«Και όλους να τους κερδίσεις, θα βρεθείς χαμένος» — αγαπημένη φράση του φίλου μου του Πέτρου, που πολλοί τον λένε «άγιο αλάνι», καθώς συναναστρέφεται με αγίους γεροντάδες της Αθωνικής Πολιτείας και, κατά πώς φαίνεται, δεν είναι ξένος προς την αγιοσύνη.
Προσπάθησα πολλές φορές —είναι η αλήθεια— να του εκμαιεύσω κάτι περισσότερο, να μου πει ποιο είναι το βαθύτερο νόημα αυτής της φράσης. Μάταιος κόπος. Η απόκρισή του μονολεκτική: «Ψάξου».
Αγαπητέ Πέτρο, έψαξα και σκέφτηκα τα παρακάτω. Αν συμφωνείς, μου αρκεί ένα νεύμα.
Υπάρχει μια παράξενη παγίδα στη ζωή: η ανάγκη να κερδίζεις.
Να επικρατείς στη συζήτηση, να έχεις τον τελευταίο λόγο, να επιβεβαιώνεσαι συνεχώς. Να φεύγεις από κάθε αντιπαράθεση με την αίσθηση της νίκης και την συντριβή του αντιπάλου
Κι όμως, αυτή η διαρκής «νίκη» κρύβει μια βαθιά ήττα.
Γιατί κάθε φορά που «κερδίζεις» πάση θυσία, κάτι άλλο χάνεται: η σχέση.
Η εμπιστοσύνη. Η δυνατότητα του άλλου να σε πλησιάσει χωρίς άμυνα.
Ο νικητής συχνά μένει μόνος — όχι γιατί οι άλλοι τον απέρριψαν, αλλά γιατί ο ίδιος τους έκλεισε τον δρόμο.
Η ζωή δεν πρέπει να είναι πεδίο μάχης, ούτε πίνακας σκορ.
Δεν μετριέται σε επιχειρήματα που υπερίσχυσαν, αλλά σε ανθρώπους που έμειναν.
Υπάρχουν στιγμές που η αλήθεια δεν χρειάζεται να επιβληθεί, αλλά να ειπωθεί χωρίς κωδωνοκρουσίες, σεμνά και ταπεινά.
Στιγμές που η υποχώρηση αξίζει περισσότερο από τη δικαίωση.
Στιγμές που το να κάνεις πίσω δεν είναι ήττα, αλλά επίγνωση.
Ο άνθρωπος που θέλει να κερδίζει πάντα, στο τέλος δεν συνομιλεί — μονολογεί.
Και ο μονόλογος, όσο «σωστός» κι αν είναι, δεν χτίζει τίποτα.
Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο δεν είναι να κερδίσουμε τους άλλους,
αλλά να μη χάσουμε τον εαυτό μας μέσα στην ανάγκη μας να έχουμε δίκιο.
Γιατί στο τέλος,
εκείνος που κέρδισε τους πάντες,
είναι συχνά ο μόνος που δεν έχει πια κανέναν.
ΚΜ