Συντάκτης: Kostas Bertsias

Photo by Annie Spratt on Unsplash

Θυμάμαι άπειρες ώρες παιχνιδιού όταν ήμουν παιδί, από την προσχολική ηλικία έως και το τέλος του δημοτικού. Απέναντι από το σπίτι μου είχε μια παιδική χαρά, ήμουν τυχερή σ’ αυτό, έτσι όταν γυρνούσα από το σχολείο σταματούσα εκεί πρώτα και έπαιζα, για μια ώρα τουλάχιστον. Ήταν επιτακτική ανάγκη πριν καταλήξω στο ημερήσιο πρόγραμμα δραστηριοτήτων. Το θυμάμαι σαν σήμερα πόσο περίμενα εκείνη την ώρα.

Έχουν άραγε τα σημερινά παιδιά τον ελεύθερο χρόνο που δικαιούνται; Υπάρχουν άλλωστε αρκετά πλεονεκτήματα, όταν προτεραιότητα στο ημερήσιό τους πρόγραμμα είναι και το ελεύθερο  παιχνίδι. Και όμως, έχετε προσέξει ότι υπάρχει μια έμμεση ή ακόμα και άμεση πίεση να οργανώνουμε διαρκώς το χρόνο των παιδιών μας, γεμίζοντας τη μέρα τους με δραστηριότητες; Είτε είναι κολύμπι, είτε μπαλέτο. Ποδόσφαιρο ή ξιφασκία. Πολλοί από εμάς κανονίζουμε τρεις τουλάχιστον δραστηριότητες την εβδομάδα και, κατά κάποιον τρόπο, νιώθουμε ότι κάνουμε έτσι κάτι καλό ως γονείς. Είναι όμως πράγματι έτσι;

“Θα παίξουμε το Σάββατο;” – μια φράση γνώριμη στις προηγούμενες γενιές. Τη λέγαμε συχνά και εννοούσαμε το ελεύθερο παιχνίδι, όχι την οργάνωση κάποιας διδακτικής δραστηριότητας. Σήμερα, ακόμη και μέσα στο Σαββατοκύριακο, τα περισσότερα παιδιά είναι απασχολημένα με δραστηριότητες. Μήπως επειδή νομίζουμε πως το παιχνίδι χωρίς σκοπό, χωρίς δομή, είναι μια σπατάλη χρόνου;

Αισθανόμαστε υπερήφανοι όταν λέμε, για παράδειγμα, ο Νίκος κέρδισε ένα μετάλλιο ή η Μαρία έμαθε την αλφάβητο στα ισπανικά. Αυτό μας κάνει να νιώθουμε ότι κάνουμε καλά τη δουλειά μας ως γονείς. Το κάνουμε με τις καλύτερες προθέσεις, είναι όμως αυτό σωστό; Τα εκπαιδεύουμε να γίνουν πιο επιτυχημένοι ενήλικες, προσφέροντάς τους δομημένες δραστηριότητες, μήπως όμως αυτές ακριβώς οι δομές ταιριάζουν περισσότερο σε ενήλικες;

Την ίδια στιγμή, αντιλαμβάνομαι ότι τα παιδιά ενστικτωδώς διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και ανακαλύπτουν τη δύναμη να λύνουν διαφωνίες που πιθανώς να προκύψουν, μόνα τους χωρίς παρεμβολές από κάποιον ενήλικα.

Άραγε, τι διδάσκονται τα παιδιά μέσα από το ελεύθερο παιχνίδι; Όταν βρισκόμαστε μαμάδες ή μπαμπάδες σ’ ένα άδειο πάρκο και αφήνουμε τα παιδιά μας να παίξουν ελεύθερα ό,τι θέλουν, παρακολουθώ  πόσο γρήγορα αναπτύσσουν ένα δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Σχηματίζουν παιχνίδια φαντασίας, νιώθοντας χαρά να ορίζουν μόνοι τους το πλαίσιο του καινούργιου παιχνιδιού.

Την ίδια στιγμή, αντιλαμβάνομαι ότι τα παιδιά ενστικτωδώς διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και ανακαλύπτουν τη δύναμη να λύνουν διαφωνίες που πιθανώς να προκύψουν, μόνα τους χωρίς παρεμβολές από κάποιον ενήλικα. Είναι για κάποιες στιγμές κυρίαρχα στο παιχνίδι τους. Ανακαλύπτουν πώς να συνέρχονται έπειτα από μια αποτυχία ή μια νίκη. Εξελίσσονται με τη δύναμη της δημιουργικότητας και σιγά-σιγά μετατρέπουν το περιβάλλον ώστε να ικανοποιεί τις δικές τους ανάγκες. Γίνονται πιο ανθεκτικά, ένα χαρακτηριστικό που βοηθά και στην ικανότητά τους να παραμένουν ψύχραιμα απέναντι στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν αργότερα στη ζωή τους.

Μήπως έχει έρθει η ώρα να αφήσουμε λίγο παραπάνω χώρο στα παιδιά μας να παίξουν ελεύθερα;

 

— Κ —

καθέλκυση: (ουσ. θηλ.) .

καινοφανής: (επίθ.) υτός που εμφανίζεται για πρώτη φορά, ο πρωτοεμφανιζόμενος.

καιροφυλακτώ: (ρ.) περιμένω την κατάλληλη περίσταση για να κάνω κάτι, παραμονεύω, καραδοκώ.

καπηλεύομαι:

κατακερματισμός:

καταπίστευμα: (ουσ. ουδ.) αυτό που εμπιστεύεται κανείς σε κάποιον άλλο.

κατάφωρος: (επίθ.) ολοφάνερος, χειροπιαστός, οφθαλμοφανής.

κατηφής: (επίθ.) κατσούφης, σκυθρωπός.

κατηχούμενος: (μτχ.)

κίβδηλος: (επίθ.) ψεύτικος, πλαστός.

κόλαφος: (ουσ. αρσ.) .

κονιορτοποιώ: (ρ.) λιώνω, μετατρέπω κάτι σε σκόνη.

κωλησιεργώ: (ρ.) καθυστερώ την εκτέλεση ενός έργου.

— Λ —

λεξιθηρία: (ουσ. θηλ.) η αναζήτηση σπάνιων λέξεων και εκφράσεων και η χρησιμοποίησή τους στον προφορικό ή γραπτό λόγο.

λίκνο: (ουσ. ουδ.) κούνια / κοιτίδα / ο τόπος όπου για πρώτη φορά γεννήθηκε ή αναπτύχθηκε κάτι.

λιποψυχώ: (ρ.) δειλιάζω, φοβάμαι.

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι το όχημα για να εφαρμοστεί το σχέδιο δημιουργίας της λεγόμενης Προοδευτικής Συμμαχίας-Μετώπου με πρωταγωνιστές τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα και τους διάφορους χαρούμενους πρόθυμους κεντροαριστερούς

Μιχάλης Μιχαήλ

Η πολιτική ζωή της χώρας βρίσκεται σε ένα τέλμα, κοιτάζοντας το ημερολόγιο, μετρώντας τις ημέρες. Δεν υπάρχει εξέλιξη, συζήτηση και σχέδιο για το μέλλον. Η τοξικότητα παραμένει το βασικό χαρακτηριστικό στην πολιτική σκηνή

Κώστας Γιαννακίδης

Το να ζητάτε αντάλλαγμα για αυτό που προσφέρετε είναι απόλυτα λογικό και θεμιτό. Το να ζητάτε αντάλλαγμα για κάτι που το προσφέρεται με το περιτύλιγμα της ανιδιοτελούς αγάπης όμως δεν είναι ούτε λογικό, ούτε θεμιτό. Η ανιδιοτελής προσφορά είναι πραγματικά πολύ σπάνια. Σε όλους μας αρέσει να είμαστε ως έναν βαθμό “Μητέρα Τερέζα”, αλλά κάποια στιγμή χρειάζεται πραγματικά να αναρωτηθείτε…

Θέλετε να είστε “Μητέρα Τερέζα” ή απλά εσείς; Όποια κι αν είναι η απάντηση είναι εξίσου σεβαστή, όμως θα πρέπει αυτό να είναι ξεκάθαρο και μέσα σας και στους άλλους. Είναι γεγονός ότι κανένας άνθρωπος δεν πιστεύει ότι είναι αχάριστος, αλλά λίγο πολύ, όλοι είμαστε ως έναν βαθμό.

Εάν η προσφορά σας είναι ανιδιοτελής, τότε δεν σας αφορά τι σκέφτεται και πράττει ο άλλος.

Επαγγέλματα που χάνονται

από τον Χρήστο Μίχα.

Για αρκετά χρόνια η οικιακή οικονομία των κατοίκων των Δερβενοχωρίων,  στηρίχθηκε στην  συλλογή ρητίνης και στην παραγωγή Ξυλανθράκων – Κάρβουνου .

Η γεμάτη πευκοδάση περιοχή μας , κυρίως από Χαλέπιο Πευκη , από πολύ παλιά εξασφάλιζε στους κατοίκους  μας ένα πρόσθετο εισόδημα , υπήρχαν όμως και οικογένειες που ασχολούνταν , αποκλειστικά και μόνο με αυτά τα δασικά επαγγέλματα , ιδιαίτερα όσοι δεν ασχολούνταν με την Γεωργία και την Κτηνοτροφία  .

Η διαδικασία συλλογής ρητίνης ξεκινούσε την 1 Απριλίου περίπου και τελείωνε περί τα τέλη Οκτωβρίου .         Αρχικά οι ρετσινάδες ΄΄έφτιαχναν΄΄ τα πεύκα  , τοποθετώντας τσίγκινα ΄΄τενεκάκια ΄΄  , σε νέα πεύκα ή αντικαθιστούσαν τα φθαρμένα ΄΄ τενεκάκια ΄΄ στα παλαιά πεύκα   , με άλλα καινούργια . Τα μεγαλύτερα τενεκακια οι κάτοικοι τα έλεγαν ΄΄πομπίνες ΄΄ .

Απαραίτητη προϋπόθεση για να ετοιμασθεί ένας πεύκος και να αρχίσει η ρητίνευση του , ήταν το ύψος και η διάμετρος του κορμού του . Συγκεκριμένα θα έπρεπε να είχε  διάμετρο περίπου 60 πόντους , σε ύψος τουλάχιστον ενάμιση μέτρου , ώστε να μπορούσε να πελεκηθεί  διαδοχικά έως  αυτό το ύψος , οπότε τελείωνε και η περίοδος .Το ΄΄ξύσιμο΄΄ ή πελέκημα ήταν η μέθοδος αποφλοίωσης του κορμού με την διάνοιξη μετώπου, πέντε έως οκτώ πόντων με σκεπάρνι  .

Συνεχίστε την ανάγνωση του “ΡΗΤΙΝΟΣΥΛΕΚΤΕΣ στα Δερβενοχωρια”