Από τον ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση:

Μέρος τρίτο (τελευταίο)

Από αυτά με τα οποία η σοφία προετοιμάζει την ευτυχία για ολόκληρη τη ζωή, εκείνο που είναι πολύ πιο σημαντικό είναι η εξασφάλιση της φιλίας.

Ας συμμετέχουμε στις συμφορές των φίλων, όχι με θρήνους, αλλά με τη φροντίδα μας γι’ αυτούς. 

Ορισμένοι άνθρωποι θέλησαν να γίνουν ένδοξοι και διάσημοι, νομίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα προστατευτούν από τους άλλους ανθρώπους. Έτσι, αν η ζωή τους έγινε ασφαλής, απέκτησαν το αγαθό της φύσης. Αν όμως δεν έγινε σφαλής, τότε δεν κατέχουν αυτό που, από την αρχή κιόλας επιθύμησαν, παρακινημένοι από το φυσικό ένστικτο.

Η μελέτη της φύσης δεν φτιάχνει κομπαστές ούτε φαφλατάδες, ούτε άτομα που επιδεικνύουν αυτή την – αξιοζήλευτη στον πολύ κόσμο – γνώση, αλλά υπερήφανους και ανεξάρτητους ανθρώπους, που πιστεύουν στην αξία των δικών τους αγαθών και όχι σε εξωτερικά πράγματα. 

Κακό πράγμα η ανάγκη, όμως δεν έχουμε καμία ανάγκη να ζούμε κάτω από την εξουσία της ανάγκης.

Τίποτα δεν είναι αρκετό, για όποιον το αρκετό είναι λίγο.

Ο πλούτος που μας αρκεί ώστε να ζούμε σύμφωνα με τη φύση, έχει τα όριά του και αποκτάται εύκολα. Ενώ ο πλούτος που αποζητά η ανθρώπινη ματαιοδοξία, χάνεται στο άπειρο.

Υπάρχει και στη λιτότητα ένα όριο που, όποιος δεν το υπολογίζει, παθαίνει κάτι παραπλήσιο μ’ αυτόν που δεν βάζει όρια στις επιθυμίες του.

Το σημαντικότερο όφελος που πηγάζει από την αυτάρκεια είναι η ελευθερία.

Είναι ανόητο να ζητάει κανείς από τους θεούς αυτά που μπορεί να τα εξασφαλίσει ο ίδιος στον εαυτό του.

Δεν απομακρύνουν την ταραχή της ψυχής και δεν φέρνουν την αληθινή χαρά ούτε ο μεγαλύτερος πλούτος που υπάρχει, ούτε οι τιμές και ο θαυμασμός των πολλών, ούτε κάποιο άλλο από τα πράγματα που ανάγονται σε απροσδιόριστα αίτια.

Πρέπει να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από το κάτεργο της καθημερινής ρουτίνας και της πολιτικής.

Η φυσική δικαιοσύνη είναι σύμβαση προς το κοινό συμφέρον, ώστε να μη βλάπτει ο ένας τον άλλο, ούτε να βλάπτεται.

Μην κάνεις τίποτα στη ζωή σου που θα σου προκαλέσει φόβο, αν το μάθουν οι γύρω σου.

Κανέναν δεν πρέπει να φθονούμε.Τους καλούς δεν είναι σωστό να τους φθονεί κανείς, κι όσο πάλι για τους κακούς, όσο καλύτερα τους έρχονται τα πράγματα, τόσο περισσότερο χαλάνε οι ίδιοι. 

Ποτέ δεν επιθύμησα να γίνω αρεστός στους πολλούς. Αφενός, δεν κάθισα να μάθω τί αρέσει στους πολλούς κι αφετέρου, τα όσα ήξερα εγώ βρισκόταν μακριά από τη δική τους αντίληψη.

ΓΛ