•Πρώτη φορά πήγα θέατρο στις 2 το μεσημέρι.Με ευγενική πρόσκληση του Αχιλλέα,της Ελένης και της Μαρίας Χριστινας.Θεατρο matinee.Tres chic,tres elegant .Tres comfortable.
Αισθανθηκα να με ρουφάει μια παριζιάνικη ατμόσφαιρα.Μολις είχαν γυρίσει από το Παρίσι και ο Βαγγέλης,η Ευη και τα εγγόνια μου και μου φέραν σοκολατάκια και φουά γκρα.
Παμε να δούμε μια καταπληκτική παράσταση μου είπαν.Οιδιποδας.Την εκθειάζουν οι κριτικές.Παμε.Ο Σοφοκλης μας ακουμπάει 2.500 χιλιάδες χρόνια.Ειναι ένα ακόμα μνημείο λόγου ένα συγκλονιστικό δημιούργημα.5ος Π Χ αιώνας στο μεταίχμιο ακμής και παρακμής της Αθήνας.Η μοίρα,η ύβρις,η μηνις κλπ.
•Το κοινό ενθουσιώδες χειροκροτούσε μανιωδώς.Οιδιποδας του Σοφοκλη ,αλλά με ψιλά γράμματα κάποιου ταλαντούχου φερέλπιδος κυρίου Robert Icke.Ενταξει δεν είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι και είμαι μύγα μέσα στο γάλα,έσχατη αιρετική μειοψηφία.Τι ήταν αυτός ο αχταρμάς; Βαζουμε στο μίξερ λίγο από όλα τα συστατικά.Ολιγον me too,λίγη ομοφοβία,λίγο Obama και κρίση δημοκρατίας γενικώς,λίγο κακοποιημένη γυναίκα ,λίγο πολιτική ίντριγκα της πλάκας ,λίγο σεξ,λίγο συγκάλυψη σε σωστές δοσεις ,λίγο αστεγους γκουρού και μετά αυτοκτονούμε την Ιοκάστη τυφλώνουμε τον Οιδίποδα και λεμε τούτος είναι ο Σοφοκλης… δια χειρός Robert.
Η ανέμπνευστη δάνειος δόξα,να την κλέβουμε από ένα κείμενο μνημείο της ανθρωπότητας ,σήμα κατατεθέν του πολιτισμού μας και να τη πουλάμε ως δικό μας έργο.Λογοκλεπτοντας ακόμα και το τίτλο.Χωρις το παραμικρό σημείο επαφής με το συμβολισμό του αρχαίου έργου και τις ιστορικές,πολιτισμικές και θρησκευτικές αναφορές του και τις μεταφυσικές του διαστάσεις στην τότε κουλτούρα.Μ ένα χυλό τόσο ρηχό που δεν χρειάζεσαι κουτάλι να τον φας ,αρκεί το κουταλάκι.
•Δέχομαι ότι μπορεί να είμαι συντηρητικός σε κάποια πράγματα.Δεν αρνούμαι την ποικιλία της σκηνοθετικής ματιάς.Καθολου.Αλλο αυτό και άλλο να οικειοποιούμαι τη τραγωδία και να τη κακοποιώ,σε υποτιθέμενα σύγχρονο context.Ε λοιπόν ούτε ο Ομπάμα ούτε ο Τραμπ είναι Οιδίποδες mr Robert.Ουτε η Μελάνια Ιοκάστη.
•Ζηλεύω όμως.Απεκτησα φιλοδοξίες.Να γράψω κι εγώ έναν αχταρμά με Μητσοτάκη,Τσίπρα,με Λιανη κι ότι μουρθει και να τη πω Ορέστεια του Αισχυλου δια χειρός του Πάνου Μπιτσαξή.Ελεος.
•Κατανοώ τον αντίλογο,μόλις τον άκουσα από τη Μαρία Χριστίνα που ενοιωσε συγκίνηση από τη παράσταση.Τι να κάνω διαφωνώ.Για μένα είναι κάτι σαν προσβολή ενός μνημείου.Στο μόνο που θα συμφωνήσω είναι πως οι ηθοποιοί ή Καριοφυλια Καραμπετη ιδίως και ο Νίκος Κουρης ήταν πολύ καλοί στην ερμηνεία τους και η παράσταση τεχνικά άρτια.
Πάνος. Μπιτσαξής