Καθώς οι δύο χώρες βρίσκονται σταθερά για δύο και πλέον χρόνια στην παγίδα του Χομπς και καθώς η ρευστότητα του γεωπολιτικού περιβάλλοντος και η επιδείνωση του γεωοικονομικού πολλαπλασιάζουν τους κινδύνους, οι έως τώρα παρεμβάσεις τρίτων όπως αυτές εκδηλώθηκαν από τη Γαλλία, τη Γερμανία και το NATO δεν κατέστη εφικτό να οριοθετήσουν την κατάσταση. Έτσι, η μόνη επιλογή είναι πλέον η παρέμβαση των ΗΠΑ, εξέλιξη που έχει όμως τα δικά της, πολύπλευρα ρίσκα.
Στο θέμα της τριμερούς διαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ έχει ήδη αναφερθεί ο Αλέξης Παπαχελάς στην Καθημερινή, προειδοποιώντας για το διακύβευμα της Αλεξανδρούπολης και την λύση επαναφοράς του status quo της ισορροπίας δυνάμεων. Το περίπλοκο πλέγμα ισορροπιών και ο ανταγωνισμός στα εξοπλιστικά διαμορφώνουν πάλι ένα πλαίσιο που καθιστά δυσεπίλυτα τα προβλήματα και πανάκριβη τη μη-λύση και την επιδιαιτησία.
Η βάση στην Αλεξανδρούπολη
Μετά το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά, πάλι στην Καθημερινή, ο Βασίλης Νέδος, έθεσε το ζήτημα στρατιωτικοποίησης της Αλεξανδρούπολης από το NATO και τις ΗΠΑ και δημιουργίας βάσης τύπου Σούδας, όπου θα δένουν βαρέου τύπου πολεμικά πλοία των ΗΠΑ. Εφόσον ισχύουν, οι πληροφορίες αυτές είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι ήταν πρώτα γνωστές στην Άγκυρα.
Αυτό το σενάριο, συνεπάγεται ότι η βάση δεν είναι διαμετακομιστική, αλλά στρατιωτική, που συνεπάγεται ότι δεν θα λειτουργεί ad hoc αλλά συνεχώς. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μια σειρά από διεργασίες και αναπτύξεις που θα μεταβάλλουν άρδην την κατάσταση στο παραλιακό μέτωπο της Αλεξανδρούπολης και σε συνδυασμό με το FSRU, θα περιορίσουν τη δυνατότητα παράλληλων αναπτύξεων.
Είναι προφανές, ότι κάτι τέτοιο θα ενοχλήσει την Άγκυρα, όχι γιατί εμπεδώνει την ασφάλεια της περιοχής, αλλά γιατί δημιουργεί προϋποθέσεις υποβάθμισης του δικού της ρόλου στο πλαίσιο του NATO και διμερώς με τις ΗΠΑ και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ανταγωνισμός στα εξοπλιστικά
Υπ αυτό το πρίσμα, όπως αναφέρει και ο Αλέξης Παπαχελάς, οι ΗΠΑ θα πρέπει να δώσουν ανταλλάγματα στην Τουρκία και αυτά θα είναι -πιθανότητα- η αναβάθμιση των F-16. Για τη διατήρηση της ισορροπίας των δυνάμεων και την προστασία του status quo η Αθήνα να αναγκαστεί να αποδεχθεί λύση αιχμής, που σημαίνει ότι θα έχει δικαίωμα να έχει πρόσβαση σταθερά σε όπλα και τεχνολογίες ένα κλικ ανώτερες από τις τουρκικές. Αυτό όμως, συνεπάγεται αυξημένα κόστη και την διαιώνιση ενός εξαιρετικά επικίνδυνου status στα εξοπλιστικά. Ταυτοχρόνονα, για να δικαιολογηθούν προοδευτικά τα πολύ υψηλά αμυντικά budget και στις δύο πλευρές θα πρέπει να συντηρείται κλίμα έντασης, κάτι που υπονομεύει την ίδια τη λύση…
*παγίδα Χομπς (ή το δίλημμα του Schelling) είναι μια θεωρία που εξηγεί γιατί προληπτικά χτυπήματα συμβαίνουν μεταξύ δύο ομάδων, λόγω διμερούς φόβου μιας επικείμενης επίθεσης
Χωρίς εξωτερικές επιρροές αυτή η κατάσταση θα οδηγήσει σε μια σπείρα φόβου (catch-22, φαύλος κύκλος, ισορροπία Nash) στην οποία ο φόβος θα οδηγήσει σε μια κούρσα εξοπλισμών που με τη σειρά της θα οδηγήσει σε αυξανόμενο φόβο.