Η φράση του Jesse Jackson «Ποτέ μην κοιτάς αφ’ υψηλού κανέναν, εκτός αν τον βοηθάς να σηκωθεί» συνοψίζει μια βαθιά ηθική στάση απέναντι στον άνθρωπο.
Στην καθημερινή ζωή είναι εύκολο να αισθανθεί κανείς ανώτερος. Η κοινωνία μάς συνηθίζει σε συγκρίσεις: ποιος έχει περισσότερα, ποιος πέτυχε, ποιος απέτυχε. Έτσι, το βλέμμα από ψηλά γίνεται συχνά βλέμμα περιφρόνησης. Όμως η φράση αυτή μας θυμίζει ότι το μοναδικό ηθικά αποδεκτό «ύψος» είναι εκείνο της αλληλεγγύης.
Ο άνθρωπος δεν αξίζει επειδή στέκεται πιο ψηλά από τον άλλον, αλλά επειδή σκύβει όταν χρειάζεται. Η πραγματική ανωτερότητα δεν είναι η υπεροψία· είναι η ταπεινή δύναμη που απλώνει το χέρι σε όποιον έπεσε. Εκείνη τη στιγμή το βλέμμα από ψηλά δεν είναι πια καταφρόνηση· είναι βοήθεια.
Η ζωή, άλλωστε, έχει τον δικό της τρόπο να μας θυμίζει ότι οι θέσεις αλλάζουν. Σήμερα μπορεί να είμαστε εμείς όρθιοι και κάποιος άλλος πεσμένος· αύριο μπορεί να συμβεί το αντίθετο. Όποιος το καταλαβαίνει αυτό, αποφεύγει την αλαζονεία και κρατά μέσα του μια απλή αρχή: η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι κοινή.
Τελικά, το μέτρο του ανθρώπου δεν είναι το πόσο ψηλά στέκεται, αλλά πόσους βοήθησε να σηκωθούν.