Kostas Bertsias

29 Νοεμβρίου, 2018, 11:4529 Νοεμβρίου, 2018, 11:45

Συμμαχία Βοιωτών κτηνοτρόφων

Οι κτηνοτρόφοι της Βοιωτίας που κλείνουν την πόρτα στους εμπόρους

«Αποφασίσαμε το προϊόν πλέον να μην το διαθέτουμε σε εμπόρους, αλλά να τυροκομήσουμε από μόνοι μας, με δική μας ταυτότητα»

Γιάννης Σάρρος – 28.11.2018,

Μέσα από δυσκολίες, αλλά με πίστη στους στόχους και την αναβίωση της ιδέας του συνεργατισμού, 36 κτηνοτρόφοι από την περιοχή της Βοιωτίας ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μπορέσουν να στηρίξουν το εισόδημά τους και, παράλληλα, να παράγουν προϊόντα με τη δική τους ταυτότητα. Η απόφαση ελήφθη το καλοκαίρι και μέσα σε λίγους μήνες ξεκίνησαν τη διαδικασία της τυροκόμησης. Αρωγός στα πρώτα βήματα της προσπάθειάς τους η GAIA ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ, καθώς και το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθήνας.

Αισιόδοξος για την πορεία, αλλά και τις προοπτικές του συνεταιρισμού δηλώνει στην «ΥΧ» ο πρόεδρος της οργάνωσης, Δημήτρης Ζανιάς: «Ξεκινήσαμε τη λειτουργία του συνεταιρισμού στα μέσα Σεπτεμβρίου, καλύπτοντας μία έκταση 100 χιλιομέτρων, από τη Θήβα μέχρι και την Αράχωβα. Τα ιδρυτικά μέλη στο ξεκίνημα ήταν 21, αυτήν τη στιγμή είναι εγγεγραμμένοι 36 και έχουμε αιτήσεις για περίπου 70 παραγωγούς. Ο λόγος της δημιουργίας του συνεταιρισμού ήταν οι πιέσεις που δεχόμασταν ως προς το θέμα των τιμών. Αναγκαστήκαμε εκ των πραγμάτων να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας και από κοινού να κάνουμε τα επόμενα βήματα».

Πρώτο βήμα η συνεργασία για την τυροκόμηση

«Αποφασίσαμε το προϊόν πλέον να μην το διαθέτουμε σε εμπόρους, αλλά να τυροκομήσουμε από μόνοι μας, με δική μας ταυτότητα», εξηγεί. «Για τον λόγο αυτόν, ξεκινήσαμε τη συνεργασία με τυροκομική μονάδα, η οποία θα αναλάβει για λογαριασμό μας φασόν το γάλα μας και θα παράγει προϊόντα με πρώτη ύλη που θα προέρχεται από μας. Ήδη, από αυτές τις μέρες, έχει ξεκινήσει η τυροκόμηση και μέσα στους επόμενους μήνες θα έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα. Ξεκινάμε παράγοντας φέτα, γιατί θα αποτελέσει το σημαντικότερο προϊόν μας που θα αναδεικνύει τη ρουμελιώτικη ταυτότητά μας. Θα παραγάγουμε, επίσης, βούτυρο, κατσικίσιο γάλα, καθώς και άλλα προϊόντα. Το τυροκομείο με το οποίο συνεργαζόμαστε έχει όλες εκείνες τις απαραίτητες πιστοποιήσεις που απαιτούνται, ώστε τα προϊόντα μας να είναι ποιοτικά και ασφαλή. Ο τυροκόμος παράλληλα είναι και μέλος της ομάδας μας».

Ο ίδιος καταλήγει, λέγοντας ότι «διαχειριζόμαστε σε ημερήσια βάση περίπου 2 τόνους γάλακτος. Συνεργαζόμαστε, επίσης, με εταιρεία διανομής για την προώθηση των προϊόντων σε τρεις νομούς της περιοχής μας. Τα προϊόντα μας θέλουμε να έχουν τη δική μας ταυτότητα και αυτό θα αποτελέσει το ισχυρό brand. Προσπαθούμε τα προϊόντα που παράγουμε να είναι φιλικά προς το περιβάλλον. Ακόμα και η συσκευασία που χρησιμοποιούμε είναι 100% βιοδιασπώμενη».

Συμμετοχή σε προγράμματα του ΠΑΑ

«Ο συνεταιρισμός μας έχει ενταχθεί στο Μέτρο 9, πράγμα που επιτεύχθηκε σε συνεργασία με τη GAIA ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ. Προωθούμε επίσης και την ένταξή μας στο Μέτρο 16. Μέσα από αυτήν τη δράση, κάνουμε πράξη την έννοια των συνεργειών και ενισχύουμε την τοπική ταυτότητα και οικονομία. Στο πρόγραμμα αυτό συμμετέχει και το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθήνας, καθώς δίνουμε μεγάλη έμφαση στην επιστημονική γνώση, η οποία πρέπει να είναι παρούσα σε όλα τα στάδια παραγωγής του προϊόντος, από τη διατροφή των ζώων μέχρι και το τελικό προϊόν.

Οι επόμενες κινήσεις μας αφορούν την προώθηση των προϊόντων σε αγορές του εξωτερικού, με στόχο πάντα να πάρουμε την προστιθέμενη αξία από το προϊόν που παράγουμε. Σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Βοιωτίας, όπως και με την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, προσπαθούμε να αναδείξουμε τα προϊόντα μας στις αγορές του εξωτερικού. Για τον λόγο αυτόν, προγραμματίζουμε να συμμετάσχουμε σε σημαντικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό».

29 Νοεμβρίου, 2018, 11:38

Στις φτώχειας τον καιρό

Στις φτώχειας τον καιρό, κάθε Ευρώ πρέπει να μετράει διπλό…

του ΧΡΗΣΤΟΥ Ν. ΚΩΝΣΤΑ

Το μυστικό το ξέρουν όλοι όσοι έχουν πλουτίσει. Με τη δουλειά του ουδείς έγινε πλούσιος. Μόνο η ενεργητική διαχείριση των εσόδων από την εργασίαμπορεί να φέρει αξία και περισσότερα χρήματα στο κάθε νοικοκυριό.

Μετά από μια οδυνηρή δεκαετία οικονομικής και θεσμικής κρίσης, η αποταμίευση στην Ελλάδα αποτελεί όνειρο επικίνδυνο. Ίσως όμως ήρθε η ώρα για τον κάθε νοικοκύρη να αναλάβει πρωτοβουλίες.

Banks.com.gr

29 Νοεμβρίου, 2018, 10:3429 Νοεμβρίου, 2018, 10:36

«Τρέχω να τα προλάβω όλα, που τελικά δεν προλαβαίνω καν να ζήσω»: Κείμενο – καμπανάκι

Χτυπάει το ξυπνητήρι στις εφτά. Πετάς τα σκεπάσματα κι αρχίζεις τον αγώνα. Πρωινό για τα παιδιά, το κολατσιό για το σχολείο, να τα ξυπνήσεις, να τα ντύσεις, έναν καφέ στα γρήγορα, τρέχεις για να προλάβεις το κουδούνι κι έπειτα τρέχεις για δουλειά. Σχολάς δέκα λεπτά αργότερα, τρέχεις να προλάβεις το ολοήμερο, έπειτα το καράτε, τα αγγλικά, τα γαλλικά, στις έξι παρά δέκα το μπαλέτο, να αφήσεις το ένα παιδί, να παραλάβεις το άλλο, κι αργά το απόγευμα είσαι επιτέλους σπίτι. Να ετοιμάσεις το φαΐ, να ελέγξεις τα μαθήματα, έπειτα νεροχύτης, σίδερο, μαζεύεις τα παιχνίδια, να τους διαβάσεις παραμύθι, μια αγκαλιά, ένα φιλί και καληνύχτα. Η ώρα είναι ήδη εννιά κι έχεις κουράγιο μόνο για ένα μπάνιο, λίγη τηλεόραση και ύπνο.

Μια εβδομάδα γεμάτη τρέξιμο και άγχος. Μία ζωή γεμάτη υποχρεώσεις και την κλεψύδρα να σε κυνηγά. Οι δείκτες ενός μεγάλου ρολογιού σπρώχνουν τα πόδια σου σε έναν δρόμο που νιώθεις να μην βγάζει πουθενά. Τρέχεις, ιδρώνεις, λαχανιάζεις και όταν έρχεται το βράδυ συνειδητοποιείς πως πάλι δεν πρόλαβες να κάνεις τίποτα…. Δεν είδες φίλους, δεν διάβασες το βιβλίο σου, δεν έφτιαξες το αγαπημένο σου γλυκό, δεν πήρες μία τρυφερή αγκαλιά τον άνθρωπό σου. Ήταν απλώς μία μέρα ακόμη. Ένα εικοσιτετράωρο που η μόνη επαφή που είχες με τα παιδιά ήταν να δίνεις εντολές και να επαναλαμβάνεις σαν ρομπότ την φράση «γρήγορα, δεν θα προλάβουμε!».

Τρέχω τόσο πολύ να τα προλάβω όλα, που νιώθω ότι δεν προλαβαίνω να γνωρίσω τα παιδιά μου. Δεν ξέρω ούτε τι σκέφτονται, ούτε τι νιώθουν. Ξέρω πως τους αρέσει ο αρακάς και ότι θέλουν το τοστ τους με διπλό τυρί, αλλά δεν έχω ιδέα τι συζητάνε με τους φίλους τους, εάν αγαπούν την άνοιξη και τί συγκράτησαν απ’ το βιβλίο που τους διάβασα. Πασχίζω να τους μάθω ιστορία ή μαθηματικά, αλλά δεν προλαβαίνω να τους δείξω τα όσα συμβαίνουν στο «εδώ και τώρα» . Ξοδεύω χρόνο για να’ χουν ρούχα καθαρά, αλλά δεν βρίσκω λίγες ώρες να μάθω τι έχουν στην ψυχή τους. Παρατηρώ προσεχτικά εάν βουρτσίζουν με επιμέλεια τα δόντια τους, αλλά όχι εάν τα μάτια τους χαμογελούν. Δεν βρήκα ούτε και σήμερα τον χρόνο να παίξω έστω πέντε λεπτά μαζί τους και να τους πω πως «είμαι εδώ» όχι μονάχα για τα δύσκολα και τα καθημερινά, αλλά και για τα όμορφα και τα διασκεδαστικά.

Τρέχω τόσο πολύ να τα προλάβω όλα, που νιώθω πως ο σύζυγός μου είναι ξένος. Ζω με έναν άνθρωπο που επιστρέφει κάθε απόγευμα απ’ τη δουλειά και συζητάμε μόνο για όλα τα πρακτικά που αφορούν το σπίτι ή τα παιδιά. Ξέρω πως το γραφείο τον ζορίζει, αλλά δεν έχω ιδέα για την κούραση ή την πίεση που κουβαλά. Δεν ξέρω εάν είδε κάτι όμορφο σήμερα το πρωί ή εάν άκουσε τους τελευταίους μήνες το αγαπημένο του τραγούδι. Ξέρω πως είναι πάντα εδώ κοντά, αλλά δεν ξέρω εάν είναι ευτυχισμένος. Δεν βρήκα ούτε και σήμερα τον χρόνο να του πω ότι τον αγαπώ κι αυτό είναι άδικο για όλους.

Τρέχω τόσο πολύ να τα προλάβω όλα, που νιώθω πως πλέον δεν γνωρίζω ούτε και μένα.Κοιτάζω στον καθρέφτη μου και βλέπω μία γυναίκα που μου μοιάζει. Δεν είναι εγώ, δεν έχουμε κοινά, ούτε θυμίζει την κοπέλα που ήμουνα παλιά. Τα όνειρά μου σκονισμένα στο πατάρι μαζί με την φοιτητική κιθάρα μου κι όλα τα «θέλω» μου χωμένα στο μπαούλο με κάποιες παιδικές μου αναμνήσεις. Όχι, δεν με γνωρίζω πια. Ξέρω ότι μ’ αρέσει να φοράω το ζεστό λευκό παλτό μου το χειμώνα, αλλά δεν ξέρω τι «ζεσταίνει» τις κενές και κουρασμένες μου στιγμές. Δεν βρήκα ούτε και σήμερα μια ώρα για να μείνω λίγο μόνη μου, να με κοιτάξω ουσιαστικά, να με φροντίσω.

Τρέχω τόσο πολύ να τα προλάβω όλα, που τελικά δεν προλαβαίνω να ζήσω. Δεν απολαμβάνω μία εκδρομή με τα παιδιά, δεν μιλάω όπως παλιά στον άνθρωπό που κάποτε αγάπησα πολύ, δεν βρίσκω χρόνο για τους φίλους μου, δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ μαζί μου. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος και σκέφτομαι πως κάτι πάει πολύ λάθος…. Ίσως να φταίει το σύστημα ή οι ρυθμοί όπως τους έχουμε ορίσει. Ίσως να φταίω εγώ και ο λάθος χειρισμός του χρόνου μου. Ό,τι κι αν φταίει, το αποτέλεσμα είναι ότι δεν ζω. Κι αυτό θέλω να το αλλάξω.

Θέλω να ζήσω, να βγαίνει ο ήλιος το πρωί και να χαμογελώ. Θέλω να έχω τον χρόνο σύμμαχο και οδηγό και όχι εχθρό μου. Περνάνε τα λεπτά, τα χρόνια, η ζωή και ακόμα δεν βρήκα ούτε ένα δευτερόλεπτο να δείξω στα παιδιά μου ότι η ζωή αξίζει όταν προσφέρουμε ή όταν αγαπάμε με τις πράξεις μας. Δεν βρήκα ούτε και σήμερα καιρό να δω εάν ο καθρέφτης μου απεικονίζει εμένα και όχι μία ξένη που τρέχει να τα προλάβει όλα και τελικά ξεχνάει να ζήσει…

πηγή:

Από την Αλεξάνδρα Κεντρωτή

Dingo .gr