Παράδοξο πράγμα η φήμη. Κάποιοι —πάρα πολλοί— κάνουν το παν για να την αποκτήσουν. Κυνηγούν την αναγνώριση, τη δημοσιότητα, το χειροκρότημα, πιστεύοντας πως, όταν έρθουν, θα τους χαρίσουν κάτι από την ευτυχία που τους λείπει. Κι ύστερα υπάρχουν εκείνοι που την έχουν ήδη κατακτήσει και αγωνίζονται να την τιθασεύσουν. Γιατί ανακαλύπτουν πως η φήμη μοιάζει με αφηνιασμένο άλογο: δύσκολα το καβαλικεύεις, ακόμη δυσκολότερα το κρατάς σταθερό και, αν χάσεις τα χαλινάρια, μπορεί να σε γκρεμίσει και να σε ποδοπατήσει.
Απόσπασμα από κείμενο του Χ. Χωμενίδη.
Με πρώτη ύλη τις παραπάνω ιδέες μια συνέχεια για τη φήμη και την ελευθερία .
Η φήμη έχει μια παράξενη ιδιότητα: στην αρχή υπηρετεί τον άνθρωπο και ύστερα απαιτεί από τον άνθρωπο να την υπηρετεί. Εκείνος που έγινε γνωστός για κάτι καλείται διαρκώς να αποδεικνύει ότι εξακολουθεί να αξίζει την εικόνα που δημιούργησαν οι άλλοι γι’ αυτόν. Δεν του επιτρέπεται εύκολα η αποτυχία, η αδυναμία, μερικές φορές ούτε καν η αλλαγή. Γίνεται, χωρίς να το καταλάβει, αιχμάλωτος του ίδιου του ειδώλου του.
Ίσως γι’ αυτό η μεγαλύτερη δοκιμασία δεν είναι να αποκτήσεις φήμη, αλλά να μην πιστέψεις υπερβολικά σ’ αυτήν. Να θυμάσαι ότι ο έπαινος είναι δανεικός και το χειροκρότημα προσωρινό. Το πλήθος που σήμερα σε ανεβάζει ψηλά μπορεί αύριο, με την ίδια ευκολία, να στρέψει αλλού το βλέμμα του — ή ακόμη και να σε γκρεμίσει.
Η πραγματική ελευθερία αρχίζει όταν ο άνθρωπος μπορεί να ξεχωρίζει αυτό που είναι από αυτό που λένε οι άλλοι ότι είναι. Να χαίρεται την αναγνώριση χωρίς να εξαρτάται από αυτήν και να αντέχει την αφάνεια χωρίς να αισθάνεται ότι μικραίνει.
Δεν έχει τόση σημασία πόσοι γνωρίζουν το όνομά σου. Σημασία έχει, όταν σταματήσουν τα χειροκροτήματα, να εξακολουθείς εσύ να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.
