
Καλό κατευόδιο Αντώνη εκεί ψηλά που πας …


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.

Καλό κατευόδιο Αντώνη εκεί ψηλά που πας …



Π[ΗΓΗ: protagon/Γιαννακίδης
Το περιθώριο των Ρομά Ναι, μπορεί οι Ρομά να υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό και περιθωριοποίηση, όμως σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα ξεκινάει από την άρνησή τους να μπουν σε διαδικασία ένταξης, παρά τα προγράμματα και τα κονδύλια που διατίθενται.
Μία καλή αρχή θα ήταν αν δεχτούν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο Πριν από χρόνια συναντήθηκα με εκπροσώπους Ρομά προκειμένου να πάρω πληροφορίες για την πρωτοβουλία τους σχετικά με τη σύσταση πολιτικού φορέα.
Βγαίνοντας από τη συνάντηση, στα δυτικά της Αττικής, πέτυχα ένα νεαρό, καλοντυμένο άνδρα που μου συστήθηκε ως σημαίνον στέλεχος της κοινότητας. Ναι, έτσι ήταν. Σημαντικός και πετυχημένος, καθώς οδηγούσε ένα πολυτελές αυτοκίνητο.
Δύο πράγματα θυμάμαι από εκείνη τη συνάντηση. Με το που ξεκινήσαμε την κουβέντα, μου είπε ότι είχε κάνει σεξ με μία πολύ γνωστή και όμορφη ηθοποιό. Του είπα ότι δεν τον πιστεύω και στράβωσε. Στη συνέχεια, μου έδωσε το ελεύθερο να του ζητήσω ό,τι θέλω, τα πάντα. Και όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα.
Μπήκα στον πειρασμό και ρώτησα για ένα Καλάσνικοφ. Εβαλε τα γέλια. Σιγά το αίτημα. Και μετά πήγαμε βόλτα στον καταυλισμό με την κούρσα που μύριζε ένα περίεργο βαρύ άρωμα με κάτι από λιβάνι. Στον καταυλισμό είδα αυτά που βλέπετε και εσείς στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ. Ξυπόλητα παιδιά να παίζουν με σκουπίδια, γυναίκες να τα μαζεύουν όπως η κότα τα κλωσόπουλα, λάστιχα με φορεμένες ζάντες, ένα γυμνό αυτοκίνητο, ψυγεία και πλυντήρια, χαλκός, αμέτρητα τενεκεδάκια και ανακυκλώσιμα υλικά.
Είναι βέβαιο ότι αν επισκεφτώ σήμερα τον καταυλισμό, η εικόνα δεν θα είναι διαφορετική. Απλώς στα σκουπίδια θα παίζουν τα παιδιά των παιδιών που είχα συναντήσει. «Δεν βγαίνει η ζωή εκεί, αλλά και πού άλλου να πας;» μου είπε πρόσφατα η Μαρία, μία γυναίκα Ρομά που, στα 54 της, έχει 34 δισέγγονα. Τη ρώτησα αν θυμάται τα ονόματά τους. Φυσικά και τα θυμάται. Εχει γιο 40 ετών με δέκα εγγόνια. Κάτι τέτοιο θα συνέβαινε, αν ζούσε, με τον Νίκο που έπεσε νεκρός στο Πέραμα.
Στα 20 του είχε δύο παιδιά και περίμενε το τρίτο. Και όταν στα 20 σου έχεις να ταΐσεις πολλά στόματα, το έγκλημα δείχνει ως μοναδική καταφυγή. Ωστόσο δεν ευθύνονται μόνο οι συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού και περιθωριοποίησης που βιώνουν οι Ρομά για τους υψηλούς δείκτες εγκληματικότητας. Είναι και η δική τους άρνηση και αδυναμία να ενταχθούν στο κοινωνικό περιβάλλον.
Η γκετοποίησή τους δεν προκύπτει μόνο από τη δυσανεξία της κοινωνίας. Είναι και συνειδητή επιλογή της φυλής. Και αλήθεια, πόσοι είναι οι Ρομά στην Ελλάδα; Κανένας δεν ξέρει, άλλωστε πολλές γεννήσεις δεν δηλώνονται καν στα ληξιαρχεία. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 150.000 ως 350.000. Δεν μπορούν να μετρηθούν. Τα τελευταία είκοσι χρόνια «τρέχουν» πολλά προγράμματα για την κοινωνική ένταξη των Ρομά, με εθνική και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Η αποτελεσματικότητά τους είναι μικρή. Οχι μόνο εδώ, αλλά και σε άλλες χώρες.
Τα μέλη της κοινότητας (για την ακρίβεια οι επικεφαλής) βρίσκουν την ευκαιρία να βγάλουν κάποια χρήματα, συχνά εξαπατώντας τις αρμόδιες υπηρεσίες. Για παράδειγμα, είναι γνωστό ότι οι Ρομά επιδοτούνται για να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Το κάνουν μόνο Σεπτέμβριο και Μάιο. Και ο διευθυντής που θα αρνηθεί να χορηγήσει βεβαίωση φοίτησης, κάποιο μεσημέρι δεν θα γυρίσει στο σπίτι του στην κατάσταση που έφυγε το πρωί. Ομοίως, οι περισσότερες δράσεις για την επιχειρηματικότητα των Ρομά δεν οδηγούν πουθενά. Αντίστοιχα, υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις Ρομά που πήραν τα χρήματα από πρόγραμμα στέγασης, αλλά προτίμησαν να μείνουν στο καλύβι του καταυλισμού.
Θα μπορούσε, αλήθεια, να γίνει κάτι; Αν δεν πειστούν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο, δεν πρόκειται να γίνει απολύτως τίποτα. Η κοινωνία θα συνεχίσει να τους αποδέχεται ως ένα μόνιμο πρόβλημα του περιθωρίου, θα τους χρεώνει όλη την ευθύνη της γκετοποίησης, θα τους αποφεύγει συνειδητά και θα ασχολείται μαζί τους μόνο αν πέσει καμιά σφαίρα ή γραφτεί καμιά τραγωδία στο πόδι.
Πηγή: Protagon.gr
«Είσαι άτυχος αν δεν έχεις περάσει ποτέ καμία δυστυχία. Αν έχεις περάσει τη ζωή σου χωρίς κανένα εχθρό, τότε δεν ξέρει κανείς για τι είσαι ικανός, ούτε καν εσύ ο ίδιος» –
Σενέκας
Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, δραματουργός και στωικός φιλόσοφος, ήταν γιος του Σενέκα του Πρεσβύτερου, στωικός φιλόσοφος, τραγωδός και ευνοούμενος.
Μάθε να ζεις για σένα. Διαφορετικά, πάντα θα προσπαθείς να αποδείξεις τον εαυτό σου στους άλλους και θα ζεις γι αυτούς.
Mikhail Litvak.
Mikhail Litvak θεωρείται ένας από τους καλύτερους ψυχοθεραπευτές που έχουν περάσει από αυτόν τον πλανήτη. Γεννήθηκε το 1938 και πέθανε το 2020. Πρόλαβε να γράψει συνολικά 30 βιβλία για θέματα ψυχολογίας, πολλά από τα οποία κατέγραψαν εντυπωσιακές πωλήσεις. Διαθέτει επίσης ένα μεγάλο αριθμό επιστημονικών άρθρων για σημαντικά θέματα στον τομέα της ψυχοθεραπείας και της ψυχολογίας.
Μια πολύ ωραία ιστορία φαίνεται πως κρύβεται πίσω από τη -λυπητερή- φράση «έφαγα χυλόπιτα». Σήμερα αντιστοιχεί περισσότερο στην ερωτική απόρριψη, όμως στο παρελθόν (γύρω στο 1815), ένας εμπειρικός γιατρός από τα Ιωάννινα, ο Παρθένης Νένιμος υποστήριξε πως είχε βρει το φάρμακο για την ερωτική απογοήτευση -που έπεται της απόρριψης. Ήταν ένας σιταρένιος χυλός, μια -χυλό- πίτα, η οποία έπρεπε να φαγωθεί για τρεις μέρες κάθε πρωί με άδειο στομάχι. Θαύματα στους ερωτευμένους μπορεί να μην έκανε, ωστόσο το θαύμα της στη γλώσσα είχε συντελεσθεί.

Οι περίοδοι στη διάρκεια των οποίων πολλαπλασιάζονται οι συνωμοσιολογικές αφηγήσεις ανταποκρίνονται σε στιγμές κρίσης, οι οποίες, βιωμένες μέσα στην αδυναμία, κλονίζουν τα θεμέλια της κοινωνικής ζωής, όπου οι αξίες γίνονται δυσδιάκριτες και δεν μπορούν πλέον να γίνουν αντικείμενο ιεράρχησης, όπου οι αντιθέσεις ανάμεσα σε αρνητικές και θετικές αξίες θολώνουν ή σβήνουν, όπου το καλό συγχέεται με το κακό, και το αληθινό με το ψευδές.
Μπορούμε, επίσης, να τις προσεγγίζουμε ως καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από την ανάδυση «ηθικών πανικών», δηλαδή, σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Στάνλεϊ Κοέν , ο οποίος, το 1972, ήταν ο πρώτος που τους μελέτησε, ως καταστάσεις στις οποίες μια ομάδα χαρακτηρίζεται ως «απειλή για την κοινωνία, τις αξίες της και τα συμφέροντά της». Έτσι, μια πανδημία μπορεί να προκαλέσει πανικό ευνοώντας την ανάδυση και την διάδοση ψευδο-εξηγητικών συνωμοσιολογικών αφηγήσεων. Αυτή είναι η περίπτωση των συστημάτων κατηγορίας που παρουσιάζουν ως τετελεσμένο γεγονός την τεχνητή προέλευση του ιού του ΑIDS (δηλαδή ότι κατασκευάστηκε σε εργαστήριο) και την εκούσια ή ενορχηστρωμένη διάδοσή του από σκοτεινά ισχυρά δίκτυα, με τους ανομολόγητους στόχους τους, δημογραφικής τάξης ή ρατσιστικής και ομοφοβικής έμπνευσης: την γενοκτονία των λαών του Τρίτου Κόσμου (ή των «φτωχών χωρών»), την εξάλειψη των ομοφυλοφίλων, των χρηστών ναρκωτικών, των Μαύρων, κλπ. Συνεχίστε την ανάγνωση του “– Κρίσεις, ηθικοί πανικοί και «θεωρίες της συνωμοσίας»”







