Συντάκτης: Kostas Bertsias

Μια μέρα καθώς διέσχιζε τον ποταμό , η “μέριμνα ” είδε τον πηλό στη λασπωμένη γη . Πήρε σκεπτική ένα κομμάτι και βάλθηκε να το πλάθει . Ενώ ήταν προσηλωμένη σε αυτό που είχε δημιουργήσει , ήρθε ο Δίας .

Η “μέριμνα ” τον παρακάλεσε να εμφυσήσει πνεύμα στο κομμάτι του πηλού που είχε πλάσει . Ο Δίας δέχτηκε μετά χαράς . Η “μέριμνα ” ήθελε να δώσει το όνομα της στο άγαλμα , ο Δίας αρνήθηκε κσι ήθελε να δώσει το δικό του όνομα .

Τότε η Γη παρενέβη και ζήτησε να πάρει το δικό της όνομα αφού είχε δοσει ένα κομμάτι του εαυτού της για να φτιαχθεί το σώμα του αγάλματος .

Αναγκάστηκαν στο τέλος να φωνάξουν τον Κρόνο για διαιτητή η απόφαση του ητσν η εξής : εσυ Δία που του έδωσες το πνεύμα , μετά τον θάνατο του θα πάρεις το πνεύμα του . Εσύ, Γη , αφού του έδωσες σώμα , θα λάβεις το σώμα του. Εσύ, “μεριμνα”, που έπλασες αυτό το πλάσμα θα το έχεις σε όλη την διάρκειας της ζωής του . Και όσο για το όνομα του θα το πούμε άνθρωπο (homo) γιατί φτιάχτηκε από χώμα ( humus).

Μετά από ένα σερί επιτυχιών ήλθε και πρώτο στραβοπάτημα της ομάδος των Σκούρτων .

Μέσα στην έδρα τους οι Σκουρταναίοι, κάνοντας μια κακή εμφάνιση , έχασαν με 1- 0 από την ομάδα του Μουρικίου .

Το πιο ανησυχητικό είναι η έλειψη σύμπνοιας και καλού κλίματος στην ομάδα , είδαμε σήμερα τον αρχηγό της ομάδος των Σκούρτων μετά από κάποια λογομαχία να πετά στον προπονητή του το περιβραχιόνιο που του έχει εμπιστευτεί η ομάδα κσι να αποχωρεί από τον σγγωνιστικο χώρο …..

Ο καθηγητής από την Βιέννη παρακολουθεί έκπληκτος τις δραστηριότητες των κατοίκων του οροπεδίου …αφού κόλλησαν μάλλον σκόπιμα προσπαθούν να αποκολλήσουν τα οχήματα τους επι ματαίω…

ευτυχώς ήλθε ως Σωτήρ ο Παπαθανάσης από τα Σκούρτα και με το θηριώδες τρακτέρ του τα κατάφερε !!!

 

 

 

Photo by parisakis

 

 

C

Αλ. Πουλακάκης: Ο πρωτοπόρος που έφερε το ηλεκτρικό ρεύμα στην Κρήτη

Το 1911 κατασκεύασε θερινό σινεμά στην πλατεία Ελευθερίας. Φίλος με τον Ελευθέριο Βενιζέλο τον είχε σώσει με μία άμαξα…

Πρόκειται για τον άνθρωπο που αποδεδειγμένα άλλαξε τη ροή των δεδομένων στο Ηράκλειο αλλά και γιατί όχι σε ολόκληρη την Κρήτη.

Ο λόγος για τον Αλέξανδρο Πουλακάκη, ο οποίος στις αρχές του 20ου αιώνα έφερε για πρώτη φορά στο Ηράκλειο το ηλεκτρικό ρεύμα βγάζοντας από το καθημερινό σκοτάδι τους κατοίκους του νησιού.

Ο άνθρωπος που πρώτος έφερε, βάσει αποδεδειγμένων στοιχείων, γεννήτρια στο Ηράκλειο και μάλιστα από τη Γερμανία ήταν ο Αλέξανδρος Πουλακάκης: κινηματογραφικός επιχειρηματίας της πόλης, μέλος μιας από τις πιο πλούσιες οικογένειες του νομού Ηρακλείου με καταγωγή από τις Στάβιες Μεσαράς, που εκποίησε όλη την περιουσία του για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Γεννημένος το 1866, ο Πουλακάκης αρχικά δραστηριοποιήθηκε στο εμπόριο και το 1911 ξεκίνησε ν’ ασχολείται με τις επιχειρήσεις θεαμάτων, κατασκευάζοντας ένα θερινό κινηματοθέατρο στην πλατεία Ελευθερίας, στο μέγαρο «Ηλέκτρα» το οποίο ονομάστηκε «Πολυθέαμα»… Πηγή ενέργειας του μία γεννήτρια που ο ίδιος μέσα από τα ταξίδια που πραγματοποίησε σε όλο τον κόσμο, έφερε πίσω στην πόλη του.

Ο δημοσιογράφος Λευτέρης Κουμαντάκης με την κάμερα της εκπομπής «ΚΡΗΤΗ ΣΗΜΕΡΑ» της ΚΡΗΤΗ TV, αναζήτησε εντόπισε  στη συνέχεια τους απογόνους του μεγάλου αυτού ευεργέτη… τα τέσσερα εγγόνια του που τους υποδέχτηκαν με περίσσια χαρά, γύρισαν το χρόνο πίσω περιγράφοντας την προσωπικότητα του, αγαπητού παππού τους, Αλέξανδρου Πουλακάκη.

Το 1921 λειτούργησε για τελευταία χρονιά το «Πολυθέαμα», τη θέση του οποίου πήρε δύο χρόνια αργότερα η κλειστή αίθουσα «Πουλακάκη», ένα πολυτελές κινηματοθέατρο που φιλοξένησε πολλούς και διάσημους θιάσους της εποχής, όπως αυτόν της Μαρίκας Κοτοπούλη.

Χρόνια αργότερα ο Αλέξανδρος Πουλακάκης και η ευρηματικότητα του αποτελούν το έναυσμά και το παράδειγμα για τους διοικούντες της πόλης, να παρέχουν φως μέσω γεννήτριας σε σπίτια του Ηρακλείου. Το Δεκέμβριο του 1925 το φως φτάνει και επίσημα στα σπίτια των Ηρακλειωτών.

Και όχι μόνο αυτό… το 1931 η αίθουσα Πουλακάκη έγινε η πρώτη τοπική αίθουσα που πρόβαλλε ηχητικές ταινίες, αφού αυτό που επικρατούσε ήταν ο βουβός κινηματογράφος.

Κάτι που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι πως ο ηρακλειώτης Αλ. Πουλακάκης, είχε και προσωπικές σχέσεις με τον εθνικό ευεργέτη ΕΛ. Βενιζέλο, αφού χρειάστηκε να είναι στο πλευρό του σε δύσκολες στιγμές, όπως στην απόπειρα δολοφονίας του μεγάλου πολιτικού στις Αρχάνες.

Ο Πουλακάκης σταδιακά έχασε την κυριότητα της επιχείρησης ξεκινώντας από το 1939, όταν πούλησε το 50% στους επιχειρηματίες Χατζιδάκη, Ρασιδάκη και αδερφούς Τσιλένη. Ο Πουλακάκης πέθανε το 1941, όταν  κατά τη διάρκεια του πολέμου δυο βόμβες κατέστρεψαν τα πάντα στο σημείο.

Πηγή

https://www.neakriti.gr

Πηγή : http://www.apopsi-tora.gr/

Στα Σκούρτα το πρώτο άναμμα Χριστουγεννιάτικου δέντρου του Δήμου Τανάγρας

Στα Σκούρτα το πρώτο άναμμα Χριστουγεννιάτικου δέντρου του Δήμου Τανάγρας

Με πολλά χαμόγελα και γιορτινή διάθεση άναψε σήμερα το απόγευμα, 1η Δεκεμβρίου, το πρώτο Χριστουγεννιάτικο δέντρο του Δήμου Τανάγρας στα Σκούρτα Δερβενοχωρίων.

Από νωρίς το εορταστικό τρενάκι ξετρέλανε τα παιδιά με τις βόλτες του, εκτελώντας δρομολόγια για το σπίτι του Άι-Βασίλη.

Μικροί και μεγάλοι περίμεναν με ανυπομονησία τη φωταγώγηση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία του γραφικού χωριού, απολαμβάνοντας χριστουγεννιάτικες μελωδίες, γλυκίσματα και ζεστή σοκολάτα με τον Άγιο Βασίλη και τα ξωτικά του.

Ακολούθησε η παιδική παράσταση «Ονειροκλωστές», με μαριονέτες, στο Πνευματικό Κέντρο Σκούρτων.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Τανάγρας σε συνεργασία με τους Συλλόγους της περιοχής (Σύλλογος Γυναικών «Άγιος Αθανάσιος», Σύλλογος Γυναικών «Σκούρτων», Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων Δημ. Σχολείου Σκούρτων και Σύλλογος Νέων Δερβενοχωρίων).

από Χ Μίχα

Σκάμανδρος (ποταμός)
Ο ποταμός Σκάμανδρος (Μπιθσιάκουλι) βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Βοιωτίας. Πηγάζει από τα Σκούρτα ,περιοχή Τσιγκουράτι ,και εκβάλλει στον Ασωπό ποταμό.

Η διαδρομή του έχει μήκος 15 περίπου χιλιόμετρα και είναι το φυσικό όριο μεταξύ των χωριών Αγίου Θωμά και Κλειδίου.
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του: χειμαρώδης, βουερός με ψηλές και απότομες όχθες. Είναι ο μοναδικός στη Βοιωτία ποταμός που είναι οχυρωμένος και στα δύο του άκρα.

Στην εκβολή του υπάρχει ο λόφος ‘Καστρί’ με υψόμετρο που οι κατακόρυφες πλαγιές του ανατολικά και νοτιοδυτικά καταλήγουν στον Σκάμανδρο και στον Ασωπό ποταμό. Στην κορυφή του λόφου σώζονται ερείπια οχυρωματικού περιβόλου και ορατά θεμέλια αρχαίων κτιρίων.

Η εκσκαφή υδαταγωγού της ΕΥΔΑΠ στη νοτιοδυτική πλαγιά του λόφου έφερε στο φως ένα αξιόλογο κομμάτι από την ιστορία της περιοχής, όπου ανεβρέθηκαν:

Αναλληματικός τοίχος και διάσπαρτες κατοικίες ρωμαϊκής εποχής. Για την κατασκευή των κατοικιών έχει χρησιμοποιηθεί αρχαίο οικοδομικό υλικό σε δεύτερη χρήση ως και τμήματα από σπονδύλους κιόνων δωρικού ρυθμού.
Κάτω από το αναλληματικό ρωμαϊκό τείχος και σε βάθος δύο περίπου μέτρα υπάρχουν λείψανα αρχαϊκής εποχής.

χρήστος Μίχας

Η είσοδος στο φαράγγι από οροπέδιο του Τσιγκουρατίου στα Σκούρτα

μέσα στο φαράγγι π

πανέμορφη διαδρομή το φαράγγι του Σκάμανδρου είναι όμως δυσκολοδιάβατη όταν ο χείμαρρος έχει νερό

2/12/2018

Του Όσιου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη σήμερα και ο Γιάννης ο Πενταμοδιανός μας έστειλε την πιο κάτω ανάρτηση .

Να σημειωθεί ότι Άγιος λόγω των στενών σχέσεων που είχε με την οικογένεια Παπαγεωργίου επισκεπτόταν συχνά τα Δερβενοχωρια ,είχε μάλιστα σχεδιάσει να κτίσει στα Σκούρτα , στο δρόμο προς το Τσιγκουράτι ,μοναστήρι που τελικά δεν έγινε γιατί άλλαξε απόφαση και το ανήγειρε τελικά στο Μηλεσι .

Χρόνια πολλά την ευλογία του να έχουμε

Ορεινός .

Βιογραφία

Ο όσιος Γέρων Πορφύριος, κατά κόσμον Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης, γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1906 μ.Χ., στην Εύβοια, στο χωριό Άγιος Ιωάννης της επαρχίας Καρυστίας. Οι γονείς του, Λεωνίδας Μπαϊρακτάρης και Ελένη, το γένος Αντωνίου Λάμπρου, ήταν ευσεβείς και φιλόθεοι άνθρωποι. Ο πατέρας του, μάλιστα, ήταν ψάλτης στο χωριό και είχε γνωρίσει προσωπικά τον Άγιο Νεκτάριο. Η οικογένειά του ήταν πολυμελής και οι γονείς, φτωχοί γεωργοί, δυσκολεύονταν να τη συντηρήσουν. Γι’ αυτό ο πατέρας υποχρεώθηκε να φύγει στην Αμερική, όπου δούλεψε στην κατασκευή της διώρυγας του Παναμά.

Ο μικρός Ευάγγελος ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Φύλαγε πρόβατα στο βουνό και είχε παρακολουθήσει μόνο την πρώτη τάξη του δημοτικού, όταν αναγκάστηκε και αυτός λόγω της μεγάλης φτώχειας να πάει στη Χαλκίδα για να δουλέψει. Ήταν μόλις επτά χρονών. Εργάστηκε δύο τρία χρόνια σ ἕνα κατάστημα. Μετά πήγε στον Πειραιά, όπου δούλεψε δύο χρόνια στο παντοπωλείο ενός συγγενούς.

Στα δώδεκά του χρόνια έφυγε κρυφά για το Άγιον Όρος, με τον πόθο να μιμηθεί τον Άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη, τον οποίο είχε ιδιαίτερα αγαπήσει, όταν παλαιότερα είχε διαβάσει το βίο του. Η χάρις του Θεού τον οδήγησε στην καλύβη του Αγίου Γεωργίου Καυσοκαλυβίων και στην υποταγή δύο Γερόντων, του Παντελεήμονος, ο οποίος ήταν και πνευματικός, και του Ιωαννικίου, αδελφών κατά σάρκα. Αφοσιώθηκε στους δύο Γέροντες, που κατά κοινή ομολογία ήταν ιδιαίτερα αυστηροί, με μεγάλη αγάπη και με πνεύμα απόλυτης υπακοής.

Έγινε μοναχός σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και πήρε το όνομα Νικήτας. Μετά από δύο χρόνια έγινε μεγαλόσχημος. Λίγο αργότερα ο Θεός του δώρισε το διορατικό χάρισμα.

Στα δεκαεννέα του χρόνια ο Γέροντας αρρώστησε πολύ σοβαρά, γεγονός που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει οριστικά το Άγιον Όρος. Επέστρεψε τότε στην Εύβοια, όπου εγκαταβίωσε στη Μονή του Αγίου Χαραλάμπους Λευκών. Ένα χρόνο αργότερα, το έτος 1926 μ.Χ., σε ηλικία είκοσι ετών, χειροτονήθηκε ιερέας στον Άγιο Χαράλαμπο Κύμης από τον Πορφύριο Γ’ , Αρχιεπίσκοπο Σινά, ο οποίος του έδωσε το όνομα Πορφύριος. Στα είκοσι δύο του έγινε πνευματικός-εξομολόγος και λίγο αργότερα αρχιμανδρίτης. Για ένα διάστημα εργάστηκε ως εφημέριος στους Τσακαίους, χωριό της Εύβοιας.

Στην Εύβοια, στην Ιερά Μονή Αγίου Χαραλάμπους, έζησε δώδεκα χρόνια, διακονώντας τους ανθρώπους ως πνευματικός και εξολόγος, και τρία χρόνια στην Άνω Βάθεια, στην εγκαταλελειμμένη Μονή του Αγίου Νικολάου.

Το 1940 μ.Χ., παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γέροντας Πορφύριος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ανέλαβε καθήκοντα εφημερίου και πνευματικού στην Πολυκλινική Αθηνών. Όπως ο ίδιος έλεγε, έζησε εκεί τριάντα τρία χρόνια σαν μία μέρα, ασκώντας ακαταπόνητα το πνευματικό έργο και ανακουφίζοντας τον πόνο και την ασθένεια των ανθρώπων.

Από το 1955 μ.Χ. είχε εγκατασταθεί στα Καλλίσια, όπου είχε μισθώσει από την Ιερά Μονή Πεντέλης το εκεί ευρισκόμενο μονύδριο του Αγίου Νικολάου με την αγροτική περιοχή που το περιέβαλλε, την οποία καλλιεργούσε με μεγάλη επιμέλεια. Εδώ, παράλληλα εξασκούσε το πλούσιο πνευματικό του έργο.

Το καλοκαίρι του 1979 μ.Χ., εγκαταστάθηκε στο Μήλεσι με το όνειρο να χτίσει μοναστήρι. Εκεί ζούσε στην αρχή σε ένα τροχόσπιτο κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες και μετά σε ένα απέριττο κελλάκι από τσιμεντόλιθους, όπου και υπέμενε αγόγγυστα τις πολλές δοκιμασίες της υγείας του. Το 1984 μ.Χ. μεταφέρθηκε σε κτίσμα του υπό ανέγερση μοναστηριού, για την ολοκλήρωση του οποίου ο Γέροντας, παρόλο που ήταν πολύ άρρωστος και τυφλός, εργαζόταν ακατάπαυστα και ακαταπόνητα. Με τη θεμελίωση του Καθολικού της Μονής Μεταμορφώσεως, στις 26 Φεβρουαρίου 1990 μ.Χ., αξιώθηκε να δει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα.

Τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής του άρχισε να προετοιμάζεται για την κοίμησή του. Επιθυμούσε να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, στα αγαπημένα του Καυσοκαλύβια, όπου μυστικά και αθόρυβα, όπως έζησε, θα έδιδε την ψυχή του στο Νυμφίο της. Πολλές φορές τον άκουσαν να λέει: «Επιδιώκω και τώρα που εγήρασα να πάω και να πεθάνω εκεί πάνω».

Πράγματι, τον Ιούνιο του 1991 μ.Χ., προαισθανόμενος το τέλος του, και μη θέλοντας να κηδευθεί με τιμές, αναχώρησε για το καλύβι του Αγίου Γεωργίου στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, όπου είχε καρεί μοναχός πριν από περίπου 70 χρόνια και στις 4:31΄ το πρωί της 2ας Δεκεμβρίου 1991 μ.Χ. παρέδωσε το πνεύμα στον Κύριο, που τόσο αγάπησε στη ζωή του.

Τα τελευταία λόγια που ακούστηκαν από το στόμα του ήταν από την αρχιερατική προσευχή του Κυρίου, αυτά που τόσο αγαπούσε και πολύ συχνά επαναλάμβανε: «ἵνα ὦσιν ἓν».

Στην αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου προχώρησε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά την συνεδρίαση της 27ης Νοεμβρίου 2013 μ.Χ., υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

άρωμα Χριστουγέννων!!