Για πολλά χρόνια μάθαμε να πιστεύουμε ότι η νοημοσύνη είναι ένας αριθμός. Ένα τεστ, μια βαθμολογία, μια κατάταξη. Έτσι, το πρώτο ερώτημα που θέτουμε για έναν άνθρωπο είναι: «Πόσο έξυπνος είναι;»
Ίσως όμως το ουσιαστικότερο ερώτημα να είναι άλλο: «Με ποιον τρόπο είναι έξυπνος;»
Υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται με αριθμούς και άλλοι που σκέφτονται με λέξεις. Άλλοι «διαβάζουν» τους ανθρώπους σαν ανοιχτό βιβλίο, ενώ κάποιοι μπορούν να αφουγκραστούν τη φύση ή να δουν εκείνο που οι περισσότεροι προσπερνούν. Κάποιος μπορεί να λύνει σύνθετες εξισώσεις, κι ένας άλλος να λύνει συγκρούσεις, να εμπνέει, να δημιουργεί ή να παρηγορεί. Όλες αυτές είναι μορφές ανθρώπινης ευφυΐας.
Η ζωή, άλλωστε, σπάνια μας εξετάζει με τεστ πολλαπλής επιλογής. Μας εξετάζει στην κρίση, στην επιμονή, στη δημιουργικότητα, στην ικανότητα να συνεργαστούμε, να μάθουμε από τα λάθη μας και να συνεχίσουμε όταν όλα δείχνουν δύσκολα.
Μάλλον φαίνεται πιο σωστό ότι το πραγματικό μέτρο της νοημοσύνης να μην είναι πόσο γρήγορα βρίσκει κανείς τη σωστή απάντηση, αλλά πόσο σοφά χρησιμοποιεί τις ικανότητές του για να δώσει νόημα στη ζωή του και αξία στη ζωή των άλλων.
Γιατί τελικά, η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι πόσο έξυπνος είναι ένας άνθρωπος, αλλά με ποιον τρόπο κάνει τη νοημοσύνη του χρήσιμη στον εαυτό του και στον κόσμο
