Στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου, εκεί που η πολιτική σύγκρουση δεν άφηνε περιθώρια ούτε για προσωπικές απολαύσεις, ο Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης Γκεόργκι Ζούκοφ είχε ένα μικρό, ανομολόγητο πάθος: του άρεσε η Coca-Cola. Την είχε δοκιμάσει κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν βρισκόταν σε επαφή με τις Συμμαχικές Δυνάμεις. Όμως υπήρχε ένα σοβαρό πρόβλημα.
Η Coca-Cola ήταν το απόλυτο σύμβολο του αμερικανικού καπιταλισμού. Στην ΕΣΣΔ εκπροσωπούσε ό,τι πιο εχθρικό και «αντεπαναστατικό» μπορούσε να φανταστεί η προπαγάνδα. Αν κάποιος έβλεπε τον Στρατάρχη να πίνει αυτό το αναψυκτικό, θα μπορούσε να θεωρηθεί προδοσία ή αδυναμία. Κι όμως, ο Ζούκοφ δεν ήθελε να την αποχωριστεί.
Έτσι, ζήτησε —μέσω Αμερικανών αξιωματούχων— να του παρασκευαστεί μια Coca-Cola άχρωμη, ώστε να μην αναγνωρίζεται. Το αίτημα πέρασε από στρατιωτικά κανάλια και έφτασε στην ίδια την Coca-Cola Company, η οποία ανταποκρίθηκε. Η λύση ήταν ευφυής και πολιτικά… διάφανη. Του έφτιαξαν μια Coca-Cola χωρίς το χαρακτηριστικό καραμελένιο χρώμα, μα με την ίδια ακριβώς γεύση.
Το νέο προϊόν συσκευάστηκε σε γυάλινα μπουκάλια που θύμιζαν βότκα και είχε κόκκινο αστέρι στο καπάκι, ώστε να μη δημιουργούνται υποψίες. Έτσι, ο Ζούκοφ μπορούσε να την απολαμβάνει χωρίς να διακινδυνεύει την εικόνα του ως πιστού κομμουνιστή ηγέτη. Ο Τύπος δεν το έμαθε ποτέ. Ήταν ένα μικρό μυστικό ανάμεσα στον Στρατάρχη και την… άλλη πλευρά του κόσμου.