Υπάρχει μια πλάνη που συνοδεύει τον άνθρωπο όσο μεγαλώνει: ότι ο σκοπός είναι προνόμιο της νιότης. Ότι αν δεν τον βρεις νωρίς, αν δεν τον υπηρετήσεις με ορμή και ταχύτητα, κάπου στη διαδρομή τον χάνεις — και μαζί του χάνεις και το νόημα. Όμως ο σκοπός δεν είναι θέση εργασίας για να έχει όριο ηλικίας, ούτε επάγγελμα για να απαιτεί συνταξιοδότηση. Είναι στάση ζωής.
Ο σκοπός δεν γεννιέται απαραίτητα με εμάς· πολλές φορές αποκαλύπτεται αργά, μέσα από τις ήττες, τις διαψεύσεις, τις ανατροπές. Εκεί όπου η εμπειρία, αντί να μας βαραίνει, μας καθορίζει. Εκεί όπου το περιττό φεύγει και μένει το ουσιώδες. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βρήκαν τον αληθινό τους δρόμο όταν πια είχαν “αργήσει” για τα δεδομένα των άλλων. Στη ζωή δεν υπάρχει καθυστέρηση — υπάρχει μόνο αφύπνιση.
Συχνά συγχέουμε τον σκοπό με την καριέρα. Όμως η καριέρα τελειώνει, αλλά ο σκοπός μετασχηματίζεται. Ο άνθρωπος μπορεί να πάψει να εργάζεται, αλλά δεν παύει να είναι χρήσιμος, να δημιουργεί και να προσφέρει και να δίνει νόημα στην ύπαρξη του. Ένας δάσκαλος μπορεί να σταματήσει να διδάσκει σε τάξη, αλλά συνεχίζει να διδάσκει με την παρουσία του. Ένας επιχειρηματίας μπορεί να αποσυρθεί από την αγορά, αλλά συνεχίζει να χτίζει αξία μέσα από τους ανθρώπους του. Ο σκοπός αλλάζει μορφή, όχι ουσία.
Πιθανώς ο σκοπός να είναι το μόνο στοιχείο του ανθρώπου που δεν φθείρεται με τον χρόνο — αντιθέτως, ωριμάζει. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο απομακρύνεται από τη φιλοδοξία και πλησιάζει το νόημα. Από την ανάγκη για αναγνώριση περνά στην ανάγκη για προσφορά.
Η κοινωνία συχνά μας δίνει ρόλους με ημερομηνία λήξης. Ο σκοπός, όμως, δεν υπακούει σε τέτοιες συμβάσεις. Δεν αποχωρεί, δεν κουράζεται, δεν ζητά αποζημίωση. Περιμένει — διακριτικά αλλά επίμονα — να του δώσουμε χώρο. Και κάθε φορά που το κάνουμε, σε όποια ηλικία κι αν είμαστε, μας ανταμείβει με κάτι ανεκτίμητο: την αίσθηση ότι η ζωή συνεχίζει να έχει κατεύθυνση.