Συντάκτης: Kostas Bertsias

Τα «ice wine», σε μετάφραση «παγωμένα κρασιά», είναι γλυκά κρασιά με έντονα αρώματα φρέσκων φρούτων και λευκών λουλουδιών. Τα σταφύλια μαζεύονται αργά τον χειμώνα όταν οι θερμοκρασίες είναι πολύ χαμηλές και το νερό μέσα στα σταφύλια έχει παγώσει, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η συγκέντρωση των σακχάρων στον χυμό τους. Ο έντονα φρουτώδης χαρακτήρας δεν καλύπτεται από αρώματα δρυός, καθώς το κρασί δεν περνά από βαρέλι σε κανένα στάδιο της παραγωγής του. Τέτοια κρασιά παράγονται στη Γερμανία, στην Αυστρία και στον Καναδά, με το Riesling να δίνει τα υψηλότερης ποιότητας παραδείγματα.

Στη Γερμανία και την Αυστρία τα κρασιά τύπου «ice wine» ονομάζονται «Eiswein». Άλλες ποικιλίες που δίνουν τέτοιου είδους κρασιά είναι το Muller Thurgau, το Gruner Veltliner στη Γερμανία και την Αυστρία και το Vidal στον Καναδά.

Γράφει: Πάνος Μπιτσαξής

•Από τον τοίχο του Γιάννης Ήτος ξεχώρισα την συμβουλή του βαθύπλουτου Warren Buffet .Πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τις ανάγκες από τις επιθυμίες.Επειδή έχω δει στο Netflix την ιστορία του ανδρος σας λέω ότι δεν μιλάει εκ του ασφαλούς.Το έχει ζήσει.
•Η ακρίβεια και ο πληθωρισμός καλπάζουν και είναι πιθανό αν δεν τελειώσει ο πόλεμος να χειροτερέψουν τα πράγματα.Η αισχροκέρδεια καλπάζει επίσης.Σε κάθε κρίση ευδοκιμούν οι άρπαγες και οι λαφυραγωγοι.Τα πολιτικά αντίμετρα στην εισαγόμενη κρίση είναι περιορισμένα ως μηχανισμός πυρόσβεσης.Η μάχη ομως κατα της αισχροκερδειας ανεπαρκης,ελάχιστη.Δεν μου αρέσει καθολου ο εύκολος αντιπολιτευτικός λόγος σε τέτοια θέματα.Δεν υπάρχουν μάγοι και ταχυδακτυλουργοί.Υπάρχουν μόνο ειλικρινεις και ψευτες.Ικανοί και λιγότερο ικανοί.Όχι μάγοι.Και η ειλικρίνεια είναι δυστυχώς είδος εν ανεπαρκεία.Όλοι υποσχονται το λαγό που θα βγει από το καπέλο.Η κυβέρνηση δημοσιονομικό χωρο η αντιπολίτευση το όγδοο θαύμα.
•Η μόνη άμυνα είναι η συμβουλή του Warren Buffet.Οι πραγματικά φτωχοί το ξέρουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικα.Και αυτοί δεν μιλούν κι ας ακριβαίνει ο πιτόγυρος του Κουτσούμπα.Όταν κάποιοι μιλούν και διαμαρτύρονται από αυτή την κατηγορία πολιτών το σέβομαι και το τιμώ.Αυτοί που πρέπει να το μάθουν και να το κάνουν πράξη είναι τα εκατομμύρια που έχουν όλα τα καλά,όχι σε αφθονία αλλα δε επάρκεια και αξιοπρέπεια,και αντί να τα ευχαριστηθούν και να κάνουν μια προσευχή γκρινιαζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ και πέφτουν σε κατάθλιψη.
•Χτες πήγα αυθημερόν στη Καλαμάτα για μια δύσκολη δίκη με ένα θανατηφορο συμβάν.Ηταν τρισήμιση οτσν τελείωσα είχα ξυπνήσει απο τις 5 και βιαζόμουν να γυρίσω.Πεινουσα λίγο και με τον συνάδελφο Αντρέα μας ειχαν πει διάφορα καλά εστιατόρια.Πηγαινοντας προς το αυτοκίνητο 30 μέτρα από τα Δικαστήρια βλεπω ένα μικρό μαγερικο με μια κυρία στο πηδάλιο και ένα νέο κορίτσι σε μαθητική ηλικία που σέρβιρε.5 τραπέζια όλο κι όλο.Ρε Αντρέα δεν καθόμαστε εδώ του λέω που να τρέχουμε έχουμε και ταξίδι.Καθησαμε.Η ευγενής κυρία μας λέει μας έχει μείνει μόνο κοκκινιστό μοσχαράκι τα αλλά τέλειωσαν.Οκ λέμε δυο μοσχαράκια το ένα με πατατες και το άλλο με μακαρόνια και μια χωριάτικη.Η μαθήτρια που την είχαν ζέψει νωρίς στα βάσανα μας έφερε χαμογελαστή δυο τεράστιες μερίδες καλό μαγειρεμένες,σπιτικές.Το τι το ευχαριστήθηκα δεν λέγεται.Το λογαριασμό παρακαλώ είπα.16 ευρώ.Ορίστε λέω όλα;16 ευρώ μου ξανά απαντά με ύφος φοβισμένο μήπως το βρίσκω ακριβό.Το γεύμα ήταν καλύτερο,κλάσεις καλύτερο,από πολλά gourmet και δήθεν ,πανάκριβα ,που έχω πάει η με πηγαίνουν οι in και σικάτοι φίλοι μου.

Καλό ΣΚ.

«Ότι εμποδίζει τη δράση ενισχύει τη δράση. Ότι στέκεται εμπόδιο το δρόμο, γίνεται δρόμος.»

– Μάρκος Αυρήλιος

της Μαρίζας Ντεκάστρο

Όταν ήμουνα 10 χρονών, τα βιβλία μου, βαλμένα στη σειρά, δεν έπιαναν ούτε πενήντα πόντους. Η Διάπλασις των Παίδων, ο Μικρός Ήρως και τα Κλασικά Εικονογραφημένα δεν πιάνονταν για βιβλία.

Ούτε ήξερα τι είναι το έπιπλο βιβλιοθήκη. Σε δυο ράφια μιας βιτρίνας με μπιμπελό ξεσκονίζονταν καθημερινά η δεκάτομη Εγκυκλοπαίδεια της Γυναίκας αγορασμένη από έναν πλασιέ, γνωστό αριστερό όπως έμαθα αργότερα, παλιά βιβλία του παππού – δυο Pouqueville, μια Sacra Biblia, δύο τεραστίων διαστάσεων πεντάγλωσσα λεξικά ξαπλωμένα πλάι σ’ ένα μικρούλι με γιατροσόφια, που ατυχώς πετάχτηκε στα σκουπίδια από την κοπέλα του σπιτιού. Συνολικά καμιά δεκαριά βιβλία.

Εννοείται πως στο σχολείο δεν υπήρχε τίποτα. Όποτε γινόταν λόγος στο μάθημα για τους Δασκάλους του Γένους, έπαιρνα από τη βιτρίνα τη χειρόγραφη Γεωγραφία του Αθανασίου Ψαλλίδα, «διακοσμημένη» με τις ζωγραφικές του άταχτου μπαμπά μου, και την περιέφερα καμαρωτή στην τάξη. Το εμπορικό μου δαιμόνιο οδήγησε τον Ψαλλίδα στην Ακαδημία Αθηνών. Τον πλήρωσαν 11000 δρχ. για μια θέση στο βιβλιοστάσιο του Ιδρύματος. Ευτυχήσαμε και αυτός και εγώ.

Κάτι από δω κάτι από κει, άρχισαν να μαζεύονται οι Βερν, η Άλκοττ, ο Κρόνιν, η Περλ Μπακ. Η Χάιντι και η Πολυάννα αποκτήθηκαν πρόσφατα, προσφορά κυριακάτικης εφημερίδας.

Στο γυμνάσιο, ο Ματθαίος Μουντές αδιαφορούσε για την ύλη των θρησκευτικών και αποφάσισε ότι άξιζε περισσότερο η λογοτεχνία. Έτσι έμαθα τη Γενιά του ’30, από τη μικρή σειρά της Εστίας. Στα Κείμενα του γοητευτικού Φίλιππου Βλάχου και στο δώμα της οδού Μαυρομιχάλη βρήκα Σκαρίμπα, Κακναβάτο, Θεοτόκη, Μπρεχτ, Μάρκαρη, όσους έβγαζε.

Τελικά, μού μπήκε το σκουλήκι της ανάγνωσης.

Αποφάσισα λοιπόν ότι οι καινούριες επιμορφωτικές αναζητήσεις μου όφειλαν να στεγαστούν. Πατέρας και κόρη πήγαμε σ’ ένα συνοικιακό επιπλάδικο για να παραγγείλουμε δύο βιβλιοθήκες από καπλαμά, μαύρες. Με ντουλάπια και συρτάρια για βάζω προγράμματα από θέατρα, αφίσες του Φεστιβάλ Αθηνών, περιοδικά, ντοσιέ με αποκόμματα εφημερίδων περί τα πολιτιστικά- με τον καιρό, στα αποκόμματα των ΝΕΩΝ προστέθηκαν του ΒΗΜΑΤΟΣ επειδή ήταν δικτατορία και μαζεύαμε καθετί που μας φαινόταν αντιχουντικό, και δεσμίδες χαρτιού που αγόραζα από του Διονυσόπουλου στην πλατεία Κλαυθμώνος. Άγνωστο γιατί μου χρειαζόταν τόσο πολύ χαρτί!

Ενθουσιασμένη, χώρεσα τα κατάμαυρα αποκτήματα στο δωμάτιό μου και ξεκίνησα να αγοράζω βιβλία παντός θέματος, από την Ενδοχώρα του Μάνου Μοσχονά, στη Σόλωνος, συστημένα από πιο διαβασμένους φίλους.

Το σχέδιο ήταν να φτιάξω μια βασική βιβλιοθήκη με λίγο απ’ όλα.

Τώρα, εκ των υστέρων, λέω ότι δεν ήταν κακή ιδέα. Αν η βιβλιοθήκη έμενε όλα αυτά τα χρόνια ως είχε, οποιοσδήποτε θα καταλάβαινε τις νεανικές αναγνωστικές περιπλανήσεις της δεκαετίας του ’70.

Αρχές του ’80, τα PUF, οι Maspero, οι Gallimard, η Pleiade, τα 10/18, μετακόμισαν στην Αθήνα, συνενώθηκαν με γάμο και αργότερα μετοίκησαν λόγω διαζυγίου.

Η τωρινή κατάσταση έχει ως εξής: βιβλία και βιβλιοθήκες πολλαπλασιάζονται. Από τις ιδιοκατασκευές με τις τάβλες και τα τούβλα, κατέληξα στις ξύλινες ή μεταλλικές που αντέχουν το βάρος των ταξινομημένων βιβλίων. Ενίοτε, κάποια επανεμφανίζονται σε άλλη θέση ανάλογα με τις εμπνεύσεις μου.

ΥΓ.

1. Κατάλαβες, λοιπόν, μαμά;
2. Πορτρέτο του 1958. Ο ζωγράφος με έφτιαξε όπως θα ήμουνα στα 10.

Πηγή: oanagnostis.gr