Καλημέρα!
Σάββατο της Αναστάσεως του Λαζάρου σήμερα!
«Και τί βραδύνεις, Λάζαρε; φησίν,
ὁ φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς·
ἔξελθε οὖν, ἵνα κἀγὼ ἄνεσιν λάβω»
Υπάρχουν φράσεις που ξεκινούν από την εκκλησιαστική γλώσσα και καταλήγουν να γίνουν σχεδόν καθημερινές — όχι γιατί τις καταλαβαίνουμε πλήρως, αλλά γιατί κουβαλούν μέσα τους έναν τόνο αλήθειας.
«Και τί βραδύνεις, Λάζαρε;»
Η εικόνα γνωστή: το κάλεσμα προς τον Λάζαρο να εξέλθει.
Μόνο που εδώ, κάποιος προσθέτει κάτι βαθιά ανθρώπινο — σχεδόν ανυπόμονο:
«ἵνα κἀγὼ ἄνεσιν λάβω».
Να τελειώνουμε, δηλαδή.
Να ανασάνω κι εγώ.
Και κάπου εκεί, το θαύμα προσγειώνεται στη ζωή.
Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, όλοι έχουμε υπάρξει — έστω για λίγο — ένας μικρός «Λάζαρος».
Κλεισμένοι σε μια συνήθεια, σε μια αδράνεια, σε μια καθυστέρηση που τραβάει περισσότερο απ’ όσο πρέπει.
Και απ’ έξω, πάντα κάποιος φωνάζει.
Ένας φίλος. Μια ευκαιρία. Μια ανάγκη.
Ή καμιά φορά… ο ίδιος μας ο εαυτός.
Όχι απαραίτητα με μεγαλόστομα λόγια.
Αλλά με εκείνο το απλό, σχεδόν καθημερινό:
«Τι βραδύνεις;»
Η ζωή δεν περιμένει τα μεγάλα προσκλητήρια.
Προχωρά με μικρά «δεῦρο ἔξω».
Και το πιο ενδιαφέρον δεν είναι το κάλεσμα —
αλλά το πόσο καιρό κάνουμε να απαντήσουμε.
