ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ ΠΡΙΝ 48 ΧΡΟΝΙΑ…από τον Νίκο Στέφο
Μια τέτοια μέρα σαν και τη χθεσινή, 48 ολόκληρα χρόνια πριν, ήμουν κι εγώ στους δρόμους! Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει σαν βρέθηκα με τη μητέρα μου στη διασταύρωση της Συγγρού με τη λεωφόρο Αμφιθέας (τότε τη λέγανε λεωφόρο 21ης Απριλίου…). Ένα αμούστακο παιδί που κοίταζε εκστασιασμένο για πρώτη φορά στη ζωή του τόσο πλήθος μαζεμένο! Πώς να το’ βλεπε άλλωστε αφού η χούντα δεν επέτρεπε τις συγκεντρώσεις “άνω των 5 ατόμων”!
Άνθρωποι φώναζαν, έκλαιγαν από χαρά και αγκαλιάζονταν με άλλους άγνωστους σ’ αυτούς με αισθήματα λύτρωσης και ελπίδας!
“Έ, ε, έρχεται” δονούσε παντού την ατμόσφαιρα το σύνθημα, ανάμικτο με τις κόρνες των αυτοκινήτων που δεν σταμάταγαν να τρέχουν ούτε λεπτό! Πάνω κάτω χωρίς προορισμό, έτσι,από χαρά…
“Ποιος έρχεται”; ρώτησα ανυποψίαστος! “Ο Καραμανλής! Κι άκουσα ότι έρχεται μαζί του κι ο βασιλιάς”, μου απάντησε γεμάτη δάκρυα χαράς μια άγνωστή μου γυναίκα… Όλοι ήμασταν άγνωστοι μεταξύ μας αλλά μας ένωνε η ίδια αγαλλίαση! Κανείς δεν νοιαζόταν αν ήσουν δεξιός, κεντρώος ή αριστερός!!!
Αλήθεια τι υπέροχη που ήταν εκείνη η βραδιά! Τι όμορφα τα συναισθήματα! Τι πλημμύρα χαράς! Χαράς, προσμονής μα και αγωνίας για το αύριο γιατί το χθες, το σήμερα ήταν απειλητικό, σκοτεινό με τους Τούρκους να σφάζουν στην Κύπρο, την Ελλάδα σε επιστράτευση και την αμετανόητη δικτατορία να καραδοκεί ακόμα στους στρατώνες…
48 χρόνια από τότε κι αυτά τα συναισθήματα δεν ξεχνιούνται ποτέ! Και πώς γίνεται να ξεχαστούν;
Ευτυχώς οι φόβοι εκείνοι για το αύριο δεν άργησαν να χαθούν και η Ελλάδα άρχισε να αναπνέει μέσα σε μια πρωτόγνωρη ελευθερία και Δημοκρατία! Με λάθη και παραλείψεις, μα πάνω από όλα με πρόοδο, ευημερία και μια καλύτερη ζωή για τον λαό της. Για όλους μας!
Κι όλα αυτά χάρις σ’ εκείνον που με κίνδυνο της ζωής του έβαλε αποφασιστικά και στιβαρά τα θεμέλια αυτής της νέας Ελλάδας. Της Ελλάδας της Ευρώπης, της Ελλάδας της προκοπής!
Τι μέρα Θεέ μου! Μια μέρα που χάραξε όλη μου τη ζωή! Μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ…
Νίκος Στέφος