«Είμαστε απλοί και καθαροί – όπως απλός είναι κι ο κόσμος. Τι ζητάμε; Μια γυναίκα τώρα -μεγαλώσαμε πια- απλή σαν κι εμάς, ένα σπιτάκι για μην κρυώνουμε το χειμώνα, σαν τα πουλιά στο δρυμό, μια ταπεινή εργασία, για να ταΐζουμε ψωμάκι και Θασίτικη ελιά τα παιδάκια που αύριο θα μας δώσει η θεία χάρη της ζωής. Και κάτι ακόμα, που δεν τόλεγα πολυτέλεια: να μπορούμε μια φορά τον χειμώνα να βλέπουμε τα χιονισμένα βουνά και μια φορά το θέρος να γνεφοχαιρετούμε το πρόσωπο της αρμυρής θάλασσας. Αυτό είναι μια ολόκληρη ζωή, τόσο πλούσια, που καταντάει παραμύθι.»
Απόσπασμα επιστολής του Λιαντίνη σε κάποιο φίλο του, το 1971 από το Μόναχο όπου σπούδαζε.

(Πηγή κειμένου-φωτο: «Έζησα έρημος και ισχυρός», Δημήτρης Αλικάκος, εκδ. Ελευθερουδάκη. Τόπος φωτογραφίας: Γύθειο Λακωνίας, περιοχή Σελινίτσα, 1970 – https://www.politeianet.gr/books/9789602001790-alikakos-dimitris-eleutheroudakis-liantinis-264980 )

Η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε προ πολλού! Απο αύριο σε δεύτερη έκδοση ξανά στα βιβλιοπωλεία:
ΑΛΦΕΙΟΣ
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ
ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ
ΠΑΤΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΕΙΑ
LOFT books

 

Μνημείο στο γήπεδο «Ντιναμό»

Ως «Ματς του θανάτου» έμεινε στην ιστορία η ποδοσφαιρική συνάντηση, που διεξήχθη στο γερμανοκρατούμενο Κίεβο στις 9 Αυγούστου 1942, μεταξύ Γερμανών στρατιωτών και μιας ομάδας Ουκρανών αρτοποιών. Οι Ουκρανοί νίκησαν, αλλά αντιμετώπισαν την εκδικητική μανία των Γερμανών κατακτητών. Με την ιστορία αυτή μεγάλωσαν γενιές και γενιές σοβιετικών πολιτών, αλλά σήμερα η ορθότητά της αμφισβητείται από Ουκρανούς ιστορικούς και αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος.

Βρισκόμαστε στο 1941, τρίτη χρονιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χίτλερ έχει εξαπολύσει την επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα» κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Το ανατολικό μέτωπο καταρρέει, ο «Κόκκινος Στρατός» υποχωρεί, το Κίεβο πέφτει στα χέρια των ναζί και οι ποδοσφαιρικές ομάδες διαλύονται. Ορισμένοι από τους παίχτες των δύο ομάδων της πόλης, Δυναμό και Λοκομοτίβ, εξαναγκάζονται να δουλεύουν σ’ ένα επιταγμένο φούρνο. Η σκλαβιά δεν τους λυγίζει, οι κακουχίες δεν τους πτοούν και ιδρύουν ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα «Σταρτ». Γρήγορα, η φήμη τους φθάνει στα αυτιά των κατακτητών και των συνεργατών τους, που έχουν φτιάξει τη δική τους ομάδα. Η «Φλάκελφ», όπως είναι το όονομά της, αποτελείται κυρίως από Γερμανούς στρατιώτες, που επανδρώνουν το αντιεροπορικό πυροβολικό του Κιέβου.

 

Η μεγάλη σύγκρουση δεν αργεί να έρθει. Το ραντεβού κλείνεται για τις 9 Αυγούστου του 1942. Η μάχη, όμως, είναι άνιση. Το κοινό επιλεγμένο, παραληρεί υπέρ των 11 λεβεντόκορμων ξανθών, που θέλουν να αποδείξουν την ανωτερότητα της Αρίας φυλής. Ο διαιτητής, ένας νεαρός SS, μεροληπτεί σαφώς υπέρ της Φλάκελφ. Όμως, οι ρακένδυτοι σκλάβοι της «Σταρτ» κλείνουν το ημίχρονο προηγούμενοι με 3-1. Στα αποδυτήρια ένας καλοντυμένος κύριος τους απειλεί με ευγενικό τρόπο ότι πρέπει να χάσουν. Δεν πτοούνται και το σφύριγμα της λήξης τους βρίσκει θριαμβευτές με 5-3.

Η τύχη τους, όμως, είναι προδιαγεγραμμένη. Οι κατακτητές δεν συγχωρούν. Οι περισσότεροι βασανίζονται μέχρι θανάτου και αφήνουν την τελευταία τους πνοή σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μόνο ένα μνημείο, που ανήγειρε στο Κίεβο ο συμπολίτης τους πρώην πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης Λεονίντ Μπρέζνιεφ, θυμίζει τη θυσία τους.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, ιστορικοί και δημοσιογράφοι (Χοτσαρένκο, Χίντα, Κουζμίν κ.ά.α) της ανεξάρτητης πλέον Ουκρανίας, άρχισαν να ερευνούν το περιστατικό και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για ένα προπαγανδιστικό κόλπο των σοβιετικών, που σκοπό είχε την ανύψωση του ηθικού των πολιτών. Ερευνώντας αρχεία και συμβουλευόμενοι αυτόπτες μάρτυρες, διαπίστωσαν ότι οι παίκτες της «Σταρτ» ούτε απειλήθηκαν στο ημίχρονο, ούτε ο διαιτητής ήταν μέλος των SS. Μάλιστα, οι ηττημένοι Γερμανοί αναγνώρισαν ιπποτικά την ήττα τους και συνεχάρησαν τους αντιπάλους του.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Βολοντιμίρ Χίντα, τα ματς αυτού του τύπου ήταν ρουτίνα στην κατεχόμενη Ουκρανία και τις περισσότερες φορές κέρδιζαν οι Ουκρανοί (60 νίκες, έναντι 36 των Γερμανών και 15 ισοπαλιών). Βέβαια, δέκα μέρες αργότερα εννέα παίκτες της «Σταρτ» συνελήφθησαν και οι περισσότεροι από αυτούς εκτελέστηκαν ή πέθαναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, επειδή ήταν πράκτορες της NKVD (προδρόμου της KGB), σύμφωνα με τις κατοχικές αρχές.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

 

Λέμε τριάμισι χρόνια ή τρεισήμισι χρόνια; Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου ή ο ασκός του Αιόλου; Καθημερινά ακούμε και αναπαράγουμε λέξεις και φράσεις, οι οποίες ενώ δεν είναι σωστές, τις έχουμε συνηθίσει τόσο που πλέον δεν μας ενοχλούν. Η σωστή χρήση του λόγου, όμως, είναι απαραίτητη όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τα παιδιά μας που μαθαίνουν τόσα από εμάς. Ας τους τα μάθουμε σωστά!

Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου

Σωστό: Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου

Χρησιμοποιούμε αυτήν την έκφραση για να μιλήσουμε για πράξεις που έχουν ανεξέλεγκτες συνέπειες. Αυτός που προέβη στην πράξη «άνοιξε τον ασκό του Αιόλου», όπως έκαναν οι σύντροφοι του Οδυσσέα στο ταξίδι της επιστροφής στην Ιθάκη με αποτέλεσμα να ελευθερωθούν οι άνεμοι και το καράβι τους να χάσει τον προσανατολισμό του. Σήμερα, η έκφραση συναντάται και στον πληθυντικό ως ασκοί του Αιόλου που, όμως είναι λανθασμένη αφού ο Αίολος είχε έναν ασκό και όχι πολλούς.

Παν μέτρον άριστον

Σωστό: Μέτρον άριστον

Η φράση «μέτρον άριστον» αποδίδεται στον Κλεόβουλο τον Λίνδιο και σημαίνει ότι καλύτερο είναι αποφεύγουμε τις ακρότητες και να τηρούμε το μέτρο σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Αργότερα, προστέθηκε το «παν» δημιουργώντας όμως νοηματική ασάφεια στη φράση, σε σημείο που να θεωρείται λανθασμένο. Ωστόσο, το λεξικό Μπαμπινιώτη προκρίνει ως σωστό το «μέτρον άριστον», αλλά δεν απορρίπτει ως λάθος το «παν μέτρον άριστον».

Ανεξαρτήτου ηλικίας

Σωστό: Ανεξαρτήτως ηλικίας

Το σωστό είναι «ανεξαρτήτως ηλικίας» και όχι «ανεξαρτήτου ηλικίας» . Χρειαζόμαστε επίρρημα και όχι επίθετο για να αποδοθεί σωστά το νόημα της έκφρασης.

«Η λέξη αυτή απαντάται στον Ελύτη»

Σωστό: Η λέξη αυτή απαντά στον Ελύτη.

Το απαντώ είναι αρχαία λέξη και σήμαινε συναντώ. Χρησιμοποιήθηκε και ως αμετάβατο ρήμα με τη σημασία του υπάρχω, βρίσκομαι. Επομένως, είναι σωστό (και αρχαίο ήδη) να λέμε «Η λέξη αυτή απαντά στον Ελύτη».

Πριν την έναρξη

Σωστό: Πριν από την έναρξη

Σύμφωνα με το νεοελληνικό λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη, είναι κατάλληλο να χρησιμοποιείται πάντα ο συνδυασμός «πριν από», όταν το πριν λειτουργεί ως πρόθεση.

Υπέρ του δέοντος

Σωστό: Υπέρ το δέον

Η σωστή μορφή είναι «υπέρ το δέον» σημαίνει «πάνω απ’ όσο πρέπει». Διαφορετικά το υπέρ δηλώνει υπεράσπιση.

Τρεισήμισι χρόνια

Σωστό: Τριάμισι χρόνια

Το «τριάμισι» χρησιμοποιείται όταν το όνομα που συνοδεύει είναι ουδέτερο (π.χ. τριάμισι χρόνια) και το «τρεισήμισι» όταν είναι αρσενικό ή θηλυκό (π.χ. τρεισήμισι μέρες).

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει

Σωστό: Οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει.

Το ίδιο ισχύει και για το οτιδήποτε.

Λάθος όνομα

Σωστό: Λανθασμένο όνομα

Δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ουσιαστικό «λάθος» σαν επιθετικό προσδιορισμό.

Επί τω έργω

Σωστό: Επί το έργον

Η λόγια φράση είναι επί το έργον και αφορά το έργο, τη δραστηριότητα που έχει αναλάβει κάποιος.

Και τί γίνεται επιτέλους με το «σαν» και το «ως»;

Το «σαν» χρησιμοποιείται για παρομοιώσεις, ενώ το «ως» για πραγματικές ιδιότητες. Επομένως όταν αναφερόμαστε σ’ ένα γιατρό που όντως ασκεί το επάγγελμα θα πούμε:« Ως γιατρός θεωρεί…». Όταν λέμε «τον φρόντισε σαν γιατρός» εννοούμε κάποιον που δεν είναι γιατρός.

Πηγές: gnomikologikon.gr και e-didaskalia.blogspot.com

Κάλλιστον τε και άριστον και ήδιστον από γεωργίας βίον ποιείσθαι.

Σωκράτης

Βέλτιστος γάρ δήμος ο γεωργικός εστίν, όπου ζη το πλήθος από γεωργίας ή νομής.

Αριστοτέλης

Τη Μεγάλη Παρασκευή, ο δάσκαλος, μας πήγε

στην εκκλησία να προσκυνήσουμε το Σταυρωμένο.

Μας γύρισε ύστερα στο σχολειό

να μας ξηγήσει τι είδαμε, ποιον προσκυνήσαμε

και τι θα πει Σταύρωση.

Αραδιαστήκαμε στα θρανία,

κουρασμένοι, βαριεστημένοι,

γιατί δεν είχαμε φάει παρά λεμόνι

και δεν ήπιαμε παρά ξύδι,

για να δοκιμάσουμε κι εμείς τον πόνο του Χριστού.

Άρχισε λοιπόν,

με βαριά επίσημη φωνή να μας ξηγάει

πως ο Θεός κατέβηκε στη γη και γίνηκε Χριστός,

κι έπαθε και σταυρώθηκε

για να μας σώσει από την αμαρτία.

Ποια αμαρτία;

Δεν καταλάβαμε, μα καταλάβαμε καλά

πως είχε δώδεκα μαθητές

κι ένας, τον πρόδωσε. Ο Ιούδας.

– Κι ήταν ο Ιούδας, σαν ποιον; Σαν ποιον;

Είχε απλώσει το δείχτη του χεριού του

και τον μετακινούσε από τον έναν μας στον άλλο,

ζητώντας να βρει

με ποιον από εμάς έμοιαζε ο Ιούδας.

Κι εμείς ζαρώναμε και τρέμαμε, μην μπας

και σταθεί το δάχτυλο το φοβερό πάνω μας.

Κι άξαφνα ο δάσκαλος έσυρε φωνή,

και το δάχτυλό του στάθηκε

σ’ ένα χλωμό φτωχοντυμένο παιδάκι

με όμορφα ρουσόξανθα μαλλιά.

Ήταν το Νικολιό, που ‘χε φωνάξει πέρυσι:

”Σώπα δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί”.

Να σαν το Νικολιό! φώναξε ο δάσκαλος.

Έτσι χλωμός, έτσι ντυμένος κι αυτός,

κι είχε κόκκινα μαλλιά,

κόκκινα σαν τις φλόγες της Κόλασης!

Το κακόμοιρο το Νικολιό, ξέσπασε σε θρήνο

κι εμείς όλοι, που είχαμε γλιτώσει από τον κίνδυνο,

τον αγριοκοιτάζαμε με μίσος,

και συμφωνήσαμε κρυφά από θρανίο σε θρανίο,

άμα βγούμε έξω να τον σπάσουμε στο ξύλο,

που πρόδωσε τον Χριστό.

Ευχαριστημένος ο δάσκαλος,

που έτσι μας έδειξε χειροπιαστά πως ήταν ο Ιούδας,

μας σχόλασε, κι εμείς, βάλαμε στη μέση το Νικολιό,

κι ως βγήκαμε στο δρόμο,

αρχίσαμε να τον φτύνουμε και να τον δέρνουμε.

Πήρε αυτός δρόμο κλαίγοντας,

μα εμείς τον κυνηγούσαμε με τις πέτρες.

Τον προγκούσαμε ”Ιούδα! Ιούδα!”,

ωσότου έφτασε στο σπίτι του και τρύπωξε μέσα.

Το Νικολιό,

δεν ξαναφάνηκε στην τάξη.

Δεν ξαναπάτησε στο σχολειό.

Ύστερα από τριάντα χρόνια,

που είχα γυρίσει από τη Γαλλία στο πατρικό σπίτι

κι ήταν Μεγάλο Σάββατο,

χτύπησε η πόρτα και φάνηκε στο κατώφλι

ένας χλωμός, αδύνατος άντρας, με κόκκινα μαλλιά.

Έφερνε τα καινούρια παπούτσια

που ‘χε παραγγείλει για όλους μας ο πατέρας

για τη Λαμπρή.

Στάθηκε δειλιασμένος.

Με κοίταξε, κούνησε το κεφάλι.

– Δε με γνωρίζεις; Δε με θυμάσαι;

Κι ως να μου το πει, τον γνώρισα.

– Το Νικολιό! φώναξα.

– Ο Ιούδας…

έκαμε αυτός και χαμογέλασε με πικρία.

Νίκος Καζαντζάκης

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Αναφορά στον Γκρέκο.

Συνεχίζει, παρά την μικρή ανάσχεση, το ράλι του ο πληθωρισμός. Έτσι, με βάση την ΕΛΣΤΑΤ, από τη σύγκριση του Γενικού Δείκτης Τιμών Καταναλωτή (ΔΤΚ),  του μηνός Ιουλίου 2022,  με τον αντίστοιχο Δείκτη του Ιουλίου 2021 προέκυψε αύξηση 11,6% έναντι αύξησης 1,4% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2021 με το 2020. Τον Ιούνιο του 2022, υπενθυμίζεται, ότι ο πληθωρισμός έγραψε το μεγαλύτερο ποσοστό των τελευταίων 29 ετών (από τον Δεκέμβριο του 1993) άνοδο 12,1%.

Πάντως, Γενικός ΔΤΚ κατά τον μήνα Ιούλιο 2022, σε σύγκριση με τον Ιούνιο 2022, παρουσίασε μείωση 1,8% έναντι μείωσης 1,4% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του προηγούμενου έτους.

Οι Beatles διασχίζουν την Abbey Road

Μια από τις πιο διάσημες φωτογραφίες στην ιστορία της μουσικής. Εικονίζονται τα τέσσερα μέλη των Beatles (Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Τζον Λένον, Τζορτζ Χάρισον, Ρίνγκο Σταρ) να διασχίζουν μια διάβαση πεζών στην οδό Άμπεϊ του Λονδίνου, στις 8 Αυγούστου 1969. Έκτοτε εκατοντάδες-αν όχι χιλιάδες-μουσικόφιλοι έχουν επιχειρήσει την ίδια σύντομη διαδρομή, αποτίοντας φόρο τιμής στο απόλυτο ποπ συγκρότημα.

Τα τέσσερα «σκαθάρια» συγκεντρώθηκαν το πρωί της 8ης Αυγούστου στα στούντιο της ΕΜΙ στην οδό Άμπεϊ για τις ανάγκες μιας φωτογράφισης. Την περίοδο εκείνη ηχογραφούσαν το 11ο στούντιο άλμπουμ τους που έμελλε να είναι το προτελευταίο της σύντομης αλλά μεστής καριέρας τους.

Φωτογράφος ήταν ο σκωτσέζος Ίεν Μακμίλαν (1938-2006), φίλος του Τζον Λένον και της Γιόκο Όνο.

Η αρχική ιδέα για την διάσημη φωτογραφία ανήκε στον Πολ ΜακKάρτνεϊ, την οποία σκίτσαρε σε ένα κομμάτι χαρτί. Ο Μακμίλαν επεξεργάστηκε την πρόταση του ΜακΚάρτνεϊ, συνεισφέροντας στην τελική της εκδοχή με τις παρατηρήσεις του.

Η φωτογράφηση ξεκίνησε στις 11:35. Ένας τροχονόμος διέκοψε την κυκλοφορία και ο Μακμίλαν πήρε θέση ανεβασμένος σε μια σκάλα στην μέση του δρόμου. Τράβηξε έξι πόζες με μια φωτογραφική μηχανή μάρκας Hasselblad με ευρυγώνιο φακό 50 χιλιοστών, διάφραγμα f22 στην ταχύτητα των 1/500 δευτερολέπτων.

Ήταν μια ζεστή μέρα στο Λονδίνο και στις τέσσερις από τις έξι φωτογραφίες ο ΜακΚάρτνεϊ εικονίζεται να περπατά χωρίς παπούτσια, ενώ στις δύο άλλες φορά σανδάλια.

Αμέσως μετά την φωτογράφηση, ο ΜακΚάρτνεϊ είδε τα αρνητικά και επέλεξε την πέμπτη φωτογραφία που εικονίζει και τα τέσσερα σκαθάρια να περπατούν συχρονισμένα με γρήγορο βηματισμό.

Η φωτογραφία αυτή κόσμησε το εξώφυλλο του άλμπουμ «Αbbey Road» που κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου 1969.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα σενάρια που αναπτύχθηκαν γύρω από τη φωτογραφία αυτή. Πολλοί την εξέλαβαν ως «προάγγελο» για την επίσημη ανακοίνωση του θανάτου του Πολ ΜακΚάρτνεϊ, μια φήμη που κυκλοφορούσε έντονα την περίοδο εκείνη. Ως σημάδια θεωρήθηκαν το γεγονός ότι ο ΜακΚάρτνεϊ είναι ο μόνος ξυπόλητος και με διαφορετικό βηματισμό από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος. Επίσης, η πινακίδα 28LF του αυτοκινήτου που διακρίνεται στο βάθος, «μεταφράστηκε» ως η ηλικία που θα είχε το «σκαθάρι» αν ζούσε.

Την εικόνα αυτή αναπαρήγαγαν τα επόμενα χρόνια στους δίσκους τους πολλά άλλα συγκροτήματα, όπως οι Booker T. & the M.G.’s και οι Red Hot Chilli Peppers. Ο ίδιος ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ, θέλοντας να διασκεδάσει την όλη κατάσταση, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1993 το λάιβ άλμπουμ «Paul is live», ποζάροντας μόνος του στην διάβαση πεζών της Άμπεϊ Ρόουντ.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

― Ποιοι άνθρωποι σας αρέσουν; Οι νεαροί ή οι μεγαλύτεροι;

― Μου αρέσουν οι 18χρονοι όταν δεν τραγουδάνε, οι 24χρονοι όταν ακούνε, οι 30χρονοι όταν συνομιλούνε, οι συνομήλικοι όταν φανερώνουν παιδεία και ζωτικότητα και οι εις ηλικίαν γέροντες όταν σιωπούν χαμογελώντας με κατανόηση.