Συντάκτης: Kostas Bertsias

•Οι αρκούδες περνούν την μισή ζωή τους σε χειμερία νάρκη.Το Υπουργείο Δικαιοσύνης σε διαρκή νάρκη.Επί παντός προβλήματος.Πως να την ονομάσουμε;Επειδή είναι στη Λεωφόρο Μεσογείων ας την ονοματοδοτησουμε Μεσόγειο νάρκη.
•Χτες ο γαλαντόμος δράστης έβαλε ανενόχλητος τα εκρηκτικά στην Ευελπίδων και έδωσε διορία 25 λεπτών.Ευτυχώς η καλοκουρδισμενη μηχανή της Αστυνομίας εντόπισε και εξουδετέρωσε τη βόμβα πριν εκραγεί.
Όλοι όμως γνωρίζουμε το μπάχαλο που επικρατεί.Δεν θέλω να δώσω λεπτομέρειες.Ο κάθε παράφρων ανά πάσα στιγμή μπορεί να κάνει τη ζημιά.
•Ελπίζω τώρα που το άγχος του ανασχηματισμού απομακρύνεται να ξυπνήσουν.Η φύλαξη και η ασφάλεια δεν είναι πυρηνική φυσική.
•Τι θα συμβεί στο απευκταίο ΑΝ;Θα σας πω.Θα φταίει το Υπουργείο Δικαιοσύνης;όχι θα φταίει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.Όχι θα φταίει η Αστυνομία.Όχι θα φταίει ο φρουρός.Όχι θα φταίει η διοίκηση των Δικαστηρίων.Όχι θα φταίει ο δικηγορικός σύλλογος.Θα διαταχθεί επείγουσα ΕΔΕ που θα διαρκέσει δυο χρόνια.Το συμπέρασμα θα είναι πως φταίει η κλιματική αλλαγή,η Τουρκοκρατία,το κρασί του Βάρναλη και ο Χατζηπετρής του Κηλαιδονη.
•Το πρόβλημα με τις νάρκες είναι ότι έχουν το κακό συνήθειο να εκρήγνυνται.

Πάνος Μπιτσαξής

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ ΠΡΙΝ 48 ΧΡΟΝΙΑ…από τον Νίκο Στέφο

Μια τέτοια μέρα σαν και τη χθεσινή, 48 ολόκληρα χρόνια πριν, ήμουν κι εγώ στους δρόμους! Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει σαν βρέθηκα με τη μητέρα μου στη διασταύρωση της Συγγρού με τη λεωφόρο Αμφιθέας (τότε τη λέγανε λεωφόρο 21ης Απριλίου…). Ένα αμούστακο παιδί που κοίταζε εκστασιασμένο για πρώτη φορά στη ζωή του τόσο πλήθος μαζεμένο! Πώς να το’ βλεπε άλλωστε αφού η χούντα δεν επέτρεπε τις συγκεντρώσεις “άνω των 5 ατόμων”!
Άνθρωποι φώναζαν, έκλαιγαν από χαρά και αγκαλιάζονταν με άλλους άγνωστους σ’ αυτούς με αισθήματα λύτρωσης και ελπίδας!
“Έ, ε, έρχεται” δονούσε παντού την ατμόσφαιρα το σύνθημα, ανάμικτο με τις κόρνες των αυτοκινήτων που δεν σταμάταγαν να τρέχουν ούτε λεπτό! Πάνω κάτω χωρίς προορισμό, έτσι,από χαρά…
“Ποιος έρχεται”; ρώτησα ανυποψίαστος! “Ο Καραμανλής! Κι άκουσα ότι έρχεται μαζί του κι ο βασιλιάς”, μου απάντησε γεμάτη δάκρυα χαράς μια άγνωστή μου γυναίκα… Όλοι ήμασταν άγνωστοι μεταξύ μας αλλά μας ένωνε η ίδια αγαλλίαση! Κανείς δεν νοιαζόταν αν ήσουν δεξιός, κεντρώος ή αριστερός!!!
Αλήθεια τι υπέροχη που ήταν εκείνη η βραδιά! Τι όμορφα τα συναισθήματα! Τι πλημμύρα χαράς! Χαράς, προσμονής μα και αγωνίας για το αύριο γιατί το χθες, το σήμερα ήταν απειλητικό, σκοτεινό με τους Τούρκους να σφάζουν στην Κύπρο, την Ελλάδα σε επιστράτευση και την αμετανόητη δικτατορία να καραδοκεί ακόμα στους στρατώνες…
48 χρόνια από τότε κι αυτά τα συναισθήματα δεν ξεχνιούνται ποτέ! Και πώς γίνεται να ξεχαστούν;
Ευτυχώς οι φόβοι εκείνοι για το αύριο δεν άργησαν να χαθούν και η Ελλάδα άρχισε να αναπνέει μέσα σε μια πρωτόγνωρη ελευθερία και Δημοκρατία! Με λάθη και παραλείψεις, μα πάνω από όλα με πρόοδο, ευημερία και μια καλύτερη ζωή για τον λαό της. Για όλους μας!
Κι όλα αυτά χάρις σ’ εκείνον που με κίνδυνο της ζωής του έβαλε αποφασιστικά και στιβαρά τα θεμέλια αυτής της νέας Ελλάδας. Της Ελλάδας της Ευρώπης, της Ελλάδας της προκοπής!
Τι μέρα Θεέ μου! Μια μέρα που χάραξε όλη μου τη ζωή! Μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ…

Νίκος Στέφος

Στη χριστιανική παράδοση, η τεμπελιά ή οκνηρία, είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα επειδή υπονομεύει την κοινωνία και το σχέδιο του Θεού και προκαλεί τις άλλες αμαρτίες.

Στο δοκίμιο The Critic as Artist (1891), ο Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε ότι “το να μην κάνεις τίποτα είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο, το πιο δύσκολο και το πιο πνευματικό”.

Ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν μπορούσαμε όλοι να περάσουμε ένα χρόνο κοιτάζοντας έξω από το παράθυρό μας.