fête du Muguet», αναφέρει χαρακτηριστικά το δημοσίευμα στο Τruly blog.

Θεωρείται σύμβολο καλής τύχης και ευτυχίας και είναι το αγαπημένο λουλούδι για τις νύφες. Σύμφωνα με τη Vogue υπήρχε στις γαμήλιες ανθοδέσμες της Όντρεϊ Χέπμπορν, της Γκρέις Κέλι, της Κλόντια Σίφερ, της πριγκίπισσας Νταιάνα και της Κέιτ Μίντλετον.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η πρώτη αεροπορική τραγωδία με θύμα ποδοσφαιρική ομάδα. Συνέβη στις 4 Μαΐου του 1949, όταν το αεροπλάνο που μετέφερε τη μεγάλη Τορίνο, προσέκρουσε στον λόφο Σουπέργκα του Τορίνου, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους όλοι οι επιβαίνοντες ποδοσφαιριστές της.

Η Τορίνο κυριαρχούσε στο ιταλικό ποδόσφαιρο τη δεκαετία του ’40 και ήταν μία από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, όπου τη βιομηχανική πόλη του ιταλικού βορρά εκπροσωπεί η μεγάλη της αντίπαλος, η Γιουβέντους. Η «γκρανάτα» βάδιζε ακάθεκτη για το πέμπτο της πρωτάθλημα μέσα στη δεκαετία, καθώς τέσσερις αγωνιστικές πριν από το τέλος είχε τέσσερις βαθμούς περισσότερους από την Ίντερ και έξι από τη Μίλαν.

Στις 3 Μαΐου του 1949 αντιμετώπισε στη Λισαβώνα την Μπενφίκα, σ’ ένα φιλικό παιγνίδι προς τιμήν του άσου των «αετών» Φρανσίσκο Φερνάντεζ, που αποχωρούσε από την ενεργό δράση. Κατά την επιστροφή της αποστολής στο Τορίνο, το αεροπλάνο, τύπου Fiat G-212, της εταιρείας Avio Linee Italiane (θυγατρική της FIAT), έπεσε σε ομίχλη λίγο προτού προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Τορίνου και προσέκρουσε στον λόφο Σουπέργκα, που υψώνεται στα νότια της πόλης και συνετρίβη.

Από τους 31 επιβαίνοντες (4 μέλη του πληρώματος, 3 δημοσιογράφοι, 18 ποδοσφαιριστές, 6 παράγοντες και μέλη του τεχνικού επιτελείου) κανείς δεν επέζησε. Ανάμεσα στους νεκρούς συμπεριλαμβάνονταν σπουδαία ονόματα του ιταλικού ποδοσφαίρου της εποχής εκείνης, όπως οι διεθνείς Βαλέριο Μπατσικαλούπο, Βαλεντίνο Ματσόλα (πατέρας του μετέπειτα σπουδαίου μέσου της Ίντερ Σάντρο Ματσόλα), Άλντο Μπαλαρίν και Ρούμπενς Φαντίνι. Μόνο δύο ποδοσφαιριστές φάνηκαν τυχεροί, καθώς δεν ταξίδεψαν στη Λισαβώνα: ο Σάουρο Τομά, που ήταν τραυματίας και ο Λουίτζι Τζουλιάνο (προπονητής του Αιγάλεω την περίοδο 1966-1967), που δεν πρόλαβε να βγάλει διαβατήριο.

Η Ίντερ και η Μίλαν, που διεκδικούσαν τον τίτλο, ζήτησαν το πρωτάθλημα να κατακυρωθεί στην Τορίνο. Η ομοσπονδία διαφώνησε και στους τέσσερεις εναπομείναντες αγώνες, η αποδεκατισμένη Τορίνο χρησιμοποίησε υποχρεωτικά την ομάδα των νέων. Το ίδιο έκαναν και οι αντίπαλοί της σε ένδειξη σεβασμού. Οι Τορινέζοι μπορεί να κέρδισαν και τους τέσσερεις αγώνες και να ανακηρύχθηκαν πανηγυρικά πρωταθλητές Ιταλίας, αλλά δεν ξανάγιναν ποτέ η μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του ’40.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

By Sarant

Πριν από 40 περίπου χρόνια είχα δει μια ολοσέλιδη σειρά από γελοιογραφίες του μέγιστου Ράιζερ (Ρεζέρ τον λένε οι Γάλλοι), που από τότε ψάχνω μάταια να την ξαναβρώ. Ο τίτλος ήταν μακροσκελής, κάτι σαν: Απήγαγαν τον εγγονό του βασιλιά της σοκολάτας, ο βασιλιάς των μακαρονιών ανησυχεί. Στο πρώτο καρέ δυο ηλικιωμένες κυρίες διαβάζουν για την απαγωγή του παιδιού, ενώ ένας ακόμα πιο ηλικιωμένος κύριος παρακολουθεί. Οι κυρίες εξοργίζονται:

– Τους απαγωγεις παιδιών πρέπει να τους τουφεκίζουν, λέει η πρώτη.

– Όχι μόνο, να τους βασανίζουν με πυρωμένο σίδερο, πλειοδοτεί η δεύτερη.

Η πρώτη αντιπροτείνει κάποιο ακόμα χειρότερο βασανιστήριο, ξέρω γω να τους γδέρνουν ζωντανούς, ενώ η δεύτερη κάνει πάλι ρελάνς με κάτι πιο φρικτό.

Τότε, ο κυριούλης ρωτάει όλο απορία: Σε ποιους θέλετε να τα κάνετε αυτά τα βασανιστήρια;

– Στους απαγωγείς παιδιών, ουρλιάζει η πρώτη. Αλλά ο κυριούλης είναι βαρήκοος.

– Στους εκτροφείς στρειδιών; Και τι σας έφταιξαν;

Οι δυο γηραιές κυρίες συνεχίζουν να φαντάζονται φρικτές τιμωρίες για τους κακούργους κι ο κυριούλης ρωτάει πάλι:

– Ποιους θέλετε να τιμωρήσετε;

– Τους απαγωγείς παιδιώωωωων! ξελαρυγγιάζεται η μία.

– Τους κατασκευαστές σπιτιών; Γιατί;

Οι κυρίες ξαναπιάνουν το γαϊτανάκι των πιθανών και απίθανων μαρτυρίων και όσο τα λένε, τόσο περισσότερο διεγείρονται, αλλά ο γέρος δεν παραιτείται:

– Σε ποιους θέλετε να τα κάνετε όλα αυτά;

Οπότε και οι δυο τους, εν χορώ:

– ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΦΟΥΣ!

Πηγή: sarantakos,Wordpress.com

Μου φτάνει που ξέρω να διαβάζω, γιατί έτσι μαθαίνω αυτά που δεν ξέρω, ενώ όταν γράφεις, γράφεις μόνο αυτά που ξέρεις ήδη. Η τέχνη του διαβάσματος έγκειται στο να ξέρεις ποιες σελίδες να πηδήξεις!!

* Ο Ουμπέρτο Έκο ήταν Ιταλός σημειολόγος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και μυθιστοριογράφος. Από το 1975 κατείχε την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ενώ από το 1988 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο.

Πολλοί γονείς προετοιμάζουν τα παιδιά τους για μία πραγματικότητα, η οποία δεν υπάρχει, δηλ. με το να πραγματοποιούν τις επιθυμίες τους, να τα κανακεύουν υπερβολικά, να τα κάνουν να πιστεύουν ότι είναι πρίγκιπες-πριγκίπισσες κι ο κόσμος είναι εδώ, για να τα ικανοποιεί. Τα παιδιά, λοιπόν, μαθαίνουν να παίρνουν, να παίρνουν, να παίρνουν, αλλά δεν έχουν ιδέα, ως ενήλικες αργότερα, τι σημαίνει να δίνουν.

Η ηλικία των γυναικών είναι ένα ρολόι που στα μικρά χρόνια πάει μπροστά και στα μεγάλα πίσω!!!
Gina Lollobrigida,  Ιταλίδα ηθοποιός

Πιστεύω με τις ερωτήσεις, δεν υπάρχουν απαντήσεις. Αυτό που ψάχνουμε όταν σκεφτόμαστε είναι να βρούμε νέες ερωτήσεις, αυτές μας επιτρέπουν να προχωρήσουμε.

Η ερώτηση σε βάζει σε ένα χώρο καινούργιο, τελείως άγνωστο, οι απαντήσεις σχεδόν είναι πάντα μέτριες, προτιμότερη μια καλή ερώτηση, παρά μια κακή απάντηση.

Βασίλης Αλεξάκης, συγγραφέας

Provable Truths της Μαριάννας Σκυλακάκη

Καλησπέρα και καλό μήνα! Μας λείψατε. Όπως πάντα όταν το newsletter της αθηΝΕΑς βρίσκεται σε φάση διαλείμματος/rebooting, η ανάγκη να σχολιάσουμε τις τρέχουσες εξελίξεις γίνεται πιο επιτακτική κάθε μέρα που περνάμε μακριά σας. Πόσο μάλλον όταν οι εξελίξεις είναι τόσο πυκνές όσο μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.

Ξεχωρίζω για το πρώτο editorial της νέας αυτής σεζόν την πρόταση εξαγοράς του Twitter από τον δισεκατομμυριούχο CEO της Tesla και της SpaceX Elon Musk για τρεις λόγους.

Πρώτον, γιατί όποιος εξακολουθεί να υποτιμά τη δύναμη ενός κοινωνικού δικτύου να επηρεάζει κοινωνικά φαινόμενα, εκλογικά αποτελέσματα, ακόμη και το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας σε ένα κομβικό σταυροδρόμι, εκτιμώ ότι πλανάται.

Δεύτερον, γιατί, ως εκ τούτου, το καθεστώς ιδιοκτησίας αλλά και η κατεύθυνση που θα πάρει ένας τέτοιος γίγαντας του διαδικτύου μας αφορούν όλους. Το ότι συζητάμε ως παρατηρητές και δεν μπορούμε να ελέγξουμε αποτελεσματικά τη δράση των κοινωνικών δικτύων είναι μια αποτυχία και της ελεύθερης αγοράς αλλά και των θεσμών μας.

Τρίτον, γιατί το να έχει ένας άνθρωπος, όσο ευγενείς και αν είναι οι προθέσεις του (τις οποίες δεν εξετάζω επί του παρόντος), τόση ισχύ είναι κάτι που οφείλει να μας προβληματίσει έντονα.

Ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη που σύντομα, με την εξαγορά του Twitter, θα είναι ακόμη ισχυρότερος, έχει καταφέρει, πράγματι, εντυπωσιακά επιτεύγματα. Έτσι, αναπόφευκτα, έχει την αίσθηση ότι μπορεί να λύσει –και– αυτό το μεγάλο ζήτημα της ανεξέλεγκτης (όχι ελεύθερης) έκφρασης στα κοινωνικά δίκτυα.

Ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη του. Aξίζει, λοιπόν, να μπείτε, έστω για λίγο, στο μυαλό του, βλέποντας τη συνέντευξη που παραχώρησε προ εβδομάδων στη σκηνή του παγκόσμιου συνεδρίου του TED στο Βανκούβερ.

«Το γιατί των πραγμάτων είναι πολύ σημαντικό», μας λέει ο Musk, και θα συμφωνήσω. Το γιατί θέλει ο Musk να αγοράσει και να ελέγξει το Twitter έχει σημασία και, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει να κάνει με «τη λειτουργία της δημοκρατίας» και με το γεγονός ότι το ρίσκο που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα (civilizational risk) «μειώνεται όσο περισσότερο μπορούμε να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη που απολαμβάνει το Twitter ως δημόσια πλατφόρμα».

Είμαι σίγουρη ότι θα σας κάνουν εντύπωση κι άλλα πολλά από όσα λέει. Για μένα το πιο ενδιαφέρον, και το πιο ενδεικτικό του ρίσκου που συνεπάγεται η εξαγορά του Twitter από τον ίδιο, είναι η ανάγκη του να αναζητά τις «αποδείξιμες αλήθειες του σύμπαντος», μελετώντας τη φυσική και τη θεωρία της πληροφορίας, καθώς και η «εμμονή» του, όπως δηλώνει, με την «αλήθεια».

Αν κάτι θα έπρεπε να έχουμε μάθει τα τελευταία χρόνια είναι ότι, σε αντίθεση με τη φυσική ή τη μηχανική, στις ανθρώπινες κοινωνίες η «αλήθεια» είναι μια πολύ πιο σύνθετη έννοια. Το Twitter αποτελεί ένα σύστημα που χτίζεται και συντηρείται από μηχανικούς, αλλά φιλοξενεί ανθρώπους, ιδέες, απόψεις. Οι «αποδείξιμες αλήθειες» πάνω στις οποίες έχτισε την εντυπωσιακή καριέρα του ο Musk δίνουν τη θέση τους σε μια χαοτική υποκειμενικότητα, την οποία δεν διατίθεται να δαμάσει, αλλά προτίθεται να απελευθερώσει από κάθε περιορισμό.

Γι’ αυτό και όλο αυτό είναι μια πάρα μα πάρα πολύ κακή ιδέα. Επειδή όμως από ιδέα σύντομα, σχεδόν αναπόφευκτα, θα γίνει πραγματικότητα, εύχομαι βαθιά να έχω άδικο.

2015