Συντάκτης: Kostas Bertsias

Από τον Πάνος Μπιτσαξή:

•Τίποτα δεν μπορεί να κριθεί η να σταθμιστεί σοβαρά στην Ελλάδα χωρίς το βυθοσκοπιο της ιστοριας.Χωρις αυτό το μόνο που βασιλεύει είναι η υποκρισία,η μισή αλήθεια.Κι αυτό αφορα το σύνολο του δημοκρατικού τόξου.Ο φιλοσοφος της σχόλης της Φραννκφοτρτης Χαμπερμας εκάνε τη μεγαλοφυή διάκριση. «το πραγματικό και το ισχύον».Εν μέσω των αντιπαραθέσεων όλοι οι εντός των τειχων γνωρίζουμε τη διαφορά.Πως το πραγματικο γίνεται ισχύον και το ισχύον δεν είναι πραγματικό.
•Έτσι θα σας πω δυο ιστορίες από την υπερσαρανταχρονη μαχόμενη δικηγορία.Τη μια σήμερα την άλλη αύριο.Έχουν περάσει 30 χρόνια και μπορώ να το κάνω.
•1989 ΠΑΣΟΚ.Το παρακράτος των υποκλοπών οργιιαζε.Στην ΕΥΠ ο Κώστας Τσίμας εκ του παράνομου ΠΑΚ ορμώμενος.Στον ΟΤΕ ο Θεοφανης Τομπρας αστηρ της εποχης.Κασεττες με συνομιλίες ,πιπερατες και μη ,πουλιοντουσαν έναντι πενιχρης αμοιβης λόγω της υπερπροσφοράς τους.
•Μεταξύ αυτών και φερομενες «συναισθηματικές», το λέω κομψά,συνομιλιες του αείμνηστου Κ Μητσοτάκη με καποια κυρία..διακινήθηκαν επι πρωθυπουργίας του και δημοσιεύτηκαν πηχιαια στην Αυριανή.Χαμος στο ίσιωμα.Εγώ συνηγορος υπεράσπισης στην αυτεπάγγελτη δίωξη.Έκανα μια φαντασμαγορική υπερασπιση(ευλογώ τα γενεια μου).Η υποκλοπή απαιτεί έλλειψη συναίνεσης είπα.Να κληθεί ο Πρωθυπουργός να αναγνωρίσει ότι η συνομιλία είναι γνήσια και ότι η μαγνητοφώνηση έγινε χωρίς τη συναίνεση του.Που ξεροουμε ότι μιλαει ο Πρωθυπουργός;Να κληθεί και η κυρία να βεβαιωσει ότι συνομιλεί με τον Πρωθυπουργο και ότι αυτή είναι η συνομιλια και ότι η μαγνητοφώνηση έγινε χωρίς τη συναίνεση της.Άλλως δεν υπάρχει αδίκημα Υπερασπιση υποδορεια και δηλητηριωδης.Το Δικαστήριο μπλόκαρε.Αθώοι λόγω αμφιβολιών.Κόκκινο πανι εγώ για το τότε Μαξίμου.Συνηγορος αυτή η παράξενη κατάκτηση του πολιτισμού.
•Το όργιο οδήγησε στη παραπομπη Παπανδρέου Τσίμα Τόμπρα και αξιωματικών της ΕΥΠ στο ειδικό δικαστήριο.για δίκτυο παράνομων παρακολουθήσεων.Ήταν η δευτερη δίκη της αποκαλούμενης «κάθαρσης».Ο Κ.Μητσοτακης λίγο πριν τη δικασιμο ανέστειλε με απόφαση της Βουλής τη δίκη αρον αρον.Απόντος του ΠΑΣΟΚ από τη Βουλή λόγω της «πολιτικής δίωξης».Και πως να μη το κάνει.Την ίδια στιγμή που κατακεραυνωνε τον Ανδρεα για τις υποκλοπές είχε στήσει με το στρατηγό Γρυλλάκη ένα ακόμα πιό ευρυ δίκτυο που παρακολουθούσε τους πάντες.Η υποκρισία στο τετράγωνο,τη γεωμετρική πρόοδο.Όταν ο Αντρεας έγινε Πρωθυπουργός την αντίστοιχη δικογραφία την αμνήστευσε.Πάτσι.Τέλος.
•Στη δίκη των υποκλοπών που δεν έγινε υπερασπιζόμουν δυο αξιωματικούς της ΕΥΠ που εφέροντο ως φυσικοί αυτουργοί παγιδεύσεων.Οταν ήρθαν στο γραφείο μου είπα στον ένα.Για δες το τηλ. μου,σταθερό δεν υπήρχαν ακόμα κινητά,μου κάνει κάτι παράσιτα.Το σήκωσε το πασπάτεψε και απεφάνθη.
Το τηλέφωνο σας κύριε συνήγορε έχει γρίπη.Δηλαδή του λέω χαζά.Δηλαδή παρακολουθείται μου λέει έτσι το λέμε εμεις.Δεν με εξέπληξε καθόλου.Ήταν ότι πιο φυσικό και αναμενόμενο για την εποχή.
•Σήκωνα το τηλ.να μιλήσω και έκανα πλάκα.Έλεγα στο συνομιλητή μου.Μισό λεπτό και μετά άρχιζα τα «γαλλικά».Πες στο Γρυλλάκη να «πάει να @@@@@@.»Είστε ηλίθιοι,κοπανοι και μ@@@@@@.Έβγαζα το άχτι μου και μετά πρόσεχα τι λέω
•Το απόρρητο των συνομιλιων ήταν και τότε συνταγματικά κατοχυρωμένο.Αλλά όπως λέει ο Χαμπερμας άλλο το πραγματικό και άλλο το ισχύον.Επι όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων.

Πάνος Μπιτσαξής

«Είμαστε απλοί και καθαροί – όπως απλός είναι κι ο κόσμος. Τι ζητάμε; Μια γυναίκα τώρα -μεγαλώσαμε πια- απλή σαν κι εμάς, ένα σπιτάκι για μην κρυώνουμε το χειμώνα, σαν τα πουλιά στο δρυμό, μια ταπεινή εργασία, για να ταΐζουμε ψωμάκι και Θασίτικη ελιά τα παιδάκια που αύριο θα μας δώσει η θεία χάρη της ζωής. Και κάτι ακόμα, που δεν τόλεγα πολυτέλεια: να μπορούμε μια φορά τον χειμώνα να βλέπουμε τα χιονισμένα βουνά και μια φορά το θέρος να γνεφοχαιρετούμε το πρόσωπο της αρμυρής θάλασσας. Αυτό είναι μια ολόκληρη ζωή, τόσο πλούσια, που καταντάει παραμύθι.»
Απόσπασμα επιστολής του Λιαντίνη σε κάποιο φίλο του, το 1971 από το Μόναχο όπου σπούδαζε.

(Πηγή κειμένου-φωτο: «Έζησα έρημος και ισχυρός», Δημήτρης Αλικάκος, εκδ. Ελευθερουδάκη. Τόπος φωτογραφίας: Γύθειο Λακωνίας, περιοχή Σελινίτσα, 1970 – https://www.politeianet.gr/books/9789602001790-alikakos-dimitris-eleutheroudakis-liantinis-264980 )

Η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε προ πολλού! Απο αύριο σε δεύτερη έκδοση ξανά στα βιβλιοπωλεία:
ΑΛΦΕΙΟΣ
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ
ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ
ΠΑΤΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΕΙΑ
LOFT books

 

Μνημείο στο γήπεδο «Ντιναμό»

Ως «Ματς του θανάτου» έμεινε στην ιστορία η ποδοσφαιρική συνάντηση, που διεξήχθη στο γερμανοκρατούμενο Κίεβο στις 9 Αυγούστου 1942, μεταξύ Γερμανών στρατιωτών και μιας ομάδας Ουκρανών αρτοποιών. Οι Ουκρανοί νίκησαν, αλλά αντιμετώπισαν την εκδικητική μανία των Γερμανών κατακτητών. Με την ιστορία αυτή μεγάλωσαν γενιές και γενιές σοβιετικών πολιτών, αλλά σήμερα η ορθότητά της αμφισβητείται από Ουκρανούς ιστορικούς και αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος.

Βρισκόμαστε στο 1941, τρίτη χρονιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χίτλερ έχει εξαπολύσει την επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα» κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Το ανατολικό μέτωπο καταρρέει, ο «Κόκκινος Στρατός» υποχωρεί, το Κίεβο πέφτει στα χέρια των ναζί και οι ποδοσφαιρικές ομάδες διαλύονται. Ορισμένοι από τους παίχτες των δύο ομάδων της πόλης, Δυναμό και Λοκομοτίβ, εξαναγκάζονται να δουλεύουν σ’ ένα επιταγμένο φούρνο. Η σκλαβιά δεν τους λυγίζει, οι κακουχίες δεν τους πτοούν και ιδρύουν ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα «Σταρτ». Γρήγορα, η φήμη τους φθάνει στα αυτιά των κατακτητών και των συνεργατών τους, που έχουν φτιάξει τη δική τους ομάδα. Η «Φλάκελφ», όπως είναι το όονομά της, αποτελείται κυρίως από Γερμανούς στρατιώτες, που επανδρώνουν το αντιεροπορικό πυροβολικό του Κιέβου.

 

Η μεγάλη σύγκρουση δεν αργεί να έρθει. Το ραντεβού κλείνεται για τις 9 Αυγούστου του 1942. Η μάχη, όμως, είναι άνιση. Το κοινό επιλεγμένο, παραληρεί υπέρ των 11 λεβεντόκορμων ξανθών, που θέλουν να αποδείξουν την ανωτερότητα της Αρίας φυλής. Ο διαιτητής, ένας νεαρός SS, μεροληπτεί σαφώς υπέρ της Φλάκελφ. Όμως, οι ρακένδυτοι σκλάβοι της «Σταρτ» κλείνουν το ημίχρονο προηγούμενοι με 3-1. Στα αποδυτήρια ένας καλοντυμένος κύριος τους απειλεί με ευγενικό τρόπο ότι πρέπει να χάσουν. Δεν πτοούνται και το σφύριγμα της λήξης τους βρίσκει θριαμβευτές με 5-3.

Η τύχη τους, όμως, είναι προδιαγεγραμμένη. Οι κατακτητές δεν συγχωρούν. Οι περισσότεροι βασανίζονται μέχρι θανάτου και αφήνουν την τελευταία τους πνοή σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μόνο ένα μνημείο, που ανήγειρε στο Κίεβο ο συμπολίτης τους πρώην πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης Λεονίντ Μπρέζνιεφ, θυμίζει τη θυσία τους.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, ιστορικοί και δημοσιογράφοι (Χοτσαρένκο, Χίντα, Κουζμίν κ.ά.α) της ανεξάρτητης πλέον Ουκρανίας, άρχισαν να ερευνούν το περιστατικό και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για ένα προπαγανδιστικό κόλπο των σοβιετικών, που σκοπό είχε την ανύψωση του ηθικού των πολιτών. Ερευνώντας αρχεία και συμβουλευόμενοι αυτόπτες μάρτυρες, διαπίστωσαν ότι οι παίκτες της «Σταρτ» ούτε απειλήθηκαν στο ημίχρονο, ούτε ο διαιτητής ήταν μέλος των SS. Μάλιστα, οι ηττημένοι Γερμανοί αναγνώρισαν ιπποτικά την ήττα τους και συνεχάρησαν τους αντιπάλους του.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Βολοντιμίρ Χίντα, τα ματς αυτού του τύπου ήταν ρουτίνα στην κατεχόμενη Ουκρανία και τις περισσότερες φορές κέρδιζαν οι Ουκρανοί (60 νίκες, έναντι 36 των Γερμανών και 15 ισοπαλιών). Βέβαια, δέκα μέρες αργότερα εννέα παίκτες της «Σταρτ» συνελήφθησαν και οι περισσότεροι από αυτούς εκτελέστηκαν ή πέθαναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, επειδή ήταν πράκτορες της NKVD (προδρόμου της KGB), σύμφωνα με τις κατοχικές αρχές.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

 

Λέμε τριάμισι χρόνια ή τρεισήμισι χρόνια; Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου ή ο ασκός του Αιόλου; Καθημερινά ακούμε και αναπαράγουμε λέξεις και φράσεις, οι οποίες ενώ δεν είναι σωστές, τις έχουμε συνηθίσει τόσο που πλέον δεν μας ενοχλούν. Η σωστή χρήση του λόγου, όμως, είναι απαραίτητη όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τα παιδιά μας που μαθαίνουν τόσα από εμάς. Ας τους τα μάθουμε σωστά!

Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου

Σωστό: Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου

Χρησιμοποιούμε αυτήν την έκφραση για να μιλήσουμε για πράξεις που έχουν ανεξέλεγκτες συνέπειες. Αυτός που προέβη στην πράξη «άνοιξε τον ασκό του Αιόλου», όπως έκαναν οι σύντροφοι του Οδυσσέα στο ταξίδι της επιστροφής στην Ιθάκη με αποτέλεσμα να ελευθερωθούν οι άνεμοι και το καράβι τους να χάσει τον προσανατολισμό του. Σήμερα, η έκφραση συναντάται και στον πληθυντικό ως ασκοί του Αιόλου που, όμως είναι λανθασμένη αφού ο Αίολος είχε έναν ασκό και όχι πολλούς.

Παν μέτρον άριστον

Σωστό: Μέτρον άριστον

Η φράση «μέτρον άριστον» αποδίδεται στον Κλεόβουλο τον Λίνδιο και σημαίνει ότι καλύτερο είναι αποφεύγουμε τις ακρότητες και να τηρούμε το μέτρο σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Αργότερα, προστέθηκε το «παν» δημιουργώντας όμως νοηματική ασάφεια στη φράση, σε σημείο που να θεωρείται λανθασμένο. Ωστόσο, το λεξικό Μπαμπινιώτη προκρίνει ως σωστό το «μέτρον άριστον», αλλά δεν απορρίπτει ως λάθος το «παν μέτρον άριστον».

Ανεξαρτήτου ηλικίας

Σωστό: Ανεξαρτήτως ηλικίας

Το σωστό είναι «ανεξαρτήτως ηλικίας» και όχι «ανεξαρτήτου ηλικίας» . Χρειαζόμαστε επίρρημα και όχι επίθετο για να αποδοθεί σωστά το νόημα της έκφρασης.

«Η λέξη αυτή απαντάται στον Ελύτη»

Σωστό: Η λέξη αυτή απαντά στον Ελύτη.

Το απαντώ είναι αρχαία λέξη και σήμαινε συναντώ. Χρησιμοποιήθηκε και ως αμετάβατο ρήμα με τη σημασία του υπάρχω, βρίσκομαι. Επομένως, είναι σωστό (και αρχαίο ήδη) να λέμε «Η λέξη αυτή απαντά στον Ελύτη».

Πριν την έναρξη

Σωστό: Πριν από την έναρξη

Σύμφωνα με το νεοελληνικό λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη, είναι κατάλληλο να χρησιμοποιείται πάντα ο συνδυασμός «πριν από», όταν το πριν λειτουργεί ως πρόθεση.

Υπέρ του δέοντος

Σωστό: Υπέρ το δέον

Η σωστή μορφή είναι «υπέρ το δέον» σημαίνει «πάνω απ’ όσο πρέπει». Διαφορετικά το υπέρ δηλώνει υπεράσπιση.

Τρεισήμισι χρόνια

Σωστό: Τριάμισι χρόνια

Το «τριάμισι» χρησιμοποιείται όταν το όνομα που συνοδεύει είναι ουδέτερο (π.χ. τριάμισι χρόνια) και το «τρεισήμισι» όταν είναι αρσενικό ή θηλυκό (π.χ. τρεισήμισι μέρες).

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει

Σωστό: Οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει.

Το ίδιο ισχύει και για το οτιδήποτε.

Λάθος όνομα

Σωστό: Λανθασμένο όνομα

Δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ουσιαστικό «λάθος» σαν επιθετικό προσδιορισμό.

Επί τω έργω

Σωστό: Επί το έργον

Η λόγια φράση είναι επί το έργον και αφορά το έργο, τη δραστηριότητα που έχει αναλάβει κάποιος.

Και τί γίνεται επιτέλους με το «σαν» και το «ως»;

Το «σαν» χρησιμοποιείται για παρομοιώσεις, ενώ το «ως» για πραγματικές ιδιότητες. Επομένως όταν αναφερόμαστε σ’ ένα γιατρό που όντως ασκεί το επάγγελμα θα πούμε:« Ως γιατρός θεωρεί…». Όταν λέμε «τον φρόντισε σαν γιατρός» εννοούμε κάποιον που δεν είναι γιατρός.

Πηγές: gnomikologikon.gr και e-didaskalia.blogspot.com

Κάλλιστον τε και άριστον και ήδιστον από γεωργίας βίον ποιείσθαι.

Σωκράτης

Βέλτιστος γάρ δήμος ο γεωργικός εστίν, όπου ζη το πλήθος από γεωργίας ή νομής.

Αριστοτέλης

Τη Μεγάλη Παρασκευή, ο δάσκαλος, μας πήγε

στην εκκλησία να προσκυνήσουμε το Σταυρωμένο.

Μας γύρισε ύστερα στο σχολειό

να μας ξηγήσει τι είδαμε, ποιον προσκυνήσαμε

και τι θα πει Σταύρωση.

Αραδιαστήκαμε στα θρανία,

κουρασμένοι, βαριεστημένοι,

γιατί δεν είχαμε φάει παρά λεμόνι

και δεν ήπιαμε παρά ξύδι,

για να δοκιμάσουμε κι εμείς τον πόνο του Χριστού.

Άρχισε λοιπόν,

με βαριά επίσημη φωνή να μας ξηγάει

πως ο Θεός κατέβηκε στη γη και γίνηκε Χριστός,

κι έπαθε και σταυρώθηκε

για να μας σώσει από την αμαρτία.

Ποια αμαρτία;

Δεν καταλάβαμε, μα καταλάβαμε καλά

πως είχε δώδεκα μαθητές

κι ένας, τον πρόδωσε. Ο Ιούδας.

– Κι ήταν ο Ιούδας, σαν ποιον; Σαν ποιον;

Είχε απλώσει το δείχτη του χεριού του

και τον μετακινούσε από τον έναν μας στον άλλο,

ζητώντας να βρει

με ποιον από εμάς έμοιαζε ο Ιούδας.

Κι εμείς ζαρώναμε και τρέμαμε, μην μπας

και σταθεί το δάχτυλο το φοβερό πάνω μας.

Κι άξαφνα ο δάσκαλος έσυρε φωνή,

και το δάχτυλό του στάθηκε

σ’ ένα χλωμό φτωχοντυμένο παιδάκι

με όμορφα ρουσόξανθα μαλλιά.

Ήταν το Νικολιό, που ‘χε φωνάξει πέρυσι:

”Σώπα δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί”.

Να σαν το Νικολιό! φώναξε ο δάσκαλος.

Έτσι χλωμός, έτσι ντυμένος κι αυτός,

κι είχε κόκκινα μαλλιά,

κόκκινα σαν τις φλόγες της Κόλασης!

Το κακόμοιρο το Νικολιό, ξέσπασε σε θρήνο

κι εμείς όλοι, που είχαμε γλιτώσει από τον κίνδυνο,

τον αγριοκοιτάζαμε με μίσος,

και συμφωνήσαμε κρυφά από θρανίο σε θρανίο,

άμα βγούμε έξω να τον σπάσουμε στο ξύλο,

που πρόδωσε τον Χριστό.

Ευχαριστημένος ο δάσκαλος,

που έτσι μας έδειξε χειροπιαστά πως ήταν ο Ιούδας,

μας σχόλασε, κι εμείς, βάλαμε στη μέση το Νικολιό,

κι ως βγήκαμε στο δρόμο,

αρχίσαμε να τον φτύνουμε και να τον δέρνουμε.

Πήρε αυτός δρόμο κλαίγοντας,

μα εμείς τον κυνηγούσαμε με τις πέτρες.

Τον προγκούσαμε ”Ιούδα! Ιούδα!”,

ωσότου έφτασε στο σπίτι του και τρύπωξε μέσα.

Το Νικολιό,

δεν ξαναφάνηκε στην τάξη.

Δεν ξαναπάτησε στο σχολειό.

Ύστερα από τριάντα χρόνια,

που είχα γυρίσει από τη Γαλλία στο πατρικό σπίτι

κι ήταν Μεγάλο Σάββατο,

χτύπησε η πόρτα και φάνηκε στο κατώφλι

ένας χλωμός, αδύνατος άντρας, με κόκκινα μαλλιά.

Έφερνε τα καινούρια παπούτσια

που ‘χε παραγγείλει για όλους μας ο πατέρας

για τη Λαμπρή.

Στάθηκε δειλιασμένος.

Με κοίταξε, κούνησε το κεφάλι.

– Δε με γνωρίζεις; Δε με θυμάσαι;

Κι ως να μου το πει, τον γνώρισα.

– Το Νικολιό! φώναξα.

– Ο Ιούδας…

έκαμε αυτός και χαμογέλασε με πικρία.

Νίκος Καζαντζάκης

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Αναφορά στον Γκρέκο.