Η μοναξιά έχει έναν παράξενο μεγεθυντικό φακό. Μια μικρή ανησυχία μπορεί να γίνει φόβος, μια απογοήτευση πικρία, μια αδικία θυμός. Το μυαλό επιστρέφει ξανά και ξανά στα ίδια γεγονότα, ανακατασκευάζει συζητήσεις, φαντάζεται όσα θα μπορούσαμε να είχαμε πει ή κάνει. Και κάποτε καταλήγουμε να βασανιζόμαστε όχι από όσα συνέβησαν, αλλά από όσα σκεφτόμαστε γι’ αυτά.
Γι’ αυτό χρειάζεται να προσέχουμε τις σκέψεις μας. Όχι να τις φοβόμαστε ούτε να προσπαθούμε να τις φυλακίσουμε. Να μάθουμε όμως να τις ξεχωρίζουμε. Γιατί δεν είναι κάθε σκέψη αλήθεια, ούτε κάθε φόβος προμήνυμα, ούτε κάθε υποψία πραγματικότητα.
Η μοναχικότητα, δεν είναι αναγκαστικά εχθρός. Μπορεί να γίνει πολύτιμος τόπος αυτογνωσίας. Εκεί, μακριά από τον θόρυβο των άλλων, μπορούμε να ακούσουμε καθαρότερα τι πραγματικά θέλουμε, τι μας βαραίνει, τι αξίζει να κρατήσουμε και τι πρέπει επιτέλους να πετάξουμε.
Οι σκέψεις είναι σαν τους σπόρους: όποιους ποτίζεις, αυτοί μεγαλώνουν. Αν τρέφεις συνεχώς τον φόβο, την καχυποψία και την πικρία, κάποτε θα θεριέψουν. Αν καλλιεργείς την ευγνωμοσύνη, τη συγχώρεση, την ελπίδα και τη δημιουργία, αυτά θα αρχίσουν σιγά σιγά να καθορίζουν και τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή.
Γι’ αυτό, όταν είστε μόνοι, προσέξτε τις σκέψεις σας. Γιατί εκείνες τις ώρες, που κανείς δεν σας ακούει, γράφεται αθόρυβα ένα μεγάλο μέρος του χαρακτήρα σας.
Και μάλλον ελευθερία να μην είναι να μην περνούν σκοτεινές σκέψεις από το μυαλό μας. Είναι να μην τους επιτρέπουμε να κατοικούν μόνιμα μέσα μας.
