Κάθε ανθρώπινο ον έχει μια ζωή να ζήσει…κάθε άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή, θαυμαστή, μοναδική οντότητα, με άπειρες δυνατότητες!(Ο μύθος του “μέσου όρου” έχει καταρριφθεί πλέον και επιστημονικά, είναι μια επινόηση βολική του ισοπεδωτικού συστήματος που θέλει να κατέχει τους ανθρώπoυς και η συχνή επανάληψη της δήθεν ισχύος αυτού του μύθου-σύμφωνα και με γνωστές κι εφαρμοσμένες από παλιά ψυχολογικές τεχνικές- πείθει τους ανθρώπους να τον αποδεχτούν, όπως και τόσους άλλους μύθους που διαφεντεύουν τη σκέψη και τη ζωή τους!)

” Το καθετί σε αυτόν τον κόσμο έχει ένα κρυμμένο νόημα. Άνθρωποι, ζώα, δέντρα, αστέρια, όλα είναι ιερογλυφικά. Όταν τα βλέπεις δεν τα καταλαβαίνεις. Νομίζετε πως είναι άνθρωποι, ζώα, δέντρα, αστέρια. Και μόνο χρόνια μετά καταλαβαίνεις…”

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

«Υπάρχουν τρεις αλήθειες, η αλήθεια μου, η αλήθεια σου κι η αλήθεια» δίδασκε κάποτε στους μαθητές του ο Αφρικανός φιλόσοφος Τιέρνο Μποκάρ. Αν γνώμονας είναι το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας μας την αλήθεια (ή πόση αλήθεια μπορούμε να αντέξουμε, όπως έγραφε ο Νίτσε), ο Μποκάρ έχει δίκιο.

Γιατί τα σπάσαμε τα αγάλματά των,
γιατί τους διώξαμε απ” τους ναούς των
διόλου δεν πέθαναν γι΄ αυτό οι θεοί
Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη
σένα που ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.
Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο
την ατμόσφαιρα σου περνά σφρίγος απ την ζωήν των
και κάποτε αιθερία εφηβική μορφήν
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου περνά.
Κ.Π.Καβάφης

Η καρδιά μου στο Ιράν από Πάνος Μπιτσαξή

•Ολόψυχα παρακολουθώ τον αγώνα των γυναικών του Ιράν. Το θάρρος τους. Τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχουν Αλλά και τους άντρες που στέκονται δίπλα τους. Γιατί το πόσα καίρια ρισκάρουν δεν είναι κατανοητό στη βολή του δυτικού πολιτισμού

•Ιράν . Ένας ευγενικός μορφωμένος λαός που μοιράζεται πολλές από τις ελληνικές παρακαταθήκες. Κυρίως από την αρχαία ελληνική φιλοσοφική παράδοση. Άτυχος λαός. Κάτω από τη μπότα του Σάχη και μετά των μουλάδων.
•Θα χα δεκάδες πράγματα εμπειρίες και γνώσεις να διηγηθώ από ένα παράτολμο ταξίδι στο Ιράν. Με τη Μαρίνα και τους δυο γιους μας σε ηλικία 13 και 7. Το θυμούνται.Τ αξίδι με άγνοια κινδύνου λίγο μετά την Ισλαμική επανάσταση. Με λεωφορεία της κακιάς συμφοράς από την Τεχεράνη,στο Ισπαχαν,την Σιραζ,τη Γιαζντ,τη Μπαμ,τα ερείπια της Περσέπολης διαβάζοντας τον Αριανο.

Διασχίζοντας την αφιλόξενη Γεδρωσια έρημο. Απίστευτο οδοιπορικό. Δεν καταλαβαίναμε τίποτα. Κούραση,κατσαρίδες,θρησκευτικές αστυνομίες,υγιεινή,φαγητό ο θεός να βάλει το χέρι του. Η Μαρίνα έβγαζε αφρούς με τη μαντίλα αλλά το υπέμεινε. Αλλά κι εγώ ζέστη άγρια και μακρυμάνικο πουκάμισο κουμπωμένο στο λαιμό να μη φανούν τα κάλλη του ωραίου λαιμού μου. Απαράβατοι κανόνες.

•Κι όμως άντεξε ο Ομάρ Καγιαμ.  o   αντισυμβατικός,άθεος,αντικληρικός,επικούρειος.αντιεξουσιαστής φιλόσοφος και υπέροχος ποιητής των Ρουμπαγιατ του 12ου αιώνα.Τον λατρεύω. Ήταν ταξιδιωτικό χρέος να επισκεφτούμε το μαυσωλείο του στη Νασιμπουρ τη γενέτειρα του.Να απορήσω πως δεν τον έχουν κατεδαφίσει οι μουλάδες. Δεν το τόλμησαν λόγω του μεγέθους του Ανδρός.
•Μουφτή τα καταφέρνουμε καλύτερα από σας/εμείς το κατεβάζουμε(κρασί) εσύ παρά πατάς/συ πίνεις αίμα ανθρωπινό και εμείς το σταφυλισιο/πάντα χορτάτοι είμαστε εμείς και συ πάντα διψάς.

Πάνος Μπιτσαξής

Καθώς οι δύο χώρες βρίσκονται σταθερά για δύο και πλέον χρόνια στην παγίδα του Χομπς και καθώς η ρευστότητα του γεωπολιτικού περιβάλλοντος και η επιδείνωση του γεωοικονομικού πολλαπλασιάζουν τους κινδύνους, οι έως τώρα παρεμβάσεις τρίτων όπως αυτές εκδηλώθηκαν από τη Γαλλία, τη Γερμανία και το NATO δεν κατέστη εφικτό να οριοθετήσουν την κατάσταση. Έτσι, η μόνη επιλογή είναι πλέον η παρέμβαση των ΗΠΑ, εξέλιξη που έχει όμως τα δικά της, πολύπλευρα ρίσκα.

Στο θέμα της τριμερούς διαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ έχει ήδη αναφερθεί ο Αλέξης Παπαχελάς στην Καθημερινή, προειδοποιώντας για το διακύβευμα της Αλεξανδρούπολης και την λύση επαναφοράς του status quo της ισορροπίας δυνάμεων. Το περίπλοκο πλέγμα ισορροπιών και ο ανταγωνισμός στα εξοπλιστικά διαμορφώνουν πάλι ένα πλαίσιο που καθιστά δυσεπίλυτα τα προβλήματα και πανάκριβη τη μη-λύση και την επιδιαιτησία.

Η βάση στην Αλεξανδρούπολη

Μετά το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά, πάλι στην Καθημερινή, ο Βασίλης Νέδος, έθεσε το ζήτημα στρατιωτικοποίησης της Αλεξανδρούπολης από το NATO και τις ΗΠΑ και δημιουργίας βάσης τύπου Σούδας, όπου θα δένουν βαρέου τύπου πολεμικά πλοία των ΗΠΑ. Εφόσον ισχύουν, οι πληροφορίες αυτές είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι ήταν πρώτα γνωστές στην Άγκυρα.

Αυτό το σενάριο, συνεπάγεται ότι η βάση δεν είναι διαμετακομιστική, αλλά στρατιωτική, που συνεπάγεται ότι δεν θα λειτουργεί ad hoc αλλά συνεχώς. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μια σειρά από διεργασίες και αναπτύξεις που θα μεταβάλλουν άρδην την κατάσταση στο παραλιακό μέτωπο της Αλεξανδρούπολης και σε συνδυασμό με το FSRU, θα περιορίσουν τη δυνατότητα παράλληλων αναπτύξεων.

Είναι προφανές, ότι κάτι τέτοιο θα ενοχλήσει την Άγκυρα, όχι γιατί εμπεδώνει την ασφάλεια της περιοχής, αλλά γιατί δημιουργεί προϋποθέσεις υποβάθμισης του δικού της ρόλου στο πλαίσιο του NATO και διμερώς με τις ΗΠΑ και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ανταγωνισμός στα εξοπλιστικά

Υπ αυτό το πρίσμα, όπως αναφέρει και ο Αλέξης Παπαχελάς, οι ΗΠΑ θα πρέπει να δώσουν ανταλλάγματα στην Τουρκία και αυτά θα είναι -πιθανότητα- η αναβάθμιση των F-16. Για τη διατήρηση της ισορροπίας των δυνάμεων και την προστασία του status quo η Αθήνα να αναγκαστεί να αποδεχθεί λύση αιχμής, που σημαίνει ότι θα έχει δικαίωμα να έχει πρόσβαση σταθερά σε όπλα και τεχνολογίες ένα κλικ ανώτερες από τις τουρκικές. Αυτό όμως, συνεπάγεται αυξημένα κόστη και την διαιώνιση ενός εξαιρετικά επικίνδυνου status στα εξοπλιστικά. Ταυτοχρόνονα, για να δικαιολογηθούν προοδευτικά τα πολύ υψηλά αμυντικά budget και στις δύο πλευρές θα πρέπει να συντηρείται κλίμα έντασης, κάτι που υπονομεύει την ίδια τη λύση…

*παγίδα Χομπς (ή το δίλημμα του Schelling) είναι μια θεωρία που εξηγεί γιατί προληπτικά χτυπήματα συμβαίνουν μεταξύ δύο ομάδων, λόγω διμερούς φόβου μιας επικείμενης επίθεσης

Χωρίς εξωτερικές επιρροές αυτή η κατάσταση θα οδηγήσει σε μια σπείρα φόβου (catch-22, φαύλος κύκλος, ισορροπία Nash) στην οποία ο φόβος θα οδηγήσει σε μια κούρσα εξοπλισμών που με τη σειρά της θα οδηγήσει σε αυξανόμενο φόβο.

Φρανκ Λεντίνι: ο άνθρωπος με τρία πόδια, τρισήμισυ πατούσες και διπλά γεννητικά όργανα!

Φρανκ Λεντίνι (1889 – 1966) 

Ο Ιταλοαμερικανός Φρανκ Λεντίνι ήταν μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου, με τρία πόδια, τρισήμισυ πατούσες και διπλά γεννητικά όργανα. Έκανε μεγάλη καριέρα στο τσίρκο ως αξιοπερίεργο φαινόμενο.

Ο Φραντσέσκο Λεντίνι γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1889 στο Ροσολίνι της Σικελίας και ήταν πέμπτο από τα δώδεκα παιδιά μιας ευκατάστατης αγροτικής φαμίλιας. Στιγματισμένος από μικρός στάλθηκε στις Συρακούσες για να μεγαλώσει με ένα θείο του. Οι γονείς του όμως δεν τον εγκατέλειψαν. Σε ηλικία τεσσάρων ετών εξετάσθηκε από γιατρούς στην Νάπολη, οι οποίοι διέγνωσαν ότι είχε γεννηθεί με ένα παρασιτικό δίδυμο, από το οποίο είχε πάρει κάποια από τα όργανα του σώματός του. Μπορούσε πάντως να περπατά με τα δύο πόδια, να παίζει μπάλα και να ισιώνει το τρίτο, που ήταν κοντύτερο από τα άλλα δύο.

Σε ηλικία 8 ετών υποβλήθηκε σε εγχείριση για την σωματική του αποκατάσταση στην Μάλτα, η οποία όμως απέτυχε. Ο ιδιοκτήτης ενός περιοδεύοντος θιάσου έπεισε τους γονείς του να μεταναστεύσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου θα υπήρχαν συνθήκες για αξιοπρεπή ζωή και δυνατότητες απασχόλησης για το νεαρό παιδί.

Έτσι μέσω Λίβερπουλ η οικογένεια Λεντίνι έκανε το μεγάλο ταξίδι και έφθασε στην Νέα Υόρκη το 1898. Ο νεαρός Φραντσέσκο – Φρανκ έκτοτε- εντοπίστηκε αμέσως από τους ατζέντηδες και βρήκε δουλειά στο ονομαστό τσίρκο Ρίνγκλινγκ. Μαζί με άλλα δύσμορφα πλάσματα (νάνους, γίγαντες, μαλλιαρές γυναίκες, «ανθρώπους-ελέφαντες») έπαιζαν σε διάφορα νούμερα διασκεδάζοντας το κοινό. Αρκετά γρήγορα ο νεαρός Ιταλός έγινε ο πρωταγωνιστής της ομάδας. Αποκλήθηκε «Βασιλιάς», «Μέγας Λεντίνι» και «Τρίποδος Ποδοσφαιριστής», επειδή γοήτευε τους θεατές με τα απίθανα κόλπα του με την μπάλα.

Σε ηλικία 30 ετών, ως μεγάλο όνομα στο χώρο του, απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα. Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε και με άλλους θιάσους ποικιλιών, όπως οι «Barnum and Bailey» και «Buffalo Bill’s Wild West Show».

Το σωματικό του πρόβλημα δεν το εμπόδισε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή και να τελέσει δύο γάμους: Το 1907, με την ηθοποιό Τερέζα Μάρεϊ με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά και το 1935 με την Έλεν Σούπε με την οποία πορεύτηκε για το υπόλοιπο του βίου του.

Ο Φρανκ Λεντίνι πέθανε στις 22 Σεπτεμβρίου 1966 στο Τζάκσον του Τενεσί, σε ηλικία 77 ετών.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Τα μικρά κορίτσια αγαπούν τις κούκλες, τα μικρά αγόρια αγαπούν τα στρατιωτάκια. Τα μεγάλα κορίτσια αγαπούν τα στρατιωτάκια, τα μεγάλα αγόρια αγαπούν τις κούκλες.

Ο αιπόλος της Πάρνηθας ρωτά και απάντηση δεν περιμένει:

Φαντάσου μόλις πεθάνεις, να συναντήσεις τον Θεό και να σε ρωτήσει:
«Λοιπόν, πώς σου φάνηκε ο Παράδεισος;»