Γράφει ο Πάνος Μπιτσαξής:
Έχει αναλωθεί και αναλώνεται συνεχώς μελάνι και αξιόλογη φαιά ουσία για την ερμηνεία της ακραίας, στα απώτατα όρια, επιθετικής ρητορικής του Ερντογαν. Εύλογα. Γιατί υπάρχει ένα σοβαρότατο «διαγνωστικό» πρόβλημα για μας. Πόσο σοβαρά πρέπει να πάρουμε τις απειλές και τι ακριβώς, επιπροσθέτως, πρέπει να κάνουμε.
Δεν είναι καθόλου απλό. Είναι δε ο κύριος παράγων που επιτάσσει την πολιτική σταθερότητα ή έστω την στιβαρή πρακτικά εθνική συνεννόηση.
•Προσθέτω τη δική μου ταπεινή άποψη.
Το ξυράφι του Οκαμ είναι ο επαγωγικός κανόνας που διδασκει το εξής «Μην κανείς περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες για να συμπεράνεις». Αλλιώς χάνεσαι στο πέλαγος των ενδεχομένων.
Άρα;
•Ο Ερντογαν ειναι τζούφιος. Ψευτόμαγκας.
Θέλει να κερδίσει τις εκλογές. Τέλος ανάλυσης. Μεταξύ άλλων Είναι και υπαρξιακό θέμα για τον ίδιο και τη φαμίλια του. Αν χάσει θα τον ξεσκίσουν. Ήδη έχει «επιλέξει» τους αντιπάλους. Τον Κιλιντσαρογλου και την Aksener . Αυτοί που θα τον απειλούσαν προς ώρας δεν ακούγονται. Οι δήμαρχοι Άγκυρας και Κωνσταντινούπολης. Τρέμουν. Τι; ότι τρέμει καθένας στα φασίζοντα καθεστώτα. Τη ζωή του και την ελευθερία του.
Το ακροατήριο των επιλεγέντων αντιπάλων είναι εθνικιστικό. Θέλει να το πάρει. Ο Κιλιντσαρογλου επανειλημμένως τον αποκαλεί κότα. Ότι απειλεί αλλά κάνει πίσω. Αυτό είναι όλο.
•Θα κερδίσει τις εκλογές; εκτιμώ πως ναι και πολύ άνετα. Ο αυταρχισμός όταν γίνει καθεστωτικος αναπαράγεται σαν αμοιβάδα.
•Να στηριχτούμε δηλαδή στο ξυράφι του Οκαμ; Να το πάρουμε αψήφιστα; Όχι βέβαια.Φύλαγε τα ρούχα σου. Άλλο να γράφεις θεωρίες στο fb και άλλο να είσαι Πρωθυπουργός ή ΥΕΘΑ.
Πάνος Μπιτσαξής