Αν θέλεις να βλέπεις το ουράνιο τόξο, μάθε να ζεις με τη βροχή

Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν το ουράνιο τόξο, αλλά λίγοι αντέχουν τη βροχή που το γεννά. Θέλουμε τη χαρά χωρίς την αναμονή, την επιτυχία χωρίς την απογοήτευση, τη γαλήνη χωρίς να περάσουμε πρώτα από την ταραχή. Κι όμως, η ζωή λειτουργεί διαφορετικά. Τα πιο φωτεινά της χρώματα εμφανίζονται συνήθως ύστερα από τις πιο σκοτεινές ώρες.

Η βροχή στη ζωή των ανθρώπων παίρνει πολλές μορφές: αποτυχίες, απώλειες, μοναξιά, αβεβαιότητα, προδοσίες, καθυστερήσεις. Είναι οι εποχές όπου νιώθεις πως όλα γκρίζαραν γύρω σου και πως ο ουρανός έχει χαμηλώσει επικίνδυνα πάνω από το κεφάλι σου. Κανείς δεν τις επιθυμεί. Όμως σχεδόν πάντα αυτές οι περίοδοι είναι που σμιλεύουν χαρακτήρες, ωριμάζουν σκέψεις και καθαρίζουν τις ψευδαισθήσεις.

Ο άνθρωπος που δεν έζησε ποτέ «βροχή», δύσκολα εκτιμά πραγματικά το φως. Αντίθετα, εκείνος που πέρασε μέσα από δυσκολίες αποκτά μια βαθύτερη σχέση με τη ζωή. Μαθαίνει να αντέχει, να περιμένει, να ελπίζει. Και κυρίως, να αναγνωρίζει την ομορφιά όταν αυτή εμφανιστεί.

Το ουράνιο τόξο δεν είναι θαύμα που συμβαίνει παρά τη βροχή. Είναι θαύμα που συμβαίνει εξαιτίας της.