της Μαριάννας Σκυλακάκη
“Όποιος χτυπά αναίτια, δεν έχει θέση στην Ελληνική Αστυνομία. Όποιος χτυπά ανήλικα, δεν χωρά πουθενά.” Με αφορμή βίντεο που δείχνει αστυνομικό της ομάδας ΔΙΑΣ να βιαιοπραγεί σε βάρος 11χρονου στο Μενίδι, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ξεκαθάρισε τη θέση του με ανάρτηση στο Twitter, ενώ το περιστατικό καταδικάστηκε, επίσης, από τον αρχηγό της ΕΛΑΣ.
Για την υπόθεση έχει διαταχθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα όλοι οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί, ενώ διαβάζουμε ότι ο 30χρονος ειδικός φρουρός που χτύπησε τον 11χρονο (που φαίνεται ότι έχει απασχολήσει και κατά το παρελθόν με αντίστοιχες πράξεις), είναι πιθανό ακόμη και να αποταχθεί.
Στην είδηση της ανάρτησης Χρυσοχοΐδη, έκανα το λάθος να σκρολάρω προς τα κάτω, στα σχόλια που ακολουθούν το σχετικό άρθρο σε ιστοσελίδα μεγάλης εφημερίδας. Όχι, δεν θεωρώ ότι είναι αντιπροσωπευτικά αυτά της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας. Από προηγούμενες εμπειρίες όμως, τα σχόλια αυτά συνήθως απέχουν τόσο από τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα πράγματα, ώστε υπέκυψα στον πειρασμό να τα διαβάσω.
Διαβάζοντάς τα, διαπίστωσα ότι χονδρικά, χωρίζονται στις εξής κατηγορίες: μια μικρή μειοψηφία καταδικάζει το περιστατικό, ένα σαφώς μεγαλύτερο γκρουπ υποστηρίζει ότι δεν είναι δα και μεγάλη υπόθεση ένα “χαστουκάκι”, μια άλλη δίνει έμφαση στην (ατεκμηρίωτη) υπαιτιότητα του μικρού, αλλά και στο γεγονός ότι εκτός από παιδί, πιθανώς γεννήθηκε Ρομά, με αναφορές σε “εκκολαπτόμενους εγκληματίες”, “γυφτάκια που κλέβουν”, “κωλόπαιδα” κ.ο.κ. Μια επίσης ευμεγέθης μερίδα απογοητεύεται από την κυβέρνηση που δείχνει “ανοχή” ή για το γεγονός ότι δεν έχουμε ακούσει την άποψη των αστυνομικών κ.λπ.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Για να είναι αποτελεσματική η προσπάθεια που ορθώς γίνεται να είναι όλοι οι πολίτες της χώρας μας ασφαλείς από παράνομες συμπεριφορές -το αυτονόητο σε ευνομούμενες, κανονικές χώρες- πρέπει παράλληλα να εκλείψουν τα περιστατικά υπέρμετρης ή, στην περίπτωση αυτή, αναίτιας (και πιθανώς ρατσιστικής) βίας. Αυτά τα δύο στοιχεία πρέπει να συμβαδίζουν αρμονικά – το ένα χαρίζει νομιμοποίηση στο άλλο. Ο επαγγελματισμός των αστυνομικών είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίζεται κάθε μέρα.