Σαν να βγήκες για λίγο έξω από τον χρόνο.
Σε ένα ταπεινό πετρόχτιστο εκκλησάκι, στις βόρειες υπώρειες της Παρνηθας το φως δεν έρχεται από έξω· γεννιέται μέσα, από τα κεριά. Μικρές φλογίτσες που τρεμοπαίζουν, σαν να παλεύουν με το σκοτάδι αλλά χωρίς αγωνία—σαν να το γνωρίζουν.
Στο βάθος, το βλέμμα του Χριστού σε ακολουθεί ήσυχα. Όχι αυστηρά· περισσότερο σαν να γνωρίζει ήδη.
Και τότε, η μορφή!
Περνά σαν σκιά, σχεδόν άυλη. Δεν είναι πρόσωπο, είναι το άλλο. Είναι ο άνθρωπος που μπήκε για λίγο, άναψε ένα κερί, είπε μέσα του κάτι που δεν θα ακουστεί ποτέ αλλά ελπίζει να εισακουστεί … και έφυγε. Η κίνησή του θολή, σαν να μην ανήκει πλήρως στον χώρο—ή σαν ο χρόνος εκεί μέσα να κυλά αλλιώς.
ΚΜ