
Πριν 25 χρόνια

Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.

Πριν 25 χρόνια
Ο δήμαρχος Παξιμαδάς με το δημοτικό συμβούλιο πριν 30 χρόνια 
Οι Έλληνες χρωστάνε 226 δισ. ευρώ παντού. Σε εφορίες, Ταμεία, τράπεζες, ιδιώτες

«Βόμβα» στα θεμέλια μιας έτσι κι αλλιώς ασθμαίνουσας ελληνικής οικονομίας, εξακολουθεί να παραμένει το ιδιωτικό χρέος, το οποίο στα χρόνια της κρίσης έχει εκτοξευτεί σε δυσθεώρητα ύψη.
Παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει κατά καιρούς για υπάρξει ένας εξορθολογισμός των οφειλών των ιδιωτών, η κατάσταση παραμένει εκρηκτική. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία έχουν ξεπεράσει πλέον και τα 103 δις ευρώ
«Βόμβα» στα θεμέλια μιας έτσι κι αλλιώς ασθμαίνουσας ελληνικής οικονομίας, εξακολουθεί να παραμένει το ιδιωτικό χρέος, το οποίο στα χρόνια της κρίσης έχει εκτοξευτεί σε δυσθεώρητα ύψη.
Παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει κατά καιρούς για υπάρξει ένας εξορθολογισμός των οφειλών των ιδιωτών, η κατάσταση παραμένει εκρηκτική. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία έχουν ξεπεράσει πλέον και τα 103 δις ευρώ.
Το 2010, στο ξεκίνημα της κρίσης, τα συνολικά ληξιπρόθεσμα χρέη ήταν 40 δις ευρώ ενώ τον Δεκέμβριο του 2015 εκτινάχτηκαν στα 85 δις ευρώ για να ξεπεράσουν τα 100 δις μέσα στην επόμενη διετία.
Παράλληλα, όπως δείχνουν τα στοιχεία του Κέντρου Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών (ΚΕΑΟ), τον Σεπτέμβριο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία εκτοξεύτηκαν στα 34,35 δις ευρώ. Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της τραγικής κατάστασης που έχουν βρεθεί τα νοικοκυριά, οι επιχειρήσεις και βεβαίως τα Ταμεία που δεν εισπράττουν μπορεί να δει κανείς αυτό το στοιχείο. Στο τέλος του 2014, πριν αναλάβει η παρούσα κυβέρνηση, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές στο ΚΕΑΟ είχαν φτάσει στα 12,67 δις ευρώ. Μέσα σε τέσσερα χρόνια δηλαδή έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί.
Και τέλος τα «κόκκινα» δάνεια, οι μη εξυπηρετούμενες οφειλές των ιδιωτών στις τράπεζες, σύμφωνα με την ΤτΕ ανήλθαν στο τέλος Ιουνίου του 2018 σε 88,9 δισεκ. ευρώ, μειωμένα κατά περίπου 5,6 δισεκ. ευρώ συγκριτικά με το τέλος Δεκεμβρίου του 2017 και κατά περίπου 18,2 δισεκ. ευρώ (δηλ. περισσότερο από 1/6) έναντι του Μαρτίου του 2016, οπότε είχε καταγραφεί και το υψηλότερο επίπεδο ΜΕΑ. Η υποχώρηση του αποθέματος των ΜΕΑ κατά τη διάρκεια του 2018 οφείλεται κυρίως σε διαγραφές (3,3 δισεκ. ευρώ) και πωλήσεις (2,1 δισεκ. ευρώ) μη εξυπηρετούμενων δανείων.
Κι εδώ η σύγκριση είναι τρομακτική. Τον Δεκέμβριο του 2009 τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια ήταν σχεδόν 20 δις ευρώ. Τον Δεκέμβριο του 2013 έφτασαν τα 70 δις, τον Σεπτέμβριο του 2014 ήταν 76 δις για να εκτιναχτούν στα 108 δις ευρώ τον Μάρτιο του 2016.
Τεράστιο χρέος
Συνολικά το ιδιωτικό χρέος ανέρχεται σήμερα στα επίπεδα των 226 δις ευρώ χωρίς να υπολογίζονται και τα χρέη των ιδιωτών προς ιδιώτη. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η βόμβα του ιδιωτικού χρέους δεν έχει απασφαλιστεί παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει. Η 8ετής κρίση προκάλεσε μια γενικευμένη στάση πληρωμών από νοικοκυριά και επιχειρήσεις που δεν είχαν πράγματι να πληρώσουν. Εφερε όμως και τη δημιουργία μιας νέας γενιάς στρατηγικών κακοπληρωτών που εκμεταλλεύτηκαν την κρίση και δεν πληρώνουν τίποτε περιμένοντας ρυθμίσεις ή διαγραφές οφειλών.
Στα παραπάνω χρέη εντάσσονται φυσικά και οφειλές που θεωρούνται πλέον ανείσπρακτες, όπως π.χ. οφειλές του… Μινιόν ή της Πειραϊκής Πατραϊκής. Ωστόσο, ακόμη κι αυτά να αφαιρεθούν το νούμερο είναι τεράστιο και δείχνει ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι το εξωτερικό χρέος, για το οποίο έγινε τόσο μεγάλη συζήτηση και πάρθηκαν τόσα πολλά μέτρα, αλλά το εσωτερικό, που δείχνει την εικόνα της χώρας, την κατάσταση που βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια πολίτες.
Σύμφωνα με τα χθεσινά στοιχεία της ΑΑΔΕ, πάνω από 4 εκατ. πολίτες με δικό τους ΑΦΜ, έχουν χρέη στην εφορία. Δυσκολεύονται να πληρώσουν, καθυστερούν τις δόσεις, εντάσσονται σε ρυθμίσεις και στη συνέχεια «σκάνε». Πολλοί παίρνουν φορολογική ενημερότητα κι έπειτα σταματούν να πληρώνουν, άλλοι περιμένουν νέες, πιο ευνοϊκές ρυθμίσεις. Όταν κατά μέσο όρο εντάσσονται κάθε μήνα πάνω από 500 εκατ. ευρώ νέοι απλήρωτοι φόροι τότε κάτι πάει στραβά.
Πολλοί είναι αυτοί που τρώνε από τα έτοιμα καθώς συρρικνώνονται συνεχώς και οι καταθέσεις. Προ κρίσης είχαν ξεπεράσει τα 250 δις ευρώ, το 2017 έπεσαν στα 120 δις και πολλά χάθηκαν είτε γιατί έφυγαν στο εξωτερικό, είτε γιατί είναι στα σεντούκια είτε γιατί δόθηκαν για πληρωμές οφειλών και για τις καθημερινές ανάγκες.
Το πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους είναι πέρα από το success story που επιχειρεί να δημιουργήσει. Δεν έχει να κάνει καν με το αν βγήκαμε από τα μνημόνια. Κι όπως λένε οι ειδικοί, οι οφειλές θα συνεχίσουν να αυξάνονται αν δεν «γεννηθεί» νέο χρήμα. Αν δεν υπάρξουν επενδύσεις που θα αυξήσουν την απασχόληση με αξιοπρεπείς μισθούς και με εισφορές που θα καταβάλλονται κανονικά στα Ταμεία.
Και βεβαίως αν δεν υπάρξουν γενναίες ρυθμίσεις από την πλευρά της πολιτείας και των τραπεζών για χρέη που είναι αδύνατον να πληρωθούν. Η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης είναι ότι δεν κυνήγησε τους στρατηγικούς κακοπληρωτές, αντιθέτως χαρίζει πρόστιμα και οφειλές σε μεγαλόσχημους της οικονομικής ζωής, δεν εφαρμόζει νόμους που της επιτρέπουν να κυνηγήσει μεγαλομετόχους με τεράστιες περιουσίες αλλά πτωχευμένες επιχειρήσεις.
Από την άλλη έχει προβεί σε εκατοντάδες χιλιάδες κατασχέσεις ακόμη και μικροποσών ενώ καθημερινοί είναι πλειστηριασμοί ακινήτων για ελάχιστες οφειλές κι ετοιμάζεται να βγάζει στο σφυρί ακίνητα ακόμη και κάτω των 100 χιλ. ευρώ.
Πηγή : https://medlabgr.blogspot.com
Η τύχη αποτελεί μια μορφή που πίσω της κρύβεται η ανάγκη




όμορφα από ψηλά !!




Ο Blaise Pascal κάποτε είπε ότι «όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας πηγάζουν από την ανικανότητα του ανθρώπου να καθίσει ήσυχα σε ένα δωμάτιο μόνος του».

Η μοναξιά είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Όταν το έχεις στα χέρια σου μην παίζεις κορώνα ή γράμματα, σπαταλώντας την ώρα σου και αφήνοντας την τύχη σου στον αέρα.
Φρόντισε να βρεις την σωστή πλευρά, έτσι θα την επιλέξεις εσύ και δεν θα σε βρει εκείνη απροετοίμαστο.
Δεν είναι κατάρα φίλε μου η μοναξιά και μη στραβώνεις. Μη ξινίζεις τα μούτρα σου στο άκουσμα της, έχει αξία ανεκτίμητη η μοναξιά μη την αδικείς. Δοκιμασία είναι και μάλιστα για λίγους, οι πολλοί δεν την αντέχουν. Αλλά ξέρεις τι λένε, τα δύσκολα είναι για τους δυνατούς και οι πραγματικά δυνατοί είναι λίγοι.
Οι πολλοί διαλέγουν τις παρέες, τις μεγάλες παρέες. Αυτές που δεν ξέρεις ποιανού γνωστός είναι ο διπλανός σου και τι σχέση μπορεί να έχει με τον απέναντι, γιατί ούτε αυτόν τον έχεις ξαναδεί.
Αυτοί οι άνθρωποι περνάνε ώρες σε μεγάλα τραπέζια, σε σπίτια που δεν είναι δικά τους, με ανθρώπους που για να πάνε για τσιγάρα στο περίπτερο του κυρ Γιώργου στην γωνία θέλουν συνοδεία.
Οι πολλοί, φεύγουν με παρέα και ποτέ δεν περπατάνε μόνοι. Στο άγγιγμα της μοναξιάς τρέμουν, το βάζουν στα πόδια και μπαίνουν σε μαγαζιά γεμάτα με κόσμο.
Μα το κενό μάτια μου δεν γεμίζει έτσι εύκολα όσους καφέδες κι αν κανονίσεις μέσα σε ένα βράδυ.
Όσο γι αυτούς που επιλέγουν να φτιάχνουν τη δική τους μοναξιά, μη τους λυπάσαι. Γι αυτούς δεν είναι μαρτύριο, ούτε κενό, είναι λύτρωση. Αυτοί είναι οι λίγοι, οι πραγματικά δυνατοί.
Αυτοί που αντέχουν να στήσουν το εγώ τους στο τοίχο και να το αντιμετωπίσουν κατά πρόσωπο. Που δε φοβούνται τα μελαγχολικά τραγούδια, αντίθετα τα απολαμβάνουν με λίγο κρασί, αλλά χωρίς ούτε ένα δάκρυ. Χωρίς να αισθάνονται μόνοι.
Πηγαίνουν βόλτα χωρίς να χρειάζονται κάποιον να περπατήσει πλάι τους και χαμογελάνε ο ένας στον άλλον όταν συναντιούνται τυχαία. Δεν είναι τρελοί, μην γελάς.
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν καλύτερο φίλο τον εαυτό τους και φροντίζουν να μη τον παραμελούν. Επιλέγουν ένα βράδυ στο σαλόνι τους χωρίς κόσμο, χωρίς ανθρώπους τριγύρω που τους ακουμπούν χωρίς όμως να τους αγγίζουν.
Αυτοί οι άνθρωποι στα δύσκολα δε χρειάζονται δεκανίκια για να μοιράσουν το βάρος τους, ξέρουν να το σηκώνουν και να πορεύονται περήφανοι, μόνοι, δυνατοί, ανεξάρτητοι, αλώβητοι.
Δεν έχουν ανάγκη κοσμοπλημμύρα για να περάσουν καλά κι όταν τους συναντήσεις θα τους καταλάβεις. Διόλου δεν τους ενδιαφέρει αν το μέρος που θα πάνε είναι πνιγμένο από κόσμο κάθε βράδυ. Αν είναι Δευτέρα και οι δρόμοι είναι άδειοι ή αν είναι Σάββατο και γίνεται χαμός.
Μιλούν χαμηλόφωνα, δεν έχουν την ανάγκη βλέπεις να τραβούν τα βλέμματα. Γελούν αληθινά και δυνατά, γιατί γελούν με την ψυχή τους. Μια ψυχή καθαρή που ξέρει καλά την αξία της και δεν χαρίζεται εύκολα δεξιά και αριστερά, ούτε αναλώνεται με φθηνό αντίτιμο.
Αν καταφέρεις να κερδίσεις έναν άνθρωπο που αγαπάει τη μοναξιά του, μη κάνεις το λάθος και τον αφήσεις να φύγει. Μη τον βάλεις στο ίδιο τσουβάλι με τους άλλους.
Γιατί ακριβώς την έχει κάνει δική του και δε του την επέβαλε κανείς και έτσι έκανε δικό του κι εσένα.
Για να σε επέλεξε ήρθε για να μείνει και πίστεψέ με έχει να σου προσφέρει πολλά. Πρώτα απ΄ όλα θα σου μάθει να αγαπάς και να φροντίζεις τον εαυτό σου. Δεν εννοώ την εικόνα σου επιφανειακέ ανθρωπάκο, εννοώ το μέσα σου, αυτό που δεν φαίνεται στον καθρέφτη. Όλα αυτά που φοβάσαι να σκαλίζεις γιατί αν η πληγή ματώσει, αιμορραγεί και πονάει.
Θα σου διδάξει να γιατρεύεις τις πληγές σου με αξιοπρέπεια, να λες «έκανα λάθος» και να το λες περήφανα.
Ένας άνθρωπος που αγαπάει την μοναξιά του μπορεί να σου προσφέρει την πιο ουσιώδη συζήτηση της ζωής σου απλώς κοιτώντας σε στα μάτια. Δε θα φλυαρεί συχνά, αλλά όταν το κάνει μη τον διακόψεις. Αυτός ο άνθρωπος μιλά πολύ μονάχα στον εαυτό του και για να σε έχει απέναντι του, έχεις γίνει πλέον κομμάτι της ψυχής του. Ή μάλλον καλύτερα, η ψυχή του σου ανήκει.
Δώσ’ του λοιπόν κι εσύ την δική σου και αφέσου στα χέρια του, σου υπόσχομαι ότι την επόμενη φορά που θα περάσεις το βράδυ στον καναπέ σου δε θα αρχίσεις τα τηλέφωνα.
Γράφει η Ξένια Μωυσίδου
Πηγή: dinfo.gr
της Αλεξίας Εμμανουλοπούλου
Σε έναν κόσμο γεμάτο ερεθίσματα και πειρασμούς, συχνά ξεχνάμε να πατήσουμε στοπ. Όσο πιο απασχολημένοι είμαστε, τόσο πιο σημαντικοί νιώθουμε. Τις σπάνιες στιγμές ηρεμίας, αντί να χαλαρώσουμε, σπεύδουμε να ψυχαγωγηθούμε με οποιονδήποτε τρόπο – συνήθως μπροστά στην οθόνη. Έτσι χάνουμε ένα πολύτιμο διάλειμμα απ’ τη συνεχή εγκεφαλική διέγερση και κουραζόμαστε περισσότερο.
Γιατί επιλέγουμε να είμαστε τόσο πολυάσχολοι; Πιστεύουμε πως είναι ο μόνος τρόπος να αντεπεξέλθουμε στην απαιτητική μας καθημερινότητα; Νιώθουμε ότι έτσι αξιοποιούμε καλύτερα την ημέρα; Δουλεύουμε σκληρά για να πετύχουμε τους στόχους μας σε μια αναζήτηση ευτυχίας; Ή πρόκειται απλά για μια κακή συνήθεια;
Η συνέχεια του άρθρου, εδώ.
Εκτός από τους Έλληνες σκεπτικιστές και τους Ρωμαίους αυτοκράτορες της παρακμής, όλα τα πνεύματα φαίνονται υποδουλωμένα σε έναν κοινωνικό προορισμό. Μόνο αυτοί χειραφετήθηκαν, οι μεν με την αμφιβολία, οι άλλοι με την παραφροσύνη, από την ανούσια ιδεοληψία να είναι χρήσιμοι.
Σιοραν