Στην ελληνική αγορά εργασίας, αλλά και διεθνώς, παρατηρείται ολοένα και πιο έντονα το φαινόμενο της “σιωπηρής απαξίωσης” των διευθυντικών στελεχών που έχουν περάσει το όριο των 45 ή 50 ετών. Παρότι πρόκειται για άτομα με πλούσια εμπειρία, βαθιά γνώση της αγοράς και διαμορφωμένη στρατηγική σκέψη, συχνά αντιμετωπίζονται από εργοδότες και recruiting agencies με καχυποψία ή και απόρριψη, χωρίς μάλιστα αυτό να εκφράζεται ευθέως. Το αποτέλεσμα είναι ένα κλίμα ανασφάλειας και απογοήτευσης για πολλά στελέχη που, ενώ διαθέτουν όλα τα εφόδια, βρίσκουν μπροστά τους κλειστές πόρτες και ασύμμετρη αντιμετώπιση σε σχέση με νεότερους υποψηφίους.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο κοινωνικό ή ηθικό. Είναι βαθιά οικονομικό. Μια αγορά που αγνοεί τη μισή της δεξαμενή στελεχών –εκείνη των πιο έμπειρων επαγγελματιών– αυτοκαταδικάζεται σε βραχυπρόθεσμες λύσεις και χαμηλότερη ανταγωνιστικότητα. Αντίθετα, μια αγορά που σέβεται και αξιοποιεί την εμπειρία, χτίζει σταθερές βάσεις για ανάπτυξη και καινοτομία. Η Ελλάδα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ηγεσία με βάθος και συνέχεια, και αυτό δεν μπορεί να προκύψει εάν συνεχιστεί η απαξίωση σε όσα στελέχη έχουν περάσει τα 45 ή τα 50 έτη.
Πηγή: απόσπασμα από άρθρο του Μιχάλη Μάρκου στο capital.gr