Από πού πηγάζει όλη αυτή η πίεση που συσσωρεύεται; Από την οικονομική ανασφάλεια, τη διάψευση των προσδοκιών, την αίσθηση αδικίας; Ίσως και από τη μοναξιά μιας ζωής όπου όλοι επικοινωνούν, αλλά λίγοι αισθάνονται ότι κάποιος τους ακούει.
Μήπως η δυσαρέσκεια δεν χωρά πια στις δημοσκοπήσεις και αναζητά διέξοδο στην καθημερινότητα; Μια παρατήρηση, μια θέση στάθμευσης, μια καρέκλα στη παραλία, ένα βλέμμα που ερμηνεύεται ως απειλή γίνονται αφορμές για εκρήξεις εντελώς δυσανάλογες προς το περιστατικό. Ο απέναντι μετατρέπεται σε αποδέκτη θυμού που δεν προκάλεσε, σαν να καλείται να πληρώσει για όλες τις προηγούμενες ματαιώσεις.
Η κοινωνική πίεση δεν αρκεί για να εξηγήσει κάθε βίαιη πράξη και ασφαλώς δεν τη δικαιολογεί. Μας υποχρεώνει, όμως, να αναρωτηθούμε τι διαβρώνει τις αντοχές, την αυτοσυγκράτηση και τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Γιατί, όταν μια ασήμαντη διαφωνία καταλήγει στον θάνατο, η αφορμή είναι μικρή· το πρόβλημα που αποκαλύπτεται, τεράστιο.
