Σύμφωνα με τον συγγραφέα ο τρόπος με τον οποίο καλλιεργούμε τη γη φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουμε ολόκληρη τη ζωή μας!
Για τον Μπέρι, η κρίση της γεωργίας είναι ταυτόχρονα κρίση πολιτισμού: αφορά την εργασία, την κοινότητα και την ευθύνη μας απέναντι στον κόσμο που θα παραδώσουμε στους επόμενους.
Υποστηρίζει ότι η βιομηχανική γεωργία, προσηλωμένη στη μεγαλύτερη παραγωγή και στο κέρδος, παραβλέπει όσα κάνουν έναν τόπο βιώσιμο: τη γονιμότητα του εδάφους, τη γνώση του καλλιεργητή και τους δεσμούς της αγροτικής κοινότητας. Έτσι, μπορεί να αυξάνονται οι αποδόσεις ενώ ταυτόχρονα υποβαθμίζεται η γη και χάνονται οι άνθρωποι που τη γνωρίζουν και τη φροντίζουν.
Η πρότασή του είναι μια γεωργία προσαρμοσμένη στον συγκεκριμένο τόπο, με ανθρώπινη κλίμακα και μακροχρόνια φροντίδα. Η καλή καλλιέργεια απαιτεί γνώση, μέτρο και ευθύνη· η επιτυχία της κρίνεται και από την υγεία της γης και της κοινότητας που συντηρεί.
Η δική μου ανάγνωση συμπυκνώνεται στο παρακάτω:
«Δεν αρκεί να παράγουμε περισσότερα σήμερα· πρέπει να διατηρούμε τη δυνατότητα της γης και των ανθρώπων να ζουν καλά και αύριο».
