Συντάκτης: Kostas Bertsias

Οι άνθρωποι που πάνε μπροστά σ’ αυτόν τον κόσμο, είναι αυτοί που σηκώνονται, αναζητούν τις συνθήκες που θέλουν, κι αν δεν τις βρουν, τις διαμορφώνουν μόνοι τους!

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

Τέλος από σήμερα το άγαλμα που επι δεκαετίες κοσμούσε την πλατεία Εξαρχείων. Η ιστορία των “τριών ερωτίδων” και η τύχη τους.

Το άγαλμα – φανοστάτης που επι σειρά πολλών ετών κοσμούσε την πλατεία Εξαρχείων απομακρύνθηκε. Ειδικά συνεργεία το ξήλωσαν το πρωί της Παρασκευής 23/9 προκειμένου να συνεχιστούν οι εργασίες κατασκευής του μετρό, παρά τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων.

Από το πρωί πολίτες είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία προκειμένου να εμποδίσουν τα συνεργεία να ξηλώσουν το άγαλμα. Μάλιστα κάποιοι ξάπλωσαν στο πεζοδρόμιο, όπως διαβάζουμε σε αναρτήσεις στο twitter

Ποια θα είναι όμως η τύχη του αγάλματος; Σύμφωνα με όσα γράφει ο δημοτικός σύμβουλος της Αθήνας Γιώργος Αποστολόπουλος, αρχικά προτάθηκε και αποφασίστηκε να μεταφερθεί οριστικά σε άλλη περιοχή της Αθήνας, στη συνέχεια όμως ο δήμαρχος αποφάσισε την “προσωρινή” μετεγκατάστασή του.

Ο κ. Αποστολόπουλος σημειώνει ωστόσο:

“Γνωρίζουμε όμως ότι για την Ελλάδα και πολύ περισσότερο για την ηγεσία του Δήμου που δεν φημίζεται για την πολιτική της αξιοπιστία, “ουδέν μονιμότερον του προσωρινού”! Το είδαμε με τα… προσωρινά έργα στην Πανεπιστημίου (…).Το γλυπτό θα πρέπει απλά να αποθηκευτεί, να συντηρηθεί και να επιστρέψει στη αρχική του θέση, στα Εξάρχεια”.

“Περαιτέρω, η Δημοτική αρχή με αντίστοιχες εισηγήσεις της, εξαφανίζει οριστικά το άγαλμα της Κυβέλης από την οδό Ακαδημίας ενώ αποψιλώνει από γλυπτά την πλατεία Κολωνακίου, δημιουργώντας μία “Πλατεία Φιλικής Εταιρείας” χωρίς τα αγάλματα των Φιλικών!

Τέλος τι να πει κανείς όταν καταφέρνει να “μπερδέψει” την πλατεία Λέοντος Αυδή με την προτομή του Αντώνη Σαμαράκη;

Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί η σημερινή πολιτική ηγεσία αλλοιώνει την ιστορία και την ταυτότητα της Αθήνας με καταστροφικούς νεωτερισμούς και πολιτικούς αριβισμούς που δεν έχουν προηγούμενο. Προσβάλλει μετά το Σύνταγμα και την Πανεπιστημίου, τα ιστορικότερα σύμβολα της πόλης μας” τονίζει ο ίδιος.

Η ιστορία του αγάλματος

Δημιουργίας των Γαλλικών χυτηρίων Antoine Durenne, το άγαλμα – φανοστάτης τοποθετήθηκε κατά τη ρυμοτομική οριοθέτηση της πλατείας τη δεκαετία του ’60, επί Δημαρχίας Γεωργίου Πλυτά, μετά τις πιέσεις από τον Σύλλογο Εξαρχείων, όπως αναφέρει το Oneman.gr.

Βάσει όσων αναφέρει η ιστορικός τέχνης Ζέτα Αντωνοπούλου στο βιβλίο “Τα γλυπτά της Αθήνας”,  «η χρονολογία κατασκευής του έργου πρέπει να τοποθετείται μετά το 1900, καθώς παλιότερα το χυτήριο δούλευε αποκλειστικά με χυτοσίδηρο».

Οι Τρεις Ερωτίδες στα Εξάρχεια έχουν στα χέρια τους ένα κοχύλι, ένα αγγείο και ένα μουσικό όργανο.

Με πλούσια κόμη, στεφάνια στα μαλλιά και κομψά σπασίματα στον κορμό τους, οι τρεις μικροί Έρωτες (ύψους περί το 1,30 μ. ο καθένας) είναι στραμμένοι προς τις τρεις πλευρές της πλατείας, αποπνέοντας ένα μείγμα αθωότητας και ελευθερίας. 

Τα τρία αυτα πλασματα είδαν «τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη να σιγοτραγουδά γυρνώντας σπίτι του και τον Κωστή Παλαμά πιο πέρα με τις φιλολογικές βραδιές που διοργάνωνε, είδαν με ένα χαμόγελο τον Δημήτρη Χορν να πολιορκεί την Έλλη Λαμπέτη και ανταπέδωσαν τον χαιρετισμό του Νικόλα Άσιμου και του Βασίλη Ραφαηλίδη», όπως έγραψε ένας από τους κατοίκους της περιοχής για το άγαλμα-σύμβολο των Εξαρχείων.

Πηγ: News24

Κάθε ανθρώπινο ον έχει μια ζωή να ζήσει…κάθε άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή, θαυμαστή, μοναδική οντότητα, με άπειρες δυνατότητες!(Ο μύθος του “μέσου όρου” έχει καταρριφθεί πλέον και επιστημονικά, είναι μια επινόηση βολική του ισοπεδωτικού συστήματος που θέλει να κατέχει τους ανθρώπoυς και η συχνή επανάληψη της δήθεν ισχύος αυτού του μύθου-σύμφωνα και με γνωστές κι εφαρμοσμένες από παλιά ψυχολογικές τεχνικές- πείθει τους ανθρώπους να τον αποδεχτούν, όπως και τόσους άλλους μύθους που διαφεντεύουν τη σκέψη και τη ζωή τους!)

” Το καθετί σε αυτόν τον κόσμο έχει ένα κρυμμένο νόημα. Άνθρωποι, ζώα, δέντρα, αστέρια, όλα είναι ιερογλυφικά. Όταν τα βλέπεις δεν τα καταλαβαίνεις. Νομίζετε πως είναι άνθρωποι, ζώα, δέντρα, αστέρια. Και μόνο χρόνια μετά καταλαβαίνεις…”

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

«Υπάρχουν τρεις αλήθειες, η αλήθεια μου, η αλήθεια σου κι η αλήθεια» δίδασκε κάποτε στους μαθητές του ο Αφρικανός φιλόσοφος Τιέρνο Μποκάρ. Αν γνώμονας είναι το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας μας την αλήθεια (ή πόση αλήθεια μπορούμε να αντέξουμε, όπως έγραφε ο Νίτσε), ο Μποκάρ έχει δίκιο.

Γιατί τα σπάσαμε τα αγάλματά των,
γιατί τους διώξαμε απ” τους ναούς των
διόλου δεν πέθαναν γι΄ αυτό οι θεοί
Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη
σένα που ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.
Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο
την ατμόσφαιρα σου περνά σφρίγος απ την ζωήν των
και κάποτε αιθερία εφηβική μορφήν
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου περνά.
Κ.Π.Καβάφης

Η καρδιά μου στο Ιράν από Πάνος Μπιτσαξή

•Ολόψυχα παρακολουθώ τον αγώνα των γυναικών του Ιράν. Το θάρρος τους. Τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχουν Αλλά και τους άντρες που στέκονται δίπλα τους. Γιατί το πόσα καίρια ρισκάρουν δεν είναι κατανοητό στη βολή του δυτικού πολιτισμού

•Ιράν . Ένας ευγενικός μορφωμένος λαός που μοιράζεται πολλές από τις ελληνικές παρακαταθήκες. Κυρίως από την αρχαία ελληνική φιλοσοφική παράδοση. Άτυχος λαός. Κάτω από τη μπότα του Σάχη και μετά των μουλάδων.
•Θα χα δεκάδες πράγματα εμπειρίες και γνώσεις να διηγηθώ από ένα παράτολμο ταξίδι στο Ιράν. Με τη Μαρίνα και τους δυο γιους μας σε ηλικία 13 και 7. Το θυμούνται.Τ αξίδι με άγνοια κινδύνου λίγο μετά την Ισλαμική επανάσταση. Με λεωφορεία της κακιάς συμφοράς από την Τεχεράνη,στο Ισπαχαν,την Σιραζ,τη Γιαζντ,τη Μπαμ,τα ερείπια της Περσέπολης διαβάζοντας τον Αριανο.

Διασχίζοντας την αφιλόξενη Γεδρωσια έρημο. Απίστευτο οδοιπορικό. Δεν καταλαβαίναμε τίποτα. Κούραση,κατσαρίδες,θρησκευτικές αστυνομίες,υγιεινή,φαγητό ο θεός να βάλει το χέρι του. Η Μαρίνα έβγαζε αφρούς με τη μαντίλα αλλά το υπέμεινε. Αλλά κι εγώ ζέστη άγρια και μακρυμάνικο πουκάμισο κουμπωμένο στο λαιμό να μη φανούν τα κάλλη του ωραίου λαιμού μου. Απαράβατοι κανόνες.

•Κι όμως άντεξε ο Ομάρ Καγιαμ.  o   αντισυμβατικός,άθεος,αντικληρικός,επικούρειος.αντιεξουσιαστής φιλόσοφος και υπέροχος ποιητής των Ρουμπαγιατ του 12ου αιώνα.Τον λατρεύω. Ήταν ταξιδιωτικό χρέος να επισκεφτούμε το μαυσωλείο του στη Νασιμπουρ τη γενέτειρα του.Να απορήσω πως δεν τον έχουν κατεδαφίσει οι μουλάδες. Δεν το τόλμησαν λόγω του μεγέθους του Ανδρός.
•Μουφτή τα καταφέρνουμε καλύτερα από σας/εμείς το κατεβάζουμε(κρασί) εσύ παρά πατάς/συ πίνεις αίμα ανθρωπινό και εμείς το σταφυλισιο/πάντα χορτάτοι είμαστε εμείς και συ πάντα διψάς.

Πάνος Μπιτσαξής